Dogo Argentino

Dogo Argentino

FCI #292Uznanie FCI: 2012Standard PLStandard EN

Grupa FCI

2FCI 292

Rozmiar

Duże

Kraj Pochodzenia

XX

Wysokość

60-68 cm

Waga

40-45 kg

Długość Życia

10-15 lat

Temperament

AtletycznyLojalnyInteligentny

Przegląd

Dogo Argentino, znany także jako dog argentyński, to wyjątkowa rasa, która przyciąga uwagę swoją fascynującą historią i niezwykłym charakterem. Pierwotnie wyhodowany w Argentynie w latach 30. XX wieku, ten imponujący pies powstał dzięki wizji doktora Antonio Nores Martineza – chirurga i pasjonata kynologii. Jego celem było stworzenie idealnego psa myśliwskiego, zdolnego do polowania na grubą zwierzynę, taką jak dziki, pekari czy pumy. Dzięki starannemu doborowi ras, w tym buldoga, bulteriera, doga niemieckiego, mastifa pirenejskiego, boksera, pointera, doga z Bordeaux i wilczarza irlandzkiego, uzyskano psa o niezwykle silnej budowie, doskonałym węchu i wyjątkowej odwadze.

Dogo Argentino został oficjalnie uznany w Argentynie w 1964 roku przez Federację Kynologiczną Argentyny, a jego międzynarodowe uznanie przez FCI nastąpiło w 1973 roku. Ten pies łączy w sobie siłę fizyczną i delikatność ducha. Jego atletyczna sylwetka, mocne, dobrze umięśnione ciało, duża głowa i silny zgryz czynią go niezwykle imponującym. Sierść Dogo Argentino jest krótka, gładka i w przeważającej większości czysto biała, choć czasem można zauważyć pojedyncze czarne plamki na głowie.

Charakter tego psa jest równie fascynujący. Dogo Argentino to pies o ogromnej lojalności wobec właściciela i rodziny. Ta bezwarunkowa oddaność czyni go doskonałym towarzyszem, jednak wymaga on odpowiedzialnego podejścia do wychowania i socjalizacji. Odpowiednia socjalizacja od szczenięcego wieku jest kluczowa, aby uniknąć problemów behawioralnych i rozwinąć zrównoważony charakter. W aktywnych rodzinach, gdzie może uczestniczyć w różnych formach aktywności – zarówno na świeżym powietrzu, jak i w domu – czuje się jak ryba w wodzie.

Temperament Dogo Argentino jest przyjazny, ale także czujny i ochronny. Potrafi być oddanym towarzyszem i skutecznym stróżem, co czyni go doskonałym psem obronnym. Dlatego też potencjalni właściciele powinni być doświadczonymi opiekunami, którzy potrafią zapanować nad jego silnym, pewnym siebie charakterem. Ten pies wymaga nie tylko odpowiedniej ilości ruchu fizycznego, ale i stymulacji umysłowej – bez tego może stać się znudzony i wykazywać niepożądane zachowania.

Podsumowując, Dogo Argentino to nie tylko wspaniały pies myśliwski o bogatej tradycji, ale także oddany towarzysz rodzinny i niezawodny stróż. To rasa, która przyciąga swoim majestatycznym wyglądem i złożonym charakterem, zachęcając do dalszego poznawania jej historii, zdrowia, pielęgnacji, treningu i wielu innych aspektów, które szczegółowo omówimy w kolejnych częściach przewodnika.

Dogo Argentino to pies o atletycznej, mocnej budowie ciała, który robi wrażenie siły, energii i elegancji zarazem. Jego sylwetka jest harmonijna i proporcjonalna, co sprawia, że pies ten wygląda niezwykle imponująco i majestatycznie.

Wymiary i proporcje:

  • Wysokość w kłębie: 62-68 cm u samców, 60-65 cm u suk
  • Waga: 40-45 kg u samców, 40-43 kg u suk
  • Budowa: mocna, muskularna, proporcjonalna

Głowa i czaszka: Głowa jest mocna, szeroka i masywna, z typowym dla rasy mezocefalicznym kształtem. Czaszka jest wypukła w kierunku przednio-tylnym i poprzecznym z powodu występowania silnie rozwiniętych mięśni potylicznych i karku. Pysk ma taką samą długość jak czaszka, z lekko wklęsłą linią profilu nosa. Nos jest czarny z dobrze otwartymi nozdrzami.

Oczy i uszy: Oczy są ciemne lub orzechowe, w kształcie migdała, osadzone w średniej odległości od siebie, co nadaje psu wyrazisty, czujny wygląd. Powieki mogą mieć czarne lub różowe obwódki. Uszy są osadzone wysoko po bokach głowy, naturalnie zwisające, średniej długości. Tradycyjnie są przycięte, aby były trójkątne i stojące, co jest zgodne z tradycją hodowli, choć w wielu krajach kupowanie uszu jest obecnie zabronione.

Sierść i umaszczenie: Sierść Dogo Argentino jest krótka, gładka, błyszcząca i jednolicie biała, z możliwością wystąpienia pojedynczej czarnej lub ciemnej plamki na głowie (dopuszczalne jest jedno ciemne oznaczenie na czaszce lub uchu, nie większe niż 10% powierzchni głowy).

Budowa korpusu: Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, sięgająca do łokci, zapewniająca odpowiednią przestrzeń dla płuc i serca. Grzbiet jest mocny, szeroki i lekko opadający ku zadu. Lędźwie są mocne i ukryte pod dobrze rozwiniętymi mięśniami. Ogon jest długi, grubszy u nasady, zwężający się ku końcowi, ale nie sięga dalej niż do stawu skokowego.

Kończyny: Kończyny przednie i tylne są mocne i dobrze umięśnione, całkowicie proste, z silnymi stawami. Łapy są okrągłe, z krótkimi palcami dobrze ściśniętymi, zapewniając doskonałą przyczepność i stabilność. Całość budowy zapewnia psu doskonałą wydolność, zwinność i siłę w ruchu.

Dogo Argentino porusza się z gracją, pewnością i mocą – jego chód jest płynny, elastyczny i pokrywa teren z dużą efektywnością, co czyni go niezwykle atrakcyjnym w oczach miłośników psów dużych ras roboczych.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Wymaga Dużej Przestrzeni
Nie skłonny do otyłości
Nie ucieka
Pies myśliwski

Zalety

  • Silny i atletyczny
  • Lojalny i oddany towarzysz
  • Doskonały pies stróżujący
  • Inteligentny i chętny do nauki
  • Przyjazny wobec rodziny
  • Rzadko szczeka

Wady

  • Wymaga doświadczonego opiekuna
  • Potrzebuje bardzo dużo ruchu i stymulacji
  • Silny charakter wymaga konsekwentnego szkolenia
  • Może być nieufny wobec obcych
  • Wymaga wcześnej socjalizacji
  • Ryzyko problemów zdrowotnych (dysplazja
  • głuchota)

Oceny behawioralne

Historia rasy

Dogo Argentino ma fascynującą i bogatą historię, która sięga lat 20. i 30. XX wieku, kiedy to został stworzony przez doktora Antonio Nores Martineza w prowincji Córdoba w Argentynie. Martinez, który był chirurgiem i pasjonatem kynologii oraz myślistwa, pragnął stworzyć idealnego psa myśliwskiego – zwierzę, które byłoby zarówno silne, odważne i wytrzymałe, jak i zdolne do polowania na grubą zwierzynę Ameryki Południowej, taką jak dziki, pekari czy pumy.

Wizja i cel hodowli: Projekt ten rozpoczął się w 1928 roku, gdy Antonio Nores Martinez miał zaledwie 18 lat. Jego wizją było stworzenie psa, który łączyłby:

  • Siłę i odwagę psa bojowego
  • Doskonały zmysł węchu psa myśliwskiego
  • Wytrzymałość i zwinność do pracy w trudnym terenie
  • Biały kolor ułatwiający rozróżnienie psa od zwierzyny
  • Zrównoważony charakter i lojalność wobec właściciela

Rasy wykorzystane w hodowli: Aby osiągnąć swoje ambitne cele, Martinez wykorzystał wiele różnych ras, starannie dobierając ich cechy i prowadząc metodyczną selekcję przez kilka pokoleń. W tworzeniu Dogo Argentino uczestniczyły następujące rasy:

  • Stary pies bojowy z Córdoby (Viejo Perro de Pelea Cordobés) – baza rasy, krzyżówka buldoga i bulteriera, dostarczyła siły, odwagi i waleczności
  • Buldog angielski – moc szczęki i odwaga
  • Bulterier – determinacja i nieustępliwość
  • Dog niemiecki – wzrost, elegancja sylwetki
  • Mastif pirenejski – siła, masa i spokojny temperament
  • Bokser – energia, zwinność i żywotność
  • Pointer – zmysł węchu i instynkt myśliwski
  • Dog z Bordeaux – siła szczęki i potężna budowa
  • Wilczarz irlandzki – wzrost, szybkość i instynkt łowiecki

Proces selekcji: Martinez i jego brat Augustin przeprowadzili staranną, wieloletnią selekcję, wybierając zawsze kompletnie białe osobniki, nie podgryzione (z prawidłowym zgryzie), z ciężkimi głowami i długimi pyskami. Po dokładnym studium charakteru i selekcji przez różne generacje, ich cel został osiągnięty – powstała rasa o stabilnym genotypie i fenotypie.

Oficjalne uznanie: W 1947 roku rasa była już w pełni ukształtowana, a jej genotyp i fenotyp zostały ustabilizowane. Tego samego roku standard rasy został przedstawiony w Klubie Myśliwskim w Buenos Aires. Rasa została oficjalnie uznana przez Federację Kynologiczną Argentyny (FCA) w 1964 roku, a międzynarodowe uznanie przez FCI (Fédération Cynologique Internationale) nastąpiło w 1973 roku (standard FCI nr 292, grupa 2, sekcja 2.1 – molosy typu dogowatego).

Tragiczny koniec twórcy: Niestety, Antonio Nores Martinez nie dożył pełnego międzynarodowego sukcesu swojego dzieła – zmarł w 1956 roku w wyniku wypadku podczas polowania, będąc wciąż młodym człowiekiem (49 lat). Jego brat Augustin kontynuował pracę nad rasą i promował ją na arenie międzynarodowej.

Rozwój i rozprzestrzenienie: Dogo Argentino zyskał popularność najpierw w Argentynie, gdzie stał się symbolem argentyńskiego dziedzictwa kulturowego i dumy narodowej. Następnie rasa rozprzestrzeniła się na inne kraje Ameryki Południowej, Ameryki Północnej, Europy i świata. Obecnie Dogo Argentino jest wykorzystywany nie tylko jako pies myśliwski, ale także jako:

  • Pies stróżujący i obronny
  • Pies ratowniczy (poszukiwania i ratownictwo)
  • Pies policyjny i wojskowy (w niektórych krajach)
  • Pies towarzyszący i rodzinny
  • Pies sportowy (agility, obedience, tracking)

Współczesność: Dogo Argentino wciąż jest hodowany z myślą o jego pierwotnym przeznaczeniu myśliwskim, ale także z uwzględnieniem jego wartości jako oddanego towarzysza i niezawodnego stróża. Rasa ta pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Argentyny i świadectwem wizji, determinacji i pasji Antonio Nores Martineza – człowieka, który stworzył jedną z najbardziej wszechstronnych i imponujących ras psów na świecie.