Łajka rosyjsko-europejska

Łajka rosyjsko-europejska

FCI #304Uznanie FCI: 2011Standard PLStandard EN

Grupa FCI

5FCI 304

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

XX

Wysokość

50-58 cm

Waga

20-30 kg

Długość Życia

10-12 lat

Temperament

CzułyInteligentnyWysoki popęd łowiecki

Przegląd

Łajka rosyjsko-europejska (Russko-Evropeïskaïa Laïka) to rasa psów myśliwskich pochodząca z europejskich terenów leśnych Rosji, oficjalnie uznana w 1947 roku. Łączy w sobie cechy psa myśliwskiego uniwersalnego, doskonale spisującego się zarówno podczas polowań na drobną zwierzynę, jak i w roli psa stróżującego. Jej średnia wielkość i mocna budowa czynią ją idealnym towarzyszem dla aktywnych osób i rodzin z dziećmi.

Łajka rosyjsko-europejska charakteryzuje się silnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia jej wytrzymałość i solidność. Wysokość w kłębie wynosi od 52 do 58 cm u psów oraz 50 do 56 cm u suk. Waga oscyluje w granicach 20-30 kg. Dzięki podwójnej szacie – twardemu, prostemu włosowi zewnętrznemu oraz gęstemu, wełnianemu podszyciu – rasa ta doskonale znosi surowe warunki klimatyczne. Umaszczenie może być czarne, czarno-białe, białe z czarnymi plamami lub szare.

Charakterystyczna trójkątna głowa o inteligentnym wyrazie, małe, owalne, ciemne oczy oraz sterczące, spiczaste uszy nadają łajce wyrazisty, czujny wygląd. Temperament tej rasy cechuje się wysoką energią i żywością, co wymaga od właścicieli zapewnienia odpowiedniej dawki ruchu oraz stymulacji umysłowej. Silny instynkt łowiecki sprawia, że łajka jest wyjątkowo skutecznym pomocnikiem podczas polowań.

Łajka rosyjsko-europejska jest lojalna i głęboko oddana swojej rodzinie, jednak jej niezależny charakter wymaga konsekwentnego i cierpliwego szkolenia. Inteligencja i chęć do nauki sprawiają, że psy tej rasy stosunkowo łatwo przyswajają nowe polecenia, choć czasem mogą przejawiać upór. Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla ukształtowania zrównoważonego i pewnego siebie psa.

Współcześnie łajki rosyjsko-europejskie pełnią nie tylko rolę psów myśliwskich, ale także psów stróżujących oraz aktywnych psów towarzyszących. Ich przyjazność i towarzyskość wobec domowników kontrastują z pewną rezerwą i czujnością wobec obcych. Regularna pielęgnacja, zbilansowane żywienie i systematyczne wizyty u weterynarza zapewniają im zdrowie i długie życie. Dzięki tym wszystkim cechom, łajka rosyjsko-europejska stanowi doskonały wybór dla aktywnych rodzin poszukujących wiernego, inteligentnego i wszechstronnego towarzysza.

Łajka rosyjsko-europejska to pies średniej wielkości o mocnej, harmonijnej i zwartej budowie ciała. Wysokość w kłębie wynosi od 52 do 58 cm u psów oraz od 50 do 56 cm u suk. Charakteryzuje się silnym kośćcem oraz dobrze rozwiniętą muskulaturą, co czyni ją doskonałym towarzyszem dla osób prowadzących aktywny tryb życia.

Głowa łajki rosyjsko-europejskiej jest nieduża, o kształcie przypominającym trójkąt równoboczny. Czaszka jest stosunkowo szeroka, z wyraźnym grzebieniem potylicznym. Stop jest nieznacznie zaznaczony. Kufa jest ostra, zwężająca się ku nosowi, o długości równej lub nieco krótszej od czaszki. Nos jest czarny, dobrze rozwinięty.

Oczy są małe, owalne, ciemne, osadzone nieco skośnie, co nadaje psu inteligentny i czujny wyraz. Uszy są ruchome, sterczące, osadzone wysoko, w kształcie litery V, z ostrymi końcami.

Sylwetka łajki jest zbita i harmonijnie zbudowana. Grzbiet jest mocny, prosty i dobrze umięśniony. Lędźwie są krótkie, nieco łukowate. Klatka piersiowa jest głęboka, szeroka, sięgająca do łokci, co pozwala na swobodne oddychanie podczas intensywnego wysiłku. Ogon jest wysoko osadzony, noszony w formie sierpa lub zwiniętego pierścienia nad grzbietem lub pośladkami.

Szata łajki rosyjsko-europejskiej składa się z twardego, prostego włosa zewnętrznego oraz gęstego, miękkiego, wełnianego podszycia. Sierść jest krótka i ściśle przylegająca na głowie i uszach, dłuższa na szyi, kłębie oraz łopatkach, tworząc wyraźny kołnierz na szyi oraz brodę na kościach policzkowych. Na tylnych kończynach tworzy umiarkowane pióra.

Umaszczenie może być różnorodne – czarne, czarno-białe, białe z czarnymi plamami, szare lub pieprz z solą. Biała łata na klatce piersiowej, łapy oraz koniec ogona w kolorach białym lub ciemnym są akceptowane.

Łajka rosyjsko-europejska wyróżnia się nie tylko pięknym, naturalnym wyglądem, ale także charyzmatycznym i pełnym energii usposobieniem, co czyni ją atrakcyjnym wyborem dla miłośników aktywnych ras psów.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Toleruje Samotność
Toleruje Zimno
Łatwy w Pielęgnacji
Rasa Wysokoenergetyczna
Skłonny do Szczekania
Wymaga Dużej Przestrzeni
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wszechstronność jako pies myśliwski uniwersalny
  • Silna lojalność i przywiązanie do rodziny
  • Inteligencja i łatwość w szkoleniu
  • Doskonała odporność na trudne warunki atmosferyczne
  • Wytrzymałość i wysoka energia

Wady

  • Wymaga dużo ruchu i stymulacji umysłowej
  • Niezależny charakter może utrudniać szkolenie
  • Może być nieufna i czujna wobec obcych
  • Intensywne linienie wiosną i jesienią

Oceny behawioralne

Historia rasy

Historia łajki rosyjsko-europejskiej sięga końca XIX wieku, kiedy to w europejskich obszarach leśnych Rosji zaczęto dostrzegać i dokumentować psy myśliwskie o charakterystycznych cechach, które z czasem zyskały uznanie jako odrębna rasa. Pierwsze zapisy dotyczące psów typu północnego, z uszami sterczącymi, pochodzą z 1895 roku, kiedy to A. A. Shirinsky-Shikhmatov opublikował Album psów pociągowych i łajek północy, w którym wymieniono łajki z regionów Czeremis i Zyrian.

Łajki te były szeroko rozprzestrzenione w regionach takich jak Komi, Udmurtia, Archangielsk, Jarosław, Twer, Moskwa oraz innych obszarach Rosji, gdzie pełniły rolę psów myśliwskich uniwersalnych – tropili i ścigali drobną i średnią zwierzynę, a także wspomagali w polowaniach na większe zwierzęta.

W 1947 roku, potomstwo łajek z regionów Archangielsk, Komi, Karelia, Wotiacka oraz innych obszarów zostało zrzeszone i połączone w jedną rasę pod współczesną nazwą Łajka rosyjsko-europejska. Był to kluczowy moment w historii rasy, ponieważ hodowcy starali się zachować i ujednolicić najlepsze cechy myśliwskie, fizyczne i charakterologiczne psów z różnych regionów.

Pierwszy oficjalny standard rasy łajki rosyjsko-europejskiej został zatwierdzony w 1952 roku, a następnie aktualizowany w 2010 roku przez FCI (Fédération Cynologique Internationale). Współczesny typ łajki rosyjsko-europejskiej nie powstał przez proste łączenie różnych typów łajek, lecz przez długoterminową, selektywną hodowlę, mającą na celu utrwalenie pożądanych cech roboczych, wyglądu i charakteru.

Łajki rosyjsko-europejskie były i nadal są cenione za swoją wszechstronność, wytrzymałość i lojalność. W przeszłości pełniły rolę nie tylko psów myśliwskich, ale także psów zaprzęgowych oraz stróżujących. Ich umiejętności w zakresie tropienia, ścigania i облаивания (szczekania na zwierzynę na drzewie) były wysoko cenione przez myśliwych.

Dziś łajka rosyjsko-europejska jest nie tylko psem myśliwskim, ale także psem towarzyszącym, stróżującym oraz aktywnym członkiem rodziny. Ich historia jest ściśle związana z ludźmi, kulturą myśliwską i tradycjami północnych regionów Rosji. Ich niezwykłe umiejętności, przywiązanie do właścicieli oraz odporność na trudne warunki sprawiają, że są cenionymi psami w wielu domach na całym świecie.