
Dalmatyńczyk
Grupa FCI
6• FCI 153
Rozmiar
Średnie
Kraj Pochodzenia
XX
Wysokość
54-62 cm
Waga
25-32 kg
Długość Życia
10-12 lat
Temperament
Przegląd
Dalmatyńczyk to jedna z najbardziej rozpoznawalnych ras psów na świecie, zachwycająca swoim unikalnym umaszczeniem w cętki na śnieżnobiałej sierści. Ta elegancka i energiczna rasa pochodzi z Chorwacji, a jej historia sięga XVI wieku, kiedy to pojawiła się na malowidłach i freskach z regionu Dalmacji.
To pies o średniej wielkości – jego waga waha się od 25 do 32 kg, a wysokość w kłębie wynosi 54-62 cm. Wyróżnia się harmonijną budową ciała, krótkiej i gęstej sierścią oraz charakterystycznymi czarnymi lub brązowymi cętkami równomiernie rozmieszczonymi na białym tle. Proporcjonalna głowa z owalnymi, ciemnymi oczami nadaje mu wyrazistości i podkreśla jego przenikliwy, inteligentny wzrok.
Dalmatyńczyk to pies niezwykle energiczny i przyjazny, który idealnie odnajdzie się w aktywnej rodzinie. Jego żywiołowy temperament wymaga regularnej dawki ruchu i stymulacji umysłowej. Mimo że jest niezależny, bardzo przywiązuje się do swoich opiekunów i uwielbia spędzać z nimi czas. Warto pamiętać, że dalmatyńczyk ma silny instynkt łowiecki, co może stanowić wyzwanie dla mniej doświadczonych właścicieli.
Rasa ta zyskała światową sławę dzięki filmowi 101 dalmatyńczyków, jednak potencjalni właściciele powinni pamiętać o odpowiedzialnym wyborze hodowli. Popularność rasy niestety wiąże się z ryzykiem nieodpowiedzialnego rozmnażania, które może prowadzić do problemów zdrowotnych u szczeniąt.
W naszym przewodniku dowiesz się wszystkiego o pielęgnacji, zdrowiu, żywieniu, treningu i historii dalmatyńczyka. Poznaj tę fascynującą rasę bliżej i przekonaj się, czy będzie idealnym towarzyszem dla Twojej rodziny!
Dalmatyńczyk to pies o niezwykłym i niepowtarzalnym wyglądzie, który czyni go jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras na świecie. Jego charakterystyczna biała sierść usiana jest czarnymi lub brązowymi cętkami, które powinny być wyraźne, okrągłe i równomiernie rozmieszczone na całym ciele – bez zlewania się ze sobą.
Budowa ciała:
- Wysokość w kłębie: 54-62 cm
- Waga: 25-32 kg
- Sylwetka: mocna, dobrze umięśniona, o prostokątnym tułowiu
- Grzbiet: wyraźnie zarysowany, prosty
- Kończyny: mocne, dobrze umięśnione, zapewniające dużą sprawność ruchową
Głowa i pysk:
Głowa jest proporcjonalna do ciała, z wąską czaszką i lekko zaokrąglonymi uszami. Oczy owalne, ciemne, o przenikliwym i inteligentnym wyrazie. Uszy osadzone wysoko, średniej wielkości, zwężające się ku końcom.
Sierść:
Krótka, twarda i gęsta, nadająca psu elegancki wygląd. Cętki mogą być czarne lub czekoladowe (brązowe), ale powinny być wyraźnie odgraniczone od białego tła. Szczenięta rodzą się całkowicie białe – cętki pojawiają się dopiero po kilku tygodniach życia.
Ogon:
Długi, osadzony na przedłużeniu linii zadu, zwężający się ku końcowi. W spoczynku opadający, w ruchu unoszony lekko powyżej linii grzbietu.
Ruch dalmatyńczyka jest elegancki, płynny i pełen wdzięku. Podczas spaceru zwraca na siebie uwagę swoją postawą i harmonijnym krokiem. To pies stworzony do wystaw i pokazów, którego wygląd jest nieodłącznym elementem kultury popularnej.
Dalmatyńczyk to pies o złożonym i fascynującym charakterze, który w odpowiednich warunkach staje się wspaniałym towarzyszem życia. Jego temperament łączy w sobie przyjazność, energię i niezależność, co czyni go idealnym psem dla aktywnych rodzin.
Charakter i temperament:
- Przyjazny i pełen energii
- Silnie przywiązany do swojej rodziny
- Niezależny, ale potrzebujący interakcji z ludźmi
- Towarzyski, dobrze dogaduje się z dziećmi
- Inteligentny i bystry
Relacje z rodziną:
Dalmatyńczyki są zazwyczaj bardzo oddane swoim właścicielom i uwielbiają spędzać z nimi czas. Ich niezależny charakter sprawia, że potrafią być samodzielne, jednak nie tolerują długotrwałej samotności. Pozostawione same przez dłuższy czas mogą wykazywać problemy behawioralne, takie jak niszczenie przedmiotów czy nadmierne szczekanie.
Relacje z innymi zwierzętami:
W kontaktach z innymi psami są zwykle przyjazne, ale wczesna socjalizacja jest kluczowa, aby uniknąć potencjalnych konfliktów. Dalmatyńczyki mają silny instynkt łowiecki, co oznacza, że mogą mieć tendencję do pogoni za mniejszymi zwierzętami – kotami, gryzoniami czy ptakami.
Szkolenie i wychowanie:
Szkolenie dalmatyńczyka wymaga cierpliwości i konsekwencji. Psy tej rasy są znane z tego, że potrafią być uparte i czasami udają, że nie rozumieją poleceń, aby uniknąć wykonywania zadań. Kluczowe jest stosowanie metod opartych na pozytywnym wzmocnieniu, które pozwalają zbudować silną więź między psem a właścicielem.
Interakcja z dziećmi:
Dalmatyńczyki są zazwyczaj doskonałymi towarzyszami dla dzieci – są cierpliwe i towarzyskie. Jednak ze względu na swoją energię i siłę, ważne jest, aby dzieci nauczyły się szacunku wobec psa i przestrzegały zasad bezpieczeństwa podczas zabawy.
Podsumowując, dalmatyńczyk to pies wymagający dużo uwagi, ruchu i odpowiedniego wychowania, który w zamian oferuje bezwarunkowe oddanie i radość z bycia częścią rodziny.
Dalmatyńczyk to rasa stosunkowo zdrowa i odporna, jednak jak każdy pies rasowy, może być predysponowany do pewnych schorzeń. Średnia długość życia dalmatyńczyka wynosi 10-13 lat.
Najczęstsze problemy zdrowotne:
1. Głuchota wrodzona
Jednym z najpoważniejszych problemów zdrowotnych w tej rasie jest skłonność do głuchoty, która może być dziedziczna. Głuchota może dotyczyć jednego lub obu uszu. Dzięki staraniom odpowiedzialnych hodowców i testom słuchu przeprowadzanym u szczeniąt, przypadki te są coraz rzadsze.
2. Kamica moczowa i choroby nerek
Dalmatyńczyki mają unikalny metabolizm puryn, co prowadzi do podwyższonego poziomu kwasu moczowego w moczu. Może to skutkować tworzeniem się kamieni moczowych. Właściwa dieta niskopurynowa i regularne badania weterynaryjne są kluczowe w profilaktyce tego schorzenia.
3. Dysplazja stawów biodrowych
Chociaż występuje rzadziej niż u większych ras, dysplazja może również dotknąć dalmatyńczyki. Wybór szczeniąt z hodowli z udokumentowanymi badaniami stawów rodziców minimalizuje to ryzyko.
4. Alergie skórne
Niektóre dalmatyńczyki mogą cierpieć na alergie pokarmowe lub środowiskowe, objawiające się świądem, wysypką czy wypadaniem sierści.
Wrażliwość na warunki pogodowe:
Krótka sierść nie zapewnia dalmatyńczykom ochrony przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi. W zimie psy te powinny spać w cieple, a w upalne dni należy ograniczyć ich aktywność na świeżym powietrzu, aby uniknąć udaru cieplnego.
Skłonność do tycia:
Dalmatyńczyki mogą łatwo przybierać na wadze, jeśli nie są odpowiednio aktywne lub otrzymują zbyt dużo kalorii. Regularna aktywność fizyczna i zrównoważona dieta są kluczowe dla utrzymania prawidłowej masy ciała.
Profilaktyka:
- Regularne wizyty u weterynarza
- Badania słuchu u szczeniąt
- Dieta niskopurynowa (konsultacja z weterynarzem)
- Kontrola wagi i odpowiednia aktywność fizyczna
- Wybór szczeniąt z renomowanych hodowli z badaniami zdrowotnymi rodziców
Pielęgnacja dalmatyńczyka jest stosunkowo prosta, ale wymaga regularności, aby utrzymać jego sierść i skórę w doskonałej kondycji. Krótka i gęsta sierść nie potrzebuje skomplikowanych zabiegów, jednak należy pamiętać o kilku ważnych aspektach.
Szczotkowanie:
Mimo że dalmatyńczyk ma krótką sierść, jest ona skłonna do linienia, dlatego regularne szczotkowanie jest konieczne:
- W okresie normalnym: 1-2 razy w tygodniu
- W okresie linienia (wiosna i jesień): codziennie, aby usunąć martwe włosy
- Używaj szczotki z naturalnego włosia lub gumowej rękawicy do masażu
Kąpiel:
Dalmatyńczyki nie wymagają częstego kąpania – wystarczy to robić tylko wtedy, gdy jest to konieczne, aby usunąć zabrudzenia lub nieprzyjemny zapach. Zbyt częste kąpiele mogą wysuszać skórę i usuwać naturalną warstwę ochronną sierści. Używaj łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów o wrażliwej skórze.
Pielęgnacja uszu:
Regularnie sprawdzaj uszy dalmatyńczyka (raz w tygodniu), aby upewnić się, że nie ma w nich:
- Zanieczyszczeń
- Nadmiernego nagromadzenia woskowiny
- Pasożytów (kleszczy, pcheł)
- Oznak infekcji (zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach)
Czyść uszy delikatnie za pomocą wilgotnej gaziki lub specjalnego płynu do czyszczenia uszu.
Higiena jamy ustnej:
Pielęgnacja zębów jest ważnym elementem rutyny:
- Szczotkuj zęby 2-3 razy w tygodniu (najlepiej codziennie)
- Używaj pasty do zębów przeznaczonej dla psów
- Podawaj gryzaki dentystyczne wspierające higienę jamy ustnej
Przycinanie pazurów:
Paznokcie powinny być regularnie przycinane (co 3-4 tygodnie), aby uniknąć dyskomfortu podczas chodzenia. Jeśli słyszysz stukanie pazurów o podłogę, oznacza to, że są za długie.
Kontrola skóry:
Podczas szczotkowania sprawdzaj skórę pod kątem:
- Wysypki lub zaczerwienień
- Pasożytów zewnętrznych
- Guzków lub zmian skórnych
- Ran lub otarć
Podsumowując, pielęgnacja dalmatyńczyka nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności i uwagi na detale. Dzięki systematycznym zabiegom pielęgnacyjnym Twój dalmatyńczyk będzie wyglądał pięknie i czuł się komfortowo.
Dalmatyńczyk to pies o wyjątkowo wysokiej potrzebie ruchu, który wymaga regularnej i intensywnej aktywności fizycznej, aby być zdrowym, szczęśliwym i zrównoważonym psychicznie. Jest to rasa stworzona do biegania – ich historia jako psów towarzyszących powozom doskonale o tym świadczy.
Minimalne wymagania dotyczące aktywności:
- Spacery: minimum 3 razy dziennie, po 30-45 minut każdy
- Intensywny ruch: 1-2 godziny dziennie (bieganie, zabawy na wolnym powietrzu)
- Dla psów mieszkających w mieszkaniu: jeszcze więcej czasu na świeżym powietrzu
Rodzaje aktywności dla dalmatyńczyka:
1. Bieganie
Dalmatyńczyki uwielbiają biegać i są idealnymi towarzyszami dla biegaczy. Mogą towarzyszyć Ci podczas joggingu lub biegu na długich dystansach. Ich wytrzymałość pozwala im na godzinne sesje biegowe bez zmęczenia.
2. Jazda na rowerze
Doskonała forma aktywności – dalmatyńczyk może biec obok roweru, co pozwala mu spalić nadmiar energii. Zadbaj o odpowiednie tempo i przerwy na wodę.
3. Zabawy na dużych przestrzeniach
Parki, tereny leśne, łąki – dalmatyńczyki potrzebują miejsca do wybiegania się. Aportowanie piłki lub frisbee to świetna forma aktywności łączącej ruch z treningiem.
4. Sport psów
Dalmatyńczyki sprawdzają się w wielu dyscyplinach sportowych:
- Agility
- Obedience (posłuszeństwo)
- Flyball
- Canicross (bieganie z psem)
5. Towarzystwo podczas jazdy konnej
Ze względu na swoją historię, dalmatyńczyki są doskonałymi towarzyszami dla jeźdźców – mogą biec obok konia bez problemu.
Konsekwencje braku wystarczającej aktywności:
Jeśli potrzeby ruchowe dalmatyńczyka nie są zaspokajane, może to prowadzić do:
- Nadmiernego pobudzenia i ekscytacji
- Destrukcyjnego zachowania (niszczenie mebli, gryzienie przedmiotów)
- Nadmiernego szczekania
- Problemów behawioralnych
- Tycia i problemów zdrowotnych
Potrzeba interakcji społecznej:
Dalmatyńczyki są bardzo towarzyskie i nie tolerują długotrwałej samotności. Aktywność fizyczna powinna być połączona z interakcją z właścicielem – wspólne zabawy i ćwiczenia budują więź i zapewniają stymulację umysłową.
Podsumowując, dalmatyńczyk to pies dla osób aktywnych, które mogą poświęcić mu znaczną ilość czasu na ruch i wspólne aktywności. Jeśli prowadzisz siedzący tryb życia, ta rasa prawdopodobnie nie będzie dla Ciebie odpowiednia.
Szkolenie dalmatyńczyka może być wyzwaniem nawet dla doświadczonych właścicieli, ponieważ psy tej rasy łączą w sobie inteligencję z niezależnością i uporem. Kluczem do sukcesu jest cierpliwość, konsekwencja i właściwe podejście oparte na pozytywnych metodach.
Charakterystyka dalmatyńczyka w kontekście treningu:
- Inteligentny i bystry
- Niezależny i samowystarczalny
- Uparty – potrafi udawać, że nie rozumie poleceń
- Wymaga traktowania jako równorzędny partner
- Nie znosi brutalności ani przymusu
- Szybko się nudzi rutynowymi ćwiczeniami
Podstawowe zasady treningu:
1. Pozytywne wzmocnienie
Najskuteczniejszą metodą szkolenia dalmatyńczyka jest pozytywne wzmocnienie – nagradzanie pożądanych zachowań smakołykami, pochwałami i zabawą. Unikaj kar i brutalności, które mogą złamać więź z psem i sprawić, że stanie się nieufny.
2. Konsekwencja od najmłodszych lat
Ustalaj jasne granice i zasady od pierwszych dni w domu. Dalmatyńczyk musi wiedzieć, czego się od niego oczekuje. Jeśli raz pozwolisz mu na coś, a następnym razem zakazujesz – tylko go zdezorientujesz.
3. Krótkie i różnorodne sesje treningowe
Dalmatyńczyki szybko się nudzą, dlatego sesje treningowe powinny być:
- Krótkie (10-15 minut)
- Urozmaicone i zabawne
- Przeplatane zabawą i nagrodami
- Zakończone na pozytywnej nucie
4. Szacunek i partnerstwo
Dalmatyńczyki nie są psami, które bezkrytycznie wykonują polecenia. Potrzebują szacunku i traktowania jako partnerzy, nie jako podporządkowane zwierzęta. Budowanie więzi opartej na zaufaniu jest kluczowe.
5. Stymulacja umysłowa
Oprócz fizycznej aktywności, dalmatyńczyki potrzebują wyzwań intelektualnych:
- Zabawki interaktywne (puzzle, zabawki na smakołyki)
- Nauka nowych sztuczek i poleceń
- Zabawy z ukrywaniem przedmiotów
- Trening węchowy
Wczesna socjalizacja:
Niezwykle ważne jest, aby od najmłodszych lat zapoznawać dalmatyńczyka z:
- Różnymi ludźmi (dorośli, dzieci, obcy)
- Innymi psami i zwierzętami
- Różnymi środowiskami (miasto, las, parki)
- Dźwiękami i sytuacjami (samochody, tłumy, hałas)
Wczesna socjalizacja pomaga uniknąć lęków i agresji w dorosłym życiu.
Podstawowe komendy:
Skoncentruj się na opanowaniu podstawowych komend:
- Siad
- Leżeć
- Zostań
- Do mnie
- Zostaw to
Najczęstsze błędy w treningu:
- Stosowanie kar i przemocy
- Brak konsekwencji
- Zbyt długie, monotonne sesje
- Brak cierpliwości
- Oczekiwanie natychmiastowych rezultatów
Profesjonalna pomoc:
Jeśli jesteś początkującym właścicielem, zdecydowanie warto skorzystać z pomocy profesjonalnego trenera lub zapisać się na kurs posłuszeństwa. Trener pomoże Ci zrozumieć zachowanie dalmatyńczyka i nauczy, jak skutecznie z nim pracować.
Podsumowując, trening dalmatyńczyka wymaga zaangażowania, cierpliwości i odpowiedniego podejścia. Jeśli jesteś gotowy na długi proces budowania relacji opartej na zaufaniu i szacunku, zostaniesz nagrodzony wspaniałym, dobrze wychowanym towarzyszem.
Prawidłowe odżywianie dalmatyńczyka jest kluczowym elementem dbania o jego zdrowie, kondycję i długowieczność. Ze względu na ich aktywny tryb życia oraz unikalny metabolizm puryn, dieta powinna być starannie dobrana i dostosowana do indywidualnych potrzeb.
Podstawowe zasady żywienia:
1. Wysokiej jakości karma
Wybieraj karmę bogatą w:
- Białko zwierzęce – podstawa diety (kurczak, indyk, ryby, wołowina)
- Zdrowe tłuszcze – kwasy omega-3 i omega-6 wspierają zdrowie skóry i sierści
- Węglowodany o niskim indeksie glikemicznym – zapewniają energię
- Witaminy i minerały – wspierają układ odpornościowy i ogólne zdrowie
2. Dieta niskopurynowa (KRYTYCZNE!)
Dalmatyńczyki mają unikalny metabolizm puryn, co prowadzi do podwyższonego poziomu kwasu moczowego w moczu i zwiększa ryzyko kamicy moczowej. Dlatego właściciele powinni:
- Unikać karmy bogatej w puryny (mięso organowe, podroby, soja, drożdże)
- Wybierać białko o niskiej zawartości puryn (jaja, produkty mleczne, kurczak)
- Skonsultować się z weterynarzem w sprawie specjalistycznej karmy niskopurynowej
- Zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody – odpowiednie nawodnienie pomaga w rozcieńczaniu moczu
3. Regularne posiłki
Podawaj posiłki w stałych porach:
- Dorosłe psy: 2 posiłki dziennie (rano i wieczorem)
- Szczenięta (do 6 miesiąca): 3-4 posiłki dziennie
- Unikaj karmienia tuż przed lub po intensywnym wysiłku fizycznym
4. Kontrola porcji i wagi
Dalmatyńczyki mają tendencję do tycia, dlatego:
- Monitoruj wagę psa regularnie
- Dostosowuj ilość jedzenia do poziomu aktywności
- Unikaj przekarmiania
- Traktuj smakołyki jako nagrody, a nie podstawowe źródło kalorii
Czego unikać w diecie:
- Resztki ze stołu – bogate w tłuszcze, sól i przyprawy
- Podroby – wysokie w puryny
- Słodycze i cukier – prowadzą do otyłości i problemów metabolicznych
- Czekolada, cebula, czosnek, winogrona – toksyczne dla psów
- Tłuste mięso – może prowadzić do problemów trawiennych
- Soja i drożdże – wysokie w puryny
Dostęp do wody:
Zapewnij psu nieograniczony dostęp do świeżej, czystej wody przez cały dzień. Odpowiednie nawodnienie jest szczególnie ważne dla dalmatyńczyków ze względu na ich predyspozycję do kamicy moczowej.
Suplementacja:
W niektórych przypadkach warto rozważyć suplementację:
- Kwasy omega-3 (olej z ryb) – wspierają zdrowie skóry i sierści
- Glukozamina i chondroityna – wspierają zdrowie stawów
- Probiotyki – wspierają zdrowie układu pokarmowego
Zawsze konsultuj suplementację z weterynarzem.
Konsultacja z weterynarzem:
Ze względu na specyficzne potrzeby żywieniowe dalmatyńczyków, zdecydowanie zaleca się konsultację z weterynarzem w celu ustalenia najlepszego planu żywieniowego dostosowanego do wieku, wagi, poziomu aktywności i stanu zdrowia psa.
Podsumowując, dieta dalmatyńczyka powinna być zrównoważona, niskopurynowa i dostosowana do jego aktywności, aby zapewnić mu zdrowie, energię i długie życie.
Cechy charakterystyczne
Zalety
- Przyjazne i energiczne usposobienie
- Niezwykły i elegancki wygląd
- Stosunkowo łatwa pielęgnacja sierści
- Dobry pies rodzinny dla aktywnych rodzin
- Inteligentny i bystry
Wady
- Silny instynkt łowiecki
- Wymaga bardzo dużo ruchu i aktywności
- Uparty w szkoleniu
- Skłonność do głuchoty wrodzonej
- Ryzyko kamicy moczowej
Oceny behawioralne
Historia rasy
Historia dalmatyńczyka jest bogata i pełna fascynujących faktów, które sięgają kilkuset lat wstecz. Rasa ta ma głębokie korzenie w regionie Dalmacji, historycznej prowincji na terenie dzisiejszej Chorwacji, skąd wzięła swoją nazwę.
Początki rasy (XVI-XVIII wiek):
Najstarsze wzmianki o psach przypominających dalmatyńczyki pochodzą z XVI wieku. Można je odnaleźć na:
- Malowidłach w kościele Gospa od andjela w miejscowości Veli Lošinj na wyspie Lošinj w Chorwacji (1600-1630)
- Freskach w Zaostrogi, Dalmacja
- Kronikach kościelnych biskupów Petara Bakicia (1719) i Andreasa Keczkemétyego (1737) w diecezji Đakovo
W tych kronikach pies był określany łacińską nazwą Canis Dalmaticus, a jego wysokość opisywano jako 4-5 Spithamus (około 90-112 cm).
Rozprzestrzenienie w Europie (XVIII-XIX wiek):
W XVIII wieku dalmatyńczyki zaczęły zdobywać popularność w Anglii, gdzie znalazły zastosowanie jako:
- Psy powozowe – biegały obok powozów, chroniąc je przed napadami i nadając prestiżu właścicielom
- Psy myśliwskie – ich wytrzymałość i zmysł węchu czyniły je dobrymi gończymi
- Psy strażnicze – pilnowały stajni i posiadłości
W 1771 roku Thomas Pennant opisał tę rasę w swoim dziele Synopsis of Quadrupeds, określając ją jako bardzo niezależną i wskazując Dalmację jako jej miejsce pochodzenia. W 1790 roku Thomas Bewick opublikował pracę odnoszącą się do tej rasy jako Dalmatian or Coach Dog (Pies Powozowy).
Uznanie przez organizacje kynologiczne:
W 1890 roku w Anglii założono Angielski Klub Dalmatyńczyka, co przyczyniło się do ugruntowania standardów rasy i jej popularyzacji. W 1955 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała wzorzec rasy dalmatyńczyka, klasyfikując go w grupie 6 (psy gończe) sekcji 3 (rasy pokrewne).
Popularność dzięki kulturze popularnej:
Dalmatyńczyki zyskały ogromną popularność na całym świecie dzięki powieści Dodie Smith 101 dalmatyńczyków (1956) oraz jej ekranizacjom przez Disneya:
- Animowany film z 1961 roku
- Film aktorski z 1996 roku z Glenn Close
- Remake z 2021 roku (Cruella)
Niestety, popularność filmu przyniosła również negatywne konsekwencje – gwałtowny wzrost popytu na dalmatyńczyki doprowadził do nieodpowiedzialnego rozmnażania, co skutkowało problemami zdrowotnymi i behawioralnymi u wielu szczeniąt. Dlatego tak ważne jest wybieranie szczeniąt z renomowanych, odpowiedzialnych hodowli.
Współczesność:
Dziś dalmatyńczyki są cenione zarówno jako psy towarzyszące, psy rodzinne, jak i sportowcy biorący udział w różnych dyscyplinach kynologicznych. Ich wyjątkowy wygląd i charakter sprawiają, że są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych ras psów na świecie.
Historia dalmatyńczyka to opowieść o rasie, która przez wieki zachowała swój unikalny charakter i wygląd, przyciągając uwagę miłośników psów na całym świecie.



