
Gończy Schillera
Grupa FCI
6• FCI 131
Rozmiar
Średnie
Kraj Pochodzenia
SE
Wysokość
49-61 cm
Waga
18-25 kg
Długość Życia
12-14 lat
Temperament
Przegląd
Gończy Schillera to niezwykła rasa psów myśliwskich, której korzenie sięgają malowniczych terenów Szwecji. Ta średniej wielkości rasa o muskularnej budowie i harmonijnie proporcjonalnym ciele zyskała międzynarodowe uznanie jako zwinny i skuteczny myśliwy specjalizujący się w polowaniach na zające i lisy.
Jego żywy temperament, nieprzebrana energia i niezwykła wytrzymałość sprawiają, że jest idealnym towarzyszem dla aktywnych właścicieli, którzy cenią sobie wspólne przygody na świeżym powietrzu. Gończy Schillera jest często błędnie postrzegany wyłącznie jako pies myśliwski, podczas gdy posiada również wiele cech, które czynią go wspaniałym członkiem rodziny.
Choć nie jest typowym psem domowym wymagającym minimalnej aktywności, jego głębokie przywiązanie do właściciela oraz niezachwiana lojalność i oddanie są godne najwyższego podziwu. Ponadto, jego naturalna nieufność wobec obcych czyni go doskonałym psem stróżującym, który zawsze czuwa nad bezpieczeństwem swojego domu.
Dzięki silnemu instynktowi łowczemu i wyjątkowym zdolnościom tropiącym wyróżnia się w polowaniach na zające i lisy. Co szczególnie interesujące, w przeciwieństwie do większości innych ras gończych, Gończy Schillera poluje samotnie, co podkreśla jego niezależność, samodzielność i silny charakter.
Wzorzec rasy został po raz pierwszy uznany przez Szwedzki Klub Kynologiczny w 1907 roku, a od tego czasu zyskał międzynarodowe uznanie i popularność. Rasa ta jest znana jako jedna z najszybszych i najbardziej wytrzymałych w Skandynawii, zdolna do pracy w najtrudniejszych warunkach terenowych i klimatycznych.
Krótka, gęsta i błyszcząca sierść świetnie chroni go przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, a charakterystyczne ubarwienie - płowe z czarnym płaszczem na grzbiecie - czyni go łatwo rozpoznawalnym. Wymaga znacznej ilości ruchu i aktywności fizycznej, co czyni go idealnym towarzyszem dla miłośników sportu, biegania i przygód na świeżym powietrzu.
Ten przewodnik po rasie zawiera szczegółowe informacje na temat zdrowia, pielęgnacji, wymagań dotyczących ćwiczeń, metod szkolenia, zasad żywienia, fascynującej historii, wyglądu zewnętrznego oraz temperamentu, które pozwolą lepiej zrozumieć tę wyjątkową rasę i jej specyficzne potrzeby. Zachęcamy do dalszej lektury, aby odkryć bogactwo wiedzy na temat Gończego Schillera i przekonać się, czy ta rasa pasuje do Twojego stylu życia.
Gończy Schillera to pies średniej wielkości, którego idealna wysokość w kłębie wynosi od 53 do 61 cm dla samców i od 49 do 57 cm dla samic. Rasa ta charakteryzuje się muskularnym, atletycznym ciałem i harmonijnie proporcjonalnymi sylwetkami, które emanują siłą i zwinnością.
Budowa głowy: Głowa Gończego Schillera jest raczej wydłużona i szlachetna, z dobrze rozwiniętą czaszką i wyraźnym przejściem od czoła do kufy. Kufa jest długa, o harmonijnych proporcjach, z czarnym, dobrze rozwiniętym nosem.
Uszy i oczy: Uszy są osadzone wysoko, długie i zwisające, o średniej grubości, swobodnie opadające wzdłuż policzków. Oczy są ciemnobrązowe, o żywym, uważnym wyrazie, świadczącym o inteligencji i czujności tej rasy.
Sierść i ubarwienie: Sierść jest krótka, gęsta, błyszcząca i dobrze przylegająca do ciała, co sprawia, że pies jest odporny na trudne warunki atmosferyczne i wilgoć. Charakterystyczne ubarwienie Gończego Schillera występuje w odcieniach płowych z czarnym płaszczem na grzbiecie, który jest typowym znakiem rozpoznawczym tej rasy. Dodatkowo, na ciele mogą występować białe znaczenia, które są dozwolone zgodnie ze standardem, zwłaszcza na przedpiersiu, szyi, palcach i końcu ogona.
Budowa ciała: Ciało jest lekko wydłużone, silne i muskularne, z głęboką klatką piersiową zapewniającą dużą pojemność płuc niezbędną do długotrwałego wysiłku. Grzbiet jest prosty i mocny, a lędźwie krótkie i umięśnione.
Ogon: Ogon jest długi, osadzony na linii grzbietu, prosty lub lekko zakrzywiony w formie szabli. Jego ruchy są energiczne i harmonijne, odzwierciedlając nastrój i poziom pobudzenia psa.
Ogólnie rzecz biorąc, Gończy Schillera sprawia wrażenie silnego, zwinnego i harmonijnie zbudowanego psa, który świetnie radzi sobie w trudnych warunkach terenowych. Jego wygląd emanuje siłą, energią i niezachwianą determinacją, co czyni go idealnym towarzyszem dla aktywnych właścicieli ceniących harmonię formy i funkcji.
Gończy Schillera charakteryzuje się żywym, energicznym i przyjacielskim temperamentem wobec swoich najbliższych. Rasa ta jest niezwykle przywiązana do swojego właściciela i rodziny, często okazując głęboką lojalność i oddanie, które są rzadko spotykane w innych rasach.
Relacje z rodziną: W gronie rodziny Gończy Schillera jest czuły, łagodny i cierpliwy, tworząc silne więzi emocjonalne ze swoim opiekunem. Jednak w stosunku do obcych wykazuje pewną ostrożność i rezerwę, co czyni go doskonałym psem stróżującym, który zawsze czuwa nad bezpieczeństwem swojego domu.
Socjalizacja: Gończy Schillera jest psem towarzyskim, który zazwyczaj dobrze czuje się w towarzystwie innych psów, szczególnie jeśli został odpowiednio zsocjalizowany od szczenięcia. Może jednak wykazywać nieufność wobec obcych ludzi i zwierząt, dlatego wczesna socjalizacja jest kluczowa.
Instynkt łowiecki: Jego wysoki, wrodzony instynkt łowiecki sprawia, że może być skłonny do intensywnego gonienia małych zwierząt, takich jak koty, króliki czy wiewiórki. Dlatego ważne jest, aby utrzymywać go na smyczy w potencjalnie niebezpiecznych sytuacjach lub w miejscach, gdzie mogą przebywać małe zwierzęta.
Komunikatywność: Rasa ta jest również znana z tego, że jest dość głośna i chętnie wyraża swoje emocje poprzez szczekanie i wycie, co może być uciążliwe dla niektórych właścicieli mieszkających w gęsto zabudowanych obszarach miejskich.
Zachowanie w domu: W domu Gończy Schillera jest zazwyczaj spokojny i zrelaksowany, zwłaszcza jeśli ma zapewnioną odpowiednią ilość ruchu i stymulacji umysłowej. Po intensywnym wysiłku fizycznym chętnie odpoczywa u stóp swojego właściciela, ciesząc się jego towarzystwem.
Charakter i szkolenie: Właściciele powinni być świadomi, że Gończy Schillera ma silny, niezależny charakter i potrzebuje konsekwentnego, cierpliwego podejścia w szkoleniu oraz wyraźnego przywództwa. Właściwe socjalizowanie od najmłodszych lat pomoże w ukształtowaniu zrównoważonego psa, który będzie dobrze przystosowany do życia z rodziną i innymi zwierzętami domowymi.
Gończy Schillera to rasa ogólnie zdrowa i odporna, która przy odpowiedniej opiece może cieszyć się długim życiem. Jednak jak każda rasa, może być podatna na pewne specyficzne schorzenia wymagające uwagi właściciela.
Długość życia: Średnia długość życia tej rasy wynosi od 12 do 14 lat, co jest typowe dla psów średniej wielkości. Przy odpowiedniej diecie, regularnych badaniach weterynaryjnych i aktywnym trybie życia wiele osobników może przekroczyć ten wiek.
Dysplazja stawów biodrowych: Wśród najczęstszych problemów zdrowotnych można wymienić dysplazję stawów biodrowych, która może prowadzić do bólu, dyskomfortu i trudności w poruszaniu się. Regularne badania ortopedyczne i utrzymywanie prawidłowej wagi ciała mogą pomóc w minimalizacji tego ryzyka.
Problemy z uszami: Ze względu na długie, zwisające uszy Gończy Schillera jest podatny na infekcje uszu, które wymagają regularnego czyszczenia i kontroli. Wilgoć i brud gromadzące się w przewodach słuchowych mogą prowadzić do zapalenia, dlatego właściciele powinni regularnie sprawdzać i czyścić uszy swojego psa.
Wzdęcia: Rasa ta może wykazywać skłonność do wzdęć żołądka, poważnego schorzenia wymagającego natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Aby zminimalizować ryzyko, zaleca się karmienie psa kilkoma mniejszymi posiłkami dziennie zamiast jednego dużego oraz unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio po jedzeniu.
Problemy kardiologiczne: Ponadto, ze względu na swoją budowę ciała i aktywny tryb życia, mogą wystąpić również problemy z sercem, które wymagają regularnych badań kardiologicznych, szczególnie u starszych osobników.
Choroby oczu: Niektóre osobniki mogą być podatne na choroby oczu, takie jak jaskra czy wypadnięcie gruczołu trzeciorzędowej powieki (cherry eye), które wymagają szybkiej diagnostyki i leczenia.
Odporność na warunki klimatyczne: Gończy Schillera dobrze znosi zimne warunki dzięki swojej gęstej sierści, ale należy pamiętać, aby nie przegrzewał się w gorące, słoneczne dni. Zawsze należy zapewnić mu dostęp do cienia i świeżej wody.
Profilaktyka: Regularne wizyty u weterynarza, odpowiednia dieta bogata w składniki odżywcze, odpowiednia ilość ruchu oraz dbałość o higienę są kluczowe dla utrzymania zdrowia tej rasy. Pies ten ma tendencję do przybierania na wadze przy niewystarczającej aktywności, dlatego ważne jest, aby zapewnić mu odpowiednią ilość ćwiczeń fizycznych, co pomoże w utrzymaniu zdrowej wagi ciała i kondycji.
Urazy polownicze: Właściciele powinni być świadomi, że wszelkie kontuzje i urazy związane z polowaniem lub intensywną aktywnością mogą być problematyczne i należy je leczyć jak najszybciej, aby uniknąć powikłań.
Pielęgnacja Gończego Schillera jest stosunkowo łatwa i nieskomplikowana, co sprawia, że jest to rasa odpowiednia dla wielu właścicieli, w tym tych mniej doświadczonych. Ich sierść jest krótka, gęsta, błyszcząca i dobrze przylegająca do ciała, co oznacza, że wymagają jedynie minimalnej rutynowej pielęgnacji.
Szczotkowanie: Zaleca się szczotkowanie sierści 1-2 razy w tygodniu przy użyciu szczotki z naturalnego włosia lub rękawicy do pielęgnacji, aby usunąć martwe włosy, zanieczyszczenia i pobudzić naturalną produkcję olejków skórnych, które nadają sierści zdrowy blask. W okresach linienia wiosennego i jesiennego może być konieczne zwiększenie częstotliwości szczotkowania do 3-4 razy w tygodniu.
Kontrola uszu: Ważne jest również, aby regularnie sprawdzać uszy i oczy, aby zapobiec infekcjom i problemom zdrowotnym. Uszy Gończego Schillera są szczególnie podatne na problemy ze względu na swoją długą, zwisającą budowę, dlatego powinny być czyszczone 2-3 razy w miesiącu przy użyciu specjalnych preparatów weterynaryjnych. Należy delikatnie wyczyścić widoczną część ucha, unikając wprowadzania patyczków głęboko do przewodu słuchowego.
Pielęgnacja pazurów: Pazury należy przycinać co 3-4 tygodnie lub częściej, jeśli pies nie ściera ich naturalnie podczas spacerów po twardych powierzchniach. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort, problemy z chodzeniem i uszkodzenia stawów.
Kąpiel: Mycie psa zaleca się tylko w razie rzeczywistej potrzeby, na przykład gdy sierść jest bardzo zabrudzona lub wydziela nieprzyjemny zapach, ponieważ nadmierne kąpiele mogą prowadzić do przesuszenia skóry i utraty naturalnych olejków ochronnych. Zazwyczaj 3-4 kąpieli rocznie jest wystarczające, chyba że pies często uczestniczy w polowaniach lub aktywnościach terenowych.
Higiena jamy ustnej: Dbanie o zęby poprzez ich regularne szczotkowanie 2-3 razy w tygodniu przy użyciu pasty dla psów również jest istotne dla zdrowia psa i zapobiegania chorobom przyzębia, kamieniu nazębnemu i nieprzyjemnemu zapachowi z pyska.
Kontrola skóry: Podczas pielęgnacji warto również sprawdzać stan skóry pod kątem kleszczy, pcheł, ran, podrażnień czy nieprawidłowości, szczególnie jeśli pies często przebywa w terenie.
Właściwa, regularna pielęgnacja nie tylko pozytywnie wpływa na zdrowie psa, ale także na jego wygląd zewnętrzny i komfort, co jest ważne dla wielu właścicieli dbających o dobre samopoczucie swojego czworonoga.
Gończy Schillera to pies o wysokich, czasem bardzo wysokich wymaganiach dotyczących aktywności fizycznej i stymulacji umysłowej. Jako rasa myśliwska wyhodowana do długotrwałego tropienia w trudnym terenie, potrzebuje co najmniej 1,5-2 godzin intensywnego wysiłku fizycznego każdego dnia, a najlepiej jeszcze więcej.
Rodzaje aktywności: Dobrze reaguje na różne, zróżnicowane formy ruchu, w tym bieganie na długich dystansach, wędrówki górskie, pływanie, sporty agility, flyball, frisbee oraz specjalistyczne treningi tropienia i polowania. Im bardziej różnorodne są aktywności, tym bardziej zadowolony i zrównoważony jest pies.
Zapobieganie problemom behawioralnym: Regularne, intensywne ćwiczenia są absolutnie kluczowe, aby zapobiec nudzie, frustracji i destrukcyjnemu zachowaniu, takim jak niszczenie mebli, nadmierna szczekliwość, kopanie czy ucieczki. Pies ten jest niezwykle energiczny i potrzebuje znacznej przestrzeni do swobodnego poruszania się.
Idealne środowisko: Najlepiej czuje się w domach z dużymi, bezpiecznie ogrodzonymi podwórkami lub działkami, gdzie może swobodnie biegać i eksplorować. Nie jest odpowiedni dla życia w małych mieszkaniach miejskich bez dostępu do terenów zielonych.
Aktywności na świeżym powietrzu: Aktywności na świeżym powietrzu, w lesie, na polach czy w terenach górzystych są dla niego szczególnie ważne, ponieważ pozwalają mu wykorzystać jego naturalne instynkty łowieckie, tropicze i eksploracyjne. Świetnie sprawdza się podczas trekkingu, biegania śladami czy organizowanych poszukiwań.
Konsekwencje braku ruchu: Właściciele powinni być w pełni świadomi, że brak odpowiedniej ilości ruchu i aktywności może prowadzić do poważnych problemów behawioralnych, takich jak nadmierna szczekliwość, hiperaktywność, agresja, lęki separacyjne czy próby ucieczek.
Socjalizacja przez aktywność: Ponadto, Gończy Schillera zazwyczaj dobrze czuje się w towarzystwie innych psów o podobnym poziomie energii, co sprawia, że wspólne spacery, zabawy w psich parkach czy grupowe zajęcia są dla niego korzystne pod względem zarówno fizycznym, jak i społecznym.
Stymulacja umysłowa: Oprócz aktywności fizycznej równie ważna jest stymulacja umysłowa poprzez interaktywne zabawki, gry węchowe, treningi posłuszeństwa czy nauka nowych sztuczek, które pomagają utrzymać psa w doskonałej formie psychicznej i zapobiegają nudzie.
Trenowanie Gończego Schillera może być interesującym wyzwaniem wymagającym cierpliwości i konsekwencji, ale jest również niezwykle satysfakcjonujące dla właściciela, który wie, jak podejść do tej inteligentnej i niezależnej rasy.
Inteligencja i niezależność: Rasa ta jest bardzo inteligentna i bystra, co oznacza, że szybko uczy się nowych komend, sztuczek i zachowań. Jednak jej wyraźnie niezależny, czasem uparty charakter może sprawić, że będzie czasami oporna na polecenia lub wolała działać według własnego uznania, szczególnie gdy wyczuje interesujący trop.
Wczesna socjalizacja: Właściciele powinni rozpocząć szkolenie i socjalizację jak najwcześniej, najlepiej już w wieku szczenięcym (8-12 tygodni), aby pomóc psu w nauczeniu się odpowiednich zachowań społecznych, oswojeniu z różnymi bodźcami oraz budowaniu pewności siebie w różnych sytuacjach.
Metody pozytywne: Kluczowe jest stosowanie wyłącznie pozytywnych metod szkoleniowych opartych na wzmocnieniach pozytywnych, takich jak smakołyki, nagrody, pochwały i zabawa, aby zmotywować psa do chętnej współpracy. Harsh lub karne metody szkoleniowe mogą zniszczyć zaufanie i więź z psem.
Konsekwencja i doświadczenie: Szkolenie powinno być absolutnie spójne, konsekwentne i przewidywalne, a także najlepiej prowadzone przez osobę doświadczoną, która potrafi poradzić sobie z silnym charakterem tej rasy i rozumie specyfikę psów myśliwskich.
Podstawowe komendy: Podstawowe komendy posłuszeństwa, takie jak Siad, Leżeć, Zostań, Do mnie czy Zostaw, są absolutnie niezbędne i powinny być ćwiczone regularnie w różnych miejscach i sytuacjach, aby zapewnić bezpieczeństwo psa.
Trening przywołania: Szczególnie ważne jest solidne wytrenowanie komendy przywołania Do mnie, ponieważ silny instynkt łowiecki może skłonić psa do pogoni za zwierzyną, ignorując właściciela. Należy ćwiczyć przywołanie w kontrolowanych warunkach, stopniowo zwiększając dystrakacje.
Forma zabawy: Gończy Schillera doskonale reaguje na treningi w formie zabawy, zabawy z nagrodami czy gry węchowe, dlatego warto wpleść elementy gier, zabawy i pozytywnych interakcji w codzienne szkolenie, aby utrzymać zaangażowanie psa.
Stymulacja umysłowa: Regularne ćwiczenia umysłowe, takie jak zabawy z interaktywnymi zabawkami, puzzle dla psów, mat do węszenia czy nauka złożonych sekwencji sztuczek, również pomagają w utrzymaniu psa w dobrej formie psychicznej i zapobiegają nudzie.
Specjalistyczny trening: Dla właścicieli zainteresowanych wykorzystaniem naturalnych umiejętności rasy zaleca się specjalistyczny trening tropiący, mantrailing czy inne formy pracy węchowej, które idealnie odpowiadają predyspozycjom Gończego Schillera.
Odżywianie Gończego Schillera jest kluczowym elementem troski o jego zdrowie, kondycję fizyczną i dobre samopoczucie. Ze względu na jego bardzo aktywny tryb życia i wysoki poziom energii, pies ten potrzebuje wysokiej jakości karmy, która dostarczy mu wszystkich niezbędnych składników odżywczych w odpowiednich proporcjach.
Wysokobiałkowa dieta: Właściciele powinni wybierać karmy o wysokiej zawartości białka zwierzęcego (minimum 25-30%), które wspierają rozwój i utrzymanie silnej masy mięśniowej oraz zdrowie ogólne aktywnego psa myśliwskiego. Źródła białka powinny pochodzić z wysokiej jakości mięsa, takiego jak kurczak, wołowina, indyk, jagnięcina czy ryby.
Unikanie karm niskiej jakości: Ważne jest, aby bezwzględnie unikać karm niskiej jakości zawierających wypełniacze, sztuczne barwniki, konserwanty czy nadmiar zbóż, które mogą prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak alergie pokarmowe, problemy trawienne czy otyłość.
Kontrola porcji: Regularne posiłki powinny być odpowiednio wymierzone według zaleceń producenta i dostosowane do wieku, wagi oraz poziomu aktywności psa, aby zapobiec nadwadze, a także zapewnić psu odpowiednią ilość energii do codziennych, intensywnych aktywności fizycznych.
Zapobieganie wzdęciom: Ze względu na ryzyko wzdęć żołądka zaleca się karmienie psa 2-3 mniejszymi posiłkami dziennie zamiast jednego dużego posiłku oraz unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio przed i po jedzeniu (minimum 1 godzina przerwy).
Nawodnienie: Czysta, świeża woda powinna być zawsze dostępna przez całą dobę, aby pies mógł się odpowiednio nawadniać, zwłaszcza po intensywnym wysiłku fizycznym, w gorące dni czy podczas treningów terenowych. Odwodnienie może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych.
Dostosowanie do wieku: Warto również pamiętać o dostosowaniu diety do wieku psa - szczenięta potrzebują karmy dla szczeniąt bogatej w wapń i fosfor dla prawidłowego rozwoju kości, dorosłe psy wymagają karmy dla psów aktywnych, a seniorzy potrzebują karmy lekkostrawnej z dodatkiem składników wspomagających stawy.
Poziom aktywności: Dieta powinna być również dostosowana do poziomu aktywności - psy pracujące czy uczestniczące w polowaniach potrzebują znacznie więcej kalorii niż psy będące towarzyszami domowymi.
Monitoring zdrowia: Należy regularnie monitorować wagę i kondycję psa, ewentualne schorzenia wymagające specjalnej diety (alergie, problemy trawienne, choroby metaboliczne) oraz reakcje na pokarm.
Konsultacja z weterynarzem: W razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących żywienia, nagłych zmian apetytu, problemów trawiennych czy wyboru odpowiedniej karmy, zawsze zaleca się konsultację z weterynarzem lub specjalistą ds. żywienia zwierząt w celu ustalenia najlepszej, indywidualnie dopasowanej diety dla Gończego Schillera.
Suplementy: W niektórych przypadkach mogą być zalecane suplementy diety wspierające zdrowie stawów (glukozamina, chondroityna), sierści (oleje omega-3 i omega-6) czy ogólną kondycję, szczególnie u psów starszych lub intensywnie pracujących.
Cechy charakterystyczne
Zalety
- Energiczny i niezwykle wytrzymały
- Lojalny i głęboko oddany właścicielowi
- Doskonały myśliwy i czujny stróż
- Niezależny i samodzielny w pracy
- Stosunkowo łatwy w pielęgnacji
Wady
- Wymaga bardzo dużo ruchu i aktywności
- Nieufny i ostrożny wobec obcych
- Nie jest typowym psem domowym dla leniwych właścicieli
- Silny instynkt łowiecki
- Może być głośny i szczekliwy
Oceny behawioralne
Historia rasy
Historia rasy Gończy Schillera sięga drugiej połowy XIX wieku i jest ściśle związana z malowniczymi terenami Szwecji oraz rozwojem myślistwa w krajach skandynawskich.
Początki rasy: Rasa została wyhodowana w Szwecji przez farmera i pasjonata myślistwa Pera Schillera, od którego nazwiska wzięła swoją nazwę. Głównym celem hodowli było stworzenie idealnego, wszechstronnego psa myśliwskiego, który byłby w stanie skutecznie pracować w trudnych, surowych warunkach klimatycznych i terenowych charakterystycznych dla Skandynawii.
Krzyżowanie ras: Rasa powstała z planowanego krzyżowania kilku wybitnych linii psów myśliwskich, w tym angielskiego foxhounda znanego ze swojej szybkości i wytrzymałości, angielskiego harriera cenionego za doskonały węch oraz rodzimych szwedzkich ras gończych przystosowanych do lokalnych warunków. To przemyślane połączenie różnych krwi pozwoliło na stworzenie psa o wyjątkowych cechach użytkowych.
Pierwsze wystawy: Już w 1886 roku na pierwszej wystawie psów w Szwecji zaprezentowano 189 psów gończych, wśród których znalazły się pierwsze osobniki należące do Pera Schillera - rodzeństwo Tamburini i Ralla, które pochodziły ze słynnych linii hodowlanych z posiadłości Kaflås. Te psy stały się fundamentem dla rozwoju rasy.
Charakterystyka wcześniejszych osobników: Wczesne osobniki były stosunkowo małe, w odcieniach płowych z czarnym płaszczem i niewielkimi białymi znaczeniami, prawdopodobnie pochodzącymi z południowych Niemiec. Z czasem rasa była dalej udoskonalana poprzez dopływ krwi szwajcarskich psów gończych oraz znaczną infuzję brytyjskich ras myśliwskich, głównie harrierów.
Homogenizacja rasy: Dzięki systematycznej pracy hodowlanej rasa szybko stała się homogeniczna, z wyraźną przewagą typu kontynentalnego. Gończy Schillera został oficjalnie uznany jako samodzielna rasa przez Szwedzki Klub Kynologiczny w 1907 roku, co było kamieniem milowym w jego historii.
Rozwój popularności: W miarę upływu lat i dekad, Gończy Schillera zdobywał coraz większą popularność nie tylko w Szwecji, ale również w innych krajach skandynawskich, takich jak Norwegia i Finlandia. Rasa ta była przede wszystkim wykorzystywana do polowań na zające i lisy, gdzie jej wyjątkowy węch, szybkość i wytrzymałość okazywały się nieocenione.
Specjalizacja: W przeciwieństwie do innych ras gończych, które często pracują w sforach lub parach, Gończy Schillera został wyhodowany jako samodzielny tropiciel, co podkreśla jego niezależność, inteligencję i zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji w terenie.
Współczesność: Z czasem zyskał również uznanie jako pies towarzyszący wśród miłośników aktywnego trybu życia, którzy cenią jego lojalność, energię i wszechstronność. Dzięki swojemu wyjątkowemu temperamentowi, imponującym umiejętnościom myśliwskim i harmonijnemu wyglądowi, Gończy Schillera stał się jednym z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych psów gończych w Skandynawii.
Uznanie międzynarodowe: Rasa została uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) i jest klasyfikowana w grupie 6 (Psy gończe, psy tropowe i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (Gończe średniej wielkości). Jego popularność wciąż rośnie, szczególnie w krajach skandynawskich, gdzie jest ceniony zarówno jako pies roboczy, jak i towarzysz rodziny.



