Gończy polski

Gończy polski

FCI #354Uznanie FCI: 2017Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 354

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

PL

Wysokość

50-60 cm

Waga

N/A

Długość Życia

12-15 lat

Temperament

CzułyWysoki popęd łowieckiInteligentny

Przegląd

Gończy polski, znany również jako polski pies myśliwski, to fascynująca rasa o głębokich korzeniach w polskiej tradycji łowieckiej. Od XIII wieku ceniony za swoje wybitne umiejętności tropiące, gończy polski doskonale sprawdzał się podczas polowań na dziki, jelenie, a także zające i lisy w południowej Polsce. Jednak jego wyjątkowe cechy czynią go także wspaniałym towarzyszem w codziennym życiu.

Ta średniej wielkości rasa, osiągająca od 50 do 60 cm wysokości w kłębie, wyróżnia się harmonijną, prostokątną sylwetką oraz zwartą, lekką budową ciała, co zapewnia jej niezwykłą zwinność i wytrzymałość w terenie. Charakterystyczny wygląd gończego polskiego obejmuje szlachetną głowę z proporcjonalnym pyskiem, lekko wypukłą mózgoczaszką oraz ciemnobrązowe oczy, które nadają mu łagodny, przyjazny wyraz. Trójkątne, zwisające uszy, osadzone nisko i przylegające do policzków, dodają psu ujmującego uroku.

Gończy polski posiada gęsty podszerstek, który skutecznie chroni go przed zimnem, a jego twarda, sztywna sierść doskonale zabezpiecza przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, co czyni go idealnym do pracy w trudnym terenie. Umaszczenie tej rasy może być czarne z podpalaniem, czekoladowe z podpalaniem lub rude w różnych odcieniach, co dodaje jej niepowtarzalnego charakteru i urody.

Co więcej, gończy polski jest znany z melodyjnego, donośnego głosu, który wykorzystuje podczas tropienia zwierzyny. Jego odwaga, inteligencja i silny instynkt łowiecki sprawiają, że jest niezrównanym psem tropiącym, gotowym do pracy nawet w najtrudniejszych warunkach. Choć nieufny wobec obcych, w relacjach z rodziną okazuje się niezwykle przywiązany, lojalny i łagodny.

Ważnym aspektem życia z gończym polskim jest zaspokojenie jego wysokich potrzeb ruchowych, ponieważ jako pies myśliwski wymaga on znacznej dawki codziennej aktywności fizycznej i mentalnej. Dlatego idealnie odnajdzie się w aktywnym środowisku, najlepiej z dostępem do przestrzeni zewnętrznej, gdzie będzie mógł wykorzystać swoją energię i instynkty naturalne.

Zapraszamy do dalszego odkrywania tej wspaniałej, dumnie polskiej rasy w naszym przewodniku, gdzie opisujemy szczegółowo kwestie zdrowia, pielęgnacji, treningu oraz wiele innych istotnych aspektów, które pozwolą w pełni zrozumieć i docenić gończego polskiego.

Gończy polski to pies o średniej wielkości, którego wysokość w kłębie wynosi od 50 do 60 cm. Wyróżnia się harmonijną, prostokątną sylwetką z lekką, zwartą i sprężystą budową ciała, co czyni go zwinnym, wytrzymałym i odpornym na trudne warunki terenowe.

Jego głowa jest proporcjonalna do reszty ciała, z lekko wypukłą mózgoczaszką i dobrze zaznaczonym guzkiem potylicznym. Pysk jest proporcjonalny do długości czaszki, co nadaje całości szlachetny, harmonijny wygląd. Oczy gończego polskiego są średniej wielkości, ciemnobrązowe, o łagodnym, przyjaznym wyrazie, co podkreśla jego zrównoważony charakter.

Uszy są trójkątne, zwisające, osadzone nisko i przylegające do policzków, co dodaje psu charakterystycznego wyglądu i pomagają w kumulowaniu zapachu podczas tropienia. Szyja jest średniej długości, muskularna, bez luźnej skóry, a klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta, co zapewnia odpowiednią wydolność podczas pracy w terenie.

Ogon sięga do stawu skokowego, jest średniej grubości i dobrze pokryty włosem. W spoczynku ogon jest opuszczony i lekko wygięty, natomiast podczas pracy unosi się wysoko, co sygnalizuje koncentrację i zaangażowanie psa w tropienie.

Sierść gończego polskiego jest twarda i sztywna, z gęstym podszerstkiem, który jest bardziej obfity w zimie, zapewniając doskonałą ochronę przed zimnem i wilgocią. Umaszczenie tej rasy może być różnorodne, w tym:

  • czarne z podpalaniem (tan markings)
  • czekoladowe z podpalaniem
  • rude w różnych odcieniach

Wszelkie znaczące odchylenia od wzorca rasowego, takie jak zgryz cęgowy, zbyt cienka kość, niewłaściwe proporcje ciała czy nieprawidłowa budowa, są traktowane jako wady dyskwalifikujące w hodowli.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dla Początkujących Właścicieli
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Rasa Wysokoenergetyczna
Skłonny do Szczekania
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Doskonale tropi zwierzynę
  • Odporny na trudne warunki atmosferyczne
  • Lojalny i przywiązany do rodziny
  • Doskonały pies stróżujący
  • Zdrowa i długowieczna rasa
  • Łatwy w pielęgnacji

Wady

  • Wymaga dużo ruchu i aktywności
  • Nieufny wobec obcych
  • Może być hałaśliwy podczas tropienia
  • Może być uparty w treningu
  • Silny instynkt łowiecki

Oceny behawioralne

Historia rasy

Gończy polski to rasa psa, która ma długą i bogatą historię, sięgającą aż XIII wieku. W Polsce psy myśliwskie były od wieków bardzo cenione, zwłaszcza przez szlachtę i arystokrację, co potwierdzają liczne kroniki i dokumenty historyczne z XIV wieku. Polowania z psami gończymi stanowiły nie tylko sposób zdobycia pokarmu, ale także prestiżową rozrywkę i demonstrację władzy.

Na przestrzeni wieków, w Polsce wyróżniły się dwie główne rasy psów myśliwskich: ogar polski, który był cięższy, potężniejszy i wolniejszy, oraz gończy polski, który był lżejszy, szybszy i bardziej zwinny. Gończy polski był szczególnie popularny w południowej Polsce, w regionach górskich takich jak Bieszczady i Beskidy, gdzie jego wytrzymałość i zdolności tropiące okazywały się nieocenione.

W XIX wieku, szczegółowe opisy gończego polskiego pojawiły się w literaturze myśliwskiej:

  • W 1819 roku Jan Szytier w Poradnik Myśliwych opisał polskiego bracha i gończego polskiego
  • W 1821 roku W. Kozłowski w magazynie Sylwan przedstawił opisy i ilustracje obu typów
  • Najbardziej szczegółowy opis autorstwa Ignacego Bogatyńskiego (1823-1825, Nauka Łowiectwa) mógłby służyć jako pierwszy standard rasy

Po I wojnie światowej populacja gończego polskiego dramatycznie spadła, a rasa niemal wyginęła. W XX wieku, dzięki heroicznej pracy miłośników rasy, takich jak Józef Pawuslewicz, gończy polski zyskał stopniowo większą popularność, a jego standard hodowlany został sformalizowany.

W 1983 roku Polska Federacja Kynologiczna opublikowała pierwszy oficjalny standard rasy, który został zaktualizowany w 2000 roku, wprowadzając zmiany dotyczące dopuszczalnych umaszczeń i szczegółów budowy.

Gończy polski został oficjalnie uznany przez FCI w 2006 roku jako rasa myśliwska (grupa 6, sekcja 1.2 – gończe średniej wielkości), co było wielkim sukcesem dla polskiej kynologii.

Dziś gończy polski jest ceniony nie tylko jako wybitny pies myśliwski, ale także jako wierny towarzysz rodziny, znany ze swojego zrównoważonego charakteru, inteligencji i lojalności. Rasa ta stanowi dumę polskiej kynologii i jest żywym dowodem bogatej tradycji łowieckiej naszego kraju.