Spaniel niemiecki

Spaniel niemiecki

FCI #104Uznanie FCI: 1996Standard PLStandard EN

Grupa FCI

8FCI 104

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

DE

Wysokość

45-54 cm

Waga

18-25 kg

Długość Życia

12-14 lat

Temperament

CzułyFiglarnyWysoki popęd łowiecki

Przegląd

Płochacz niemiecki, znany również jako Deutscher Wachtelhund, to wyjątkowa rasa psa myśliwskiego pochodząca z Niemiec. Jego historia sięga przełomu XIX i XX wieku, kiedy to wyhodowano go jako wszechstronnego pomocnika dla myśliwych. Progenitorem rasy był Lord Augusta 1834 L pochodzący z Staufenberg w Górnej Bawarii, którego geny stały się fundamentem dla całej populacji współczesnych Wachtelhundów.

Rasa wyróżnia się długim, gęstym i falistym płaszczem, który skutecznie chroni przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi podczas pracy w terenie. Jest to pies średniej wielkości o mocnym kościcu i proporcjonalnym, harmonijnym ciele. Szlachetna głowa z długimi, wiszącymi uszami nadaje mu charakterystyczny, niepowtarzalny wygląd przyciągający uwagę zarówno myśliwych, jak i miłośników psów.

Płochacz niemiecki wykazuje niezwykłą pasję do wyszukiwania zwierzyny i wypłaszania ptactwa, co czyni go niezastąpionym towarzyszem na polowaniach. Jego wszechstronność polega na umiejętności pracy zarówno w wodzie, jak i na lądzie, tropienia rannej zwierzyny oraz aportowania. Poza wyjątkowymi zdolnościami łowieckimi jest również doskonałym psem rodzinnym – jego przyjazne usposobienie oraz zdolność adaptacji do życia w rodzinie sprawiają, że zdobywa serca wielu właścicieli na całym świecie.

Ta inteligentna rasa jest chętna do nauki i współpracy z przewodnikiem, co znacznie ułatwia szkolenie. Stanowi idealny wybór dla osób poszukujących aktywnego towarzysza do wspólnych przygód. Należy jednak pamiętać, że wymaga regularnych, intensywnych spacerów i aktywności fizycznej ze względu na duże potrzeby ruchowe typowe dla psów myśliwskich. Pomimo silnego instynktu łowieckiego, Wachtelhund dobrze współżyje z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi, pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji od szczenięcego wieku.

Jako pies myśliwski wykazuje znaczną samodzielność w pracy terenowej, lecz jednocześnie potrafi podporządkować się poleceniom przewodnika, gdy zajdzie taka potrzeba. Nie jest agresywny ani nerwowy, co sprawia, że nadaje się dla właścicieli o różnym poziomie doświadczenia. Płochacz niemiecki potrzebuje bliskiego kontaktu ze swoim właścicielem i nie toleruje długotrwałej samotności. Jego niezachwiana wierność i głębokie przywiązanie czynią go niezastąpionym towarzyszem życia dla aktywnych osób i rodzin.

Płochacz niemiecki to pies średniej wielkości o harmonijnej, proporcjonalnej budowie ciała. Wysokość w kłębie wynosi od 45 do 54 cm, przy czym psy są zwykle nieco większe niż suki. Waga oscyluje między 18 a 25 kg w zależności od płci i kondycji fizycznej. Rasa charakteryzuje się mocnym kościecem oraz wydłużonym, umięśnionym tułowiem – długość ciała jest wyraźnie większa od wysokości w kłębie, co nadaje sylwetce typowy dla spanieli prostokątny profil.

Głowa jest szlachetna i proporcjonalna do reszty ciała, z płaską czaszką i delikatnie zaznaczonym stopem. Uszy są długie, szerokie i wiszące, osadzone na wysokości linii oczu, co nadaje charakterystyczny wyraz. Oczy średniej wielkości, osadzone lekko skośnie, mają ciemnobrązową barwę i przyjazne, inteligentne spojrzenie wyrażające gotowość do pracy i współpracy.

Szata Płochacza niemieckiego jest długa, gęsta i falista, tworząc naturalną ochronę przed zimnem, wilgocią i zarośniętym terenem. Na uszach, ogonie i tylnej stronie kończyn tworzy charakterystyczne ozdobne pióra. Wyróżnia się dwie podstawowe odmiany kolorystyczne:

  • Brązowa jednolita – równomierny ciemnobrązowy kolor, często z białymi znaczeniami na klatce piersiowej i palcach
  • Brązowa dereszowata – brązowo-biała sierść z charakterystycznym marmurkowym wzorem, czasem z podpalaniami na głowie i kończynach

Kończyny są mocne, dobrze ukątowane i równoległe, zapewniające doskonałe właściwości ruchowe i wytrzymałość w trudnym terenie. Ogon jest noszony w naturalny sposób, lekko ku dołowi lub na wysokości grzbietu podczas pracy, nigdy nie jest zawinięty nad grzbietem. Całość sylwetki prezentuje się harmonijnie i elegancko, łącząc w sobie funkcjonalność psa roboczego z atrakcyjnym, rasowym wyglądem.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dla Początkujących Właścicieli
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Rasa Wysokoenergetyczna
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wszechstronny pies myśliwski
  • Przyjazne i łagodne usposobienie
  • Łatwy w szkoleniu i chętny do współpracy
  • Dobrze współżyje z dziećmi i zwierzętami
  • Zdrowa rasa o długim życiu

Wady

  • Bardzo duże potrzeby ruchowe
  • Wymaga bliskiego kontaktu z właścicielem
  • Silny instynkt łowiecki wymaga kontroli
  • Nie toleruje długotrwałej samotności

Oceny behawioralne

Historia rasy

Płochacz niemiecki ma bogatą i fascynującą historię sięgającą wielu stuleci wstecz. Już w średniowiecznej literaturze myśliwskiej można znaleźć wzmianki o psach przypominających współczesnego Wachtelhunda – były to psy wykorzystywane do wypłaszania zwierzyny, szczególnie ptactwa wodnego i leśnego.

Nazwa Wachtelhund ma historyczne korzenie i pochodzi od niemieckiego słowa Wachtel oznaczającego przepiórkę – ptaka, którego polowanie było jednym z głównych zastosowań tych psów. Termin ten był używany już w dawnych tekstach myśliwskich, podkreślając specjalizację rasy w pracy z ptactwem.

Nowoczesna hodowla Płochacza niemieckiego według książki hodowlanej rozpoczęła się na przełomie XIX i XX wieku. Progenitorem rasy był pies o imieniu Lord Augusta 1834 L, który pochodził ze Staufenberg w Górnej Bawarii. Od niego i kilku starannie dobranych suk rozpoczęto planową hodowlę mającą na celu ustabilizowanie typu rasowego oraz temperamentu roboczego.

Na początku hodowano wyłącznie psy brązowe (czasem z białymi znaczeniami) oraz biało-brązowe, niektóre z niewielkimi podpalaniami na głowie i kończynach. Dopiero dzięki suce o imieniu Baby auf der Schanze 1838 L w rasie pojawił się kolor brązowy dereszowaty, który następnie stał się jedną z dwóch głównych odmian barwnych Wachtelhunda.

Rudolf Friess (R.F.) był postacią kluczową dla rozwoju rasy – przez dziesięciolecia kształtował program hodowlany, wprowadzając oddzielne linie kolorystyczne dla psów brązowych i dereszowatych. Dzięki starannie zaplanowanym kryciem w ramach obu linii barwnych, udało mu się ustanowić solidne podstawy genetyczne rasy i uniknąć szkód wynikających z inbredu, pomimo stosunkowo małej puli genetycznej na początku hodowli.

W 1903 roku powołano Verein für Deutsche Wachtelhunde (Związek Płochaczy Niemieckich), organizację hodowlaną dbającą o rozwój i promocję rasy. Od tego czasu rasa była hodowana przede wszystkim przez niemieckich myśliwych, którzy cenili ją za:

  • Wszechstronność w pracy (tropienie, wypłaszanie, aportowanie)
  • Pasję i zapał do wykonywanych zadań
  • Umiejętność pracy zarówno w wodzie, jak i na lądzie
  • Samodzielność połączoną z posłuszeństwem

Przez długi czas rasa pozostawała stosunkowo nieznana poza Niemcami, gdzie była traktowana jako sekret niemieckich myśliwych. Dopiero w drugiej połowie XX wieku zaczęła zyskiwać uznanie w innych krajach europejskich. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę oficjalnie, klasyfikując ją w grupie 8 (Retrievery, Płochacze, Psy Wodne), sekcji 2 (Płochacze), z próbami pracy.

Współcześnie Płochacz niemiecki jest ceniony nie tylko jako pies myśliwski, ale również jako towarzysz rodzinny zdolny do życia w domu z dziećmi i innymi zwierzętami. Dzięki starannej selekcji hodowlanej, rasa utrzymuje doskonałe zdrowie, silną psychikę i długowieczność. Choć wciąż pozostaje mniej popularny od innych ras spanieli, jego wyjątkowe cechy i wszechstronność sprawiają, że zyskuje coraz większe grono oddanych entuzjastów na całym świecie.