Mały gończy anglo-francuski
Grupa FCI
6• FCI 325
Rozmiar
Średnie
Kraj Pochodzenia
FR
Wysokość
48-56 cm
Waga
25-30 kg
Długość Życia
11-13 lat
Temperament
Przegląd
Mały gończy anglo-francuski, znany także jako Anglo-Français de Petite Vénerie, to wyjątkowa rasa psów gończych o bogatej historii sięgającej XVI wieku. Wyhodowany we Francji, pies ten był nieocenionym wsparciem dla myśliwych podczas polowań na drobną zwierzynę, taką jak zające, lisy czy dzikie króliki. Dzięki starannie przeprowadzonym krzyżowaniom różnych ras gończych, w tym beagle'a, poitevina i innych francuskich psów gończych, powstała rasa o unikalnych cechach łowieckich i charakterze.
Jego wyważona sylwetka i solidna budowa bez oznak masywności sprawiają, że jest zarówno zwrotny, jak i wytrzymały. To cechy niezwykle cenne podczas długich godzin polowania w trudnym terenie. Mały gończy anglo-francuski wyróżnia się wydłużoną głową o proporcjonalnych wymiarach, lekko wypukłą czaszką oraz dobrze pigmentowanym nosem z szeroko otwartymi nozdrzami, co zapewnia mu doskonały węch. Średniej szerokości, elastyczne uszy osadzone poniżej linii oczu oraz duże, brązowe oczy o łagodnym, lecz żywym spojrzeniu tworzą przyjazny wygląd, który urzeka niejednego miłośnika psów gończych.
Ten pies myśliwski posiada mocny tułów z prostym, jędrnym grzbietem i głęboką klatką piersiową sięgającą co najmniej do poziomu łokci, co zapewnia mu wytrzymałość podczas długich gonitwach. Jego ogon, średniej długości i stosunkowo cienki, pokryty gęstym włosem, jest zawsze podniesiony podczas pracy. Sierść małego gończego anglo-francuskiego jest krótka, gęsta i gładka w dotyku, a umaszczenie może być tricolor (biały, czarny i brązowy) lub bicolor (biały i pomarańczowy), co czyni go jeszcze bardziej atrakcyjnym wizualnie i łatwo rozpoznawalnym w stadzie.
Wysokość tego psa w kłębie wynosi od 48 do 56 cm, co plasuje go w kategorii psów średniej wielkości, a jego waga oscyluje między 25 a 30 kg. Długość życia to około 11-13 lat, co jest typowe dla psów tej wielkości i aktywności. Warto zaznaczyć, że mały gończy anglo-francuski jest rasą wymagającą znacznej ilości ruchu i regularnej aktywności fizycznej. Jego towarzyskość i silna potrzeba kontaktu z innymi psami czynią go idealnym kompanem dla aktywnych osób prowadzących życie na wsi lub posiadających duże, ogrodzone tereny.
Chociaż mały gończy anglo-francuski jest psem inteligentnym i chętnym do współpracy, jego ciekawość świata, wysoki instynkt łowiecki oraz tendencja do podążania za zapachami mogą czasem stanowić wyzwanie podczas treningu posłuszeństwa. Psy te potrzebują konsekwentnego, cierpliwego właściciela, który zrozumie ich naturę i będzie w stanie zapewnić odpowiednią ilość stymulacji zarówno fizycznej, jak i umysłowej. Dlatego też przyszli właściciele powinni być gotowi na poświęcenie czasu i uwagi na naukę oraz odpowiednie prowadzenie swojego pupila, najlepiej w środowisku, gdzie pies będzie mógł realizować swoje naturalne instynkty. Dzięki temu mały gończy anglo-francuski będzie wspaniałym towarzyszem, który z pewnością dostarczy wiele radości i satysfakcji.
Mały gończy anglo-francuski to pies o średniej wielkości z wyraźnie wyważoną i solidną budową bez oznak masywności. W profilu jego sylwetka przypomina dobrze ugruntowanego francuskiego psa gończego. Wysokość w kłębie wynosi od 48 do 56 cm, a waga oscyluje między 25 a 30 kg, co czyni go odpowiednim do długich gonitwach za zwierzyną.
Głowa jest wydłużona, niezbyt szeroka, z lekko zaznaczonym guzem potylicznym. Czaszka jest lekko wypukła, ale nie kopulasta, a przejście od czoła do kufy (stop) jest ledwo zaznaczone. Nos dobrze pigmentowany z szeroko otwartymi nozdrzami zapewnia doskonały węch. Kufa jest umiarkowanie wydłużona, nieco spiczasta w wyglądzie, z prostą lub lekko wysklepioną grzbietem nosa. Górna warga zakrywa dolną wargę.
Oczy są duże, brązowe, o łagodnym, ale żywym wyrazie, które nadają mu przyjazny wygląd. Uszy są osadzone nisko, poniżej linii oczu, delikatnie przymocowane, elastyczne, lekko skręcone, średniej szerokości i sięgają co najmniej o dwa palce za koniec nosa.
Szyja jest szczupła, bez podgardla. Grzbiet jest jędrny i prosty, lędźwie dość krótkie i umięśnione, a zad lekko pochylony i dość długi. Klatka piersiowa jest głęboka, sięgająca co najmniej do poziomu łokcia, dobrze rozwinięta. Żebra są długie i umiarkowanie zaokrąglone.
Sierść jest krótka, gęsta i gładka w dotyku, co sprawia, że pies jest odporny na różne warunki atmosferyczne podczas polowania. Umaszczenie może być tricolor (biały z czarnymi plamami i jasnobrązowymi podpaleniami) lub bicolor (biały z pomarańczowymi plamami), co czyni tę rasę bardzo atrakcyjną wizualnie i łatwo rozpoznawalną w stadzie gończych.
Ogon jest średniej długości, cienki, dobrze osadzony na lędźwiach i pokryty gęstym włosem. Kończyny przednie są proste, muskularne z dobrze rozwiniętymi łopatkami, a kończyny tylne są silne z wyraźnymi kątami stawów.
Mały gończy anglo-francuski jest psem o wyraźnym instynkcie łowieckim, co sprawia, że ma naturalną tendencję do ścigania małych zwierząt i podążania za tropem. Ta cecha, choć pożądana w kontekście myśliwskim, wymaga od właściciela szczególnej uwagi podczas spacerów w terenie, gdzie mogą przebywać dzikie zwierzęta.
Jest to pies wyjątkowo towarzyski, który doskonale czuje się w grupie innych psów. Rasa ta została wyhodowana do pracy w stadzie gończych, dlatego samotność może być dla niego szczególnie trudna i prowadzić do problemów behawioralnych, takich jak nadmierne szczekanie czy niszczenie rzeczy. Nie powinien być trzymany jako jedyny pies w domu – idealna sytuacja to przynajmniej jeden kompan do zabawy i odpoczynku.
Mały gończy anglo-francuski jest inteligentny i chętny do współpracy, ale jego umysł łowcy sprawia, że łatwo się rozprasza, szczególnie gdy wyczuje interesujący zapach. To może prowadzić do wyzwań podczas treningu posłuszeństwa i wymaga cierpliwości oraz konsekwencji ze strony właściciela.
Rasa charakteryzuje się wysokim poziomem energii, co oznacza, że potrzebuje znacznej ilości ruchu i aktywności fizycznej każdego dnia. Pies niewystarczająco zmęczony może wykazywać destrukcyjne zachowania lub nadmierną pobudliwość.
Mały gończy anglo-francuski potrafi być bardzo vocalny – jego melodyjny, donośny głos, tak ceniony podczas polowania, może być uciążliwy dla sąsiadów, szczególnie jeśli pies przebywa w mieście lub gęsto zabudowanej okolicy. Zwykle jest przyjazny i łagodny w stosunku do ludzi, zwłaszcza tych znanych, ale może być nieco nieufny wobec obcych. Właściwe wychowanie i socjalizacja od najmłodszych lat są kluczowe, aby zapewnić psu odpowiednie zachowanie w różnych sytuacjach społecznych i środowiskowych.
Mały gończy anglo-francuski ma średnią długość życia wynoszącą od 11 do 13 lat, co jest typowe dla psów tej wielkości i aktywności. Rasa ta jest ogólnie zdrowa, odporna i wytrzymała, jednak jak każda inna, może być podatna na pewne schorzenia charakterystyczne dla psów gończych i ras średniej wielkości.
Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych w tej rasie należą:
- Epilepsja – występuje u niektórych osobników i wymaga monitorowania oraz ewentualnie leczenia farmakologicznego
- Dysplazja stawów biodrowych – choroba rozwojowa stawów, która może prowadzić do chromoty i bólu, szczególnie u psów aktywnych
- Choroby nerek – niektóre linie hodowlane mogą być podatne na problemy nerkowe
- Infekcje uszu – długie, zwisające uszy wymagają regularnej kontroli i czyszczenia, aby zapobiec nagromadzeniu się wilgoci i rozwojowi infekcji
Ważne jest, aby zapewnić psu odpowiednią ilość ruchu i unikać nadwagi, ponieważ otyłość może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych, w tym obciążenia stawów, chorób serca i cukrzycy. Mały gończy anglo-francuski jest dość odporny na skrajne temperatury dzięki swojej gęstej sierści, ale po zimowych spacerach należy dokładnie osuszyć jego sierść, szczególnie brzuch i łapy, aby zapobiec przeziębieniom.
Regularne wizyty u weterynarza (co najmniej raz w roku), szczepienia zgodnie z kalendarzem, odrobaczanie, odpowiednia dieta bogata w składniki odżywcze oraz troska o kondycję fizyczną to kluczowe elementy zapewniające zdrowie i długowieczność tego psa. Ważna jest również kontrola hodowlana – wybór szczeniąt od zaufanych hodowców, którzy badają swoje psy pod kątem chorób genetycznych.
Pielęgnacja małego gończego anglo-francuskiego jest stosunkowo prosta i niezbyt czasochłonna, co czyni go odpowiednim wyborem dla osób szukających psa o niskich wymaganiach w tym zakresie. Jego krótka sierść wymaga minimalnej uwagi, ale regularna pielęgnacja pomaga utrzymać zdrowy wygląd i kondycję skóry.
Zaleca się szczotkowanie psa raz w tygodniu przy użyciu specjalnej rękawicy do pielęgnacji psów gończych lub miękkiej szczotki z naturalnym włosiem. Pozwala to usunąć martwy włos, poprawić krążenie krwi w skórze oraz zapewnić połysk sierści. W okresie linienia (wiosna i jesień) warto zwiększyć częstotliwość szczotkowania do 2-3 razy w tygodniu.
Kąpiele należy przeprowadzać tylko w razie potrzeby, zwykle 3-4 razy w roku lub gdy pies jest szczególnie zabłocony po polowaniu czy spacerze. Zbyt częste kąpiele mogą usunąć naturalne olejki z sierści, które chronią skórę przed czynnikami atmosferycznymi. Używaj delikatnego szamponu przeznaczonego dla psów.
Ważnym elementem pielęgnacji jest regularne sprawdzanie uszu, najlepiej raz w tygodniu. Długie, zwisające uszy małego gończego anglo-francuskiego są podatne na nagromadzenie się wilgoci, woskowiny i rozwój infekcji grzybiczych lub bakteryjnych. Należy delikatnie czyścić uszy specjalnym płynem do czyszczenia uszu dla psów oraz kontrolować, czy nie ma nieprzyjemnego zapachu lub zaczerwienienia.
Dodatkowe elementy pielęgnacji obejmują:
- Obcinanie pazurów – jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów, należy je regularnie skracać
- Higiena jamy ustnej – szczotkowanie zębów 2-3 razy w tygodniu zapobiega kamieniowi nazębnemu
- Kontrola łap – sprawdzanie poduszek łap po spacerach, szczególnie po polowaniach w trudnym terenie
Mały gończy anglo-francuski to pies o bardzo wysokiej potrzebie aktywności fizycznej. Rasa ta została wyhodowana specjalnie do długich gonitwach podczas polowań, co oznacza, że potrzebuje znacznej ilości ruchu i regularnych, intensywnych ćwiczeń każdego dnia.
Codziennie pies powinien mieć zapewnioną co najmniej 1,5-2 godziny intensywnej aktywności, która może obejmować:
- Długie spacery (5-10 km dziennie) z możliwością biegania i eksploracji terenu
- Bieganie obok roweru w bezpiecznym terenie
- Zabawa w aportowanie z innymi psami
- Trening tropienia lub ćwiczenia węchowe, które stymulują jego naturalny instynkt
- Polowania lub symulowane polowania dla psów roboczych
Mały gończy anglo-francuski idealnie nadaje się do życia na wsi, gdzie może swobodnie biegać i eksplorować otoczenie w bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Życie w mieszkaniu w mieście nie jest zalecane dla tej rasy, chyba że właściciel jest w stanie zapewnić kilka godzin dziennie aktywności na świeżym powietrzu.
W przeciwnym razie pies może stać się nadmiernie pobudzony i wykazywać destrukcyjne zachowania, takie jak niszczenie mebli, nadmierne szczekanie czy próby ucieczki. Brak odpowiedniego poziomu aktywności może prowadzić również do problemów zdrowotnych, w tym otyłości i chorób stawów.
Ważne jest, aby zapewnić mu towarzystwo innych psów podczas zabaw i spacerów, ponieważ jest to rasa, która doskonale czuje się w grupie i potrzebuje interakcji socjalnych z innymi czworonogami.
Dobre ogrodzenie na podwórku o wysokości co najmniej 1,5 metra jest niezbędne, aby zapobiec ucieczkom. Mały gończy anglo-francuski ma silną tendencję do podążania za zapachami i eksplorowania otoczenia, a jego instynkt łowiecki może skłonić go do pokonywania znacznych odległości w poszukiwaniu zwierzyny.
Dla osób aktywnych, które uwielbiają długie wędrówki, jogging czy życie blisko natury, mały gończy anglo-francuski będzie idealnym, niestrudzonym towarzyszem wypraw.
Szkolenie małego gończego anglo-francuskiego może być wyzwaniem, ale jest wykonalne przy odpowiednim podejściu, cierpliwości i konsekwencji. Pies ten jest inteligentny i chętny do współpracy, jednak jego silny instynkt łowiecki i tendencja do podążania za zapachami sprawiają, że łatwo traci zainteresowanie podczas standardowego treningu posłuszeństwa.
Najskuteczniejsze metody szkolenia opierają się na pozytywnym wzmocnieniu – nagradzaniu pożądanych zachowań smakołykami, pochwałami i zabawą. Kary fizyczne lub agresywne metody są nieskuteczne i mogą zaszkodzić relacji z psem oraz jego motywacji do nauki.
Kluczowe zasady treningu małego gończego anglo-francuskiego:
- Krótkie, intensywne sesje – sesje treningowe powinny trwać 10-15 minut, ale być powtarzane kilka razy dziennie. To pomaga utrzymać psa skoncentrowanego i zaangażowanego
- Różnorodność ćwiczeń – monotonia szybko nudzi te psy, dlatego warto zmieniać lokalizacje treningowe i rodzaje ćwiczeń
- Wczesna socjalizacja – od szczenięcia pies powinien być wystawiany na różne sytuacje, ludzi, zwierzęta i otoczenia, aby wyrósł na pewnego siebie i zrównoważonego dorosłego psa
- Konsekwencja – wszystkie osoby w domu muszą stosować te same komendy i zasady, aby nie wprowadzać psa w zakłopotanie
- Trening węchowy – wykorzystanie naturalnego instynktu tropienia w pozytywny sposób poprzez ćwiczenia nosework lub mantrailing może być bardzo satysfakcjonujące dla psa
Podstawowe komendy, które powinien opanować mały gończy anglo-francuski:
- Siad – komenda podstawowa ułatwiająca kontrolę
- Zostań – kluczowa dla bezpieczeństwa, szczególnie gdy pies chce ruszyć za tropem
- Do mnie – najtrudniejsza komenda dla psa gończego, wymaga intensywnego treningu z wysokimi nagrodami
- Nie – komenda przerywa niepożądane zachowania
Ze względu na wysoki instynkt łowiecki, trening przywołania jest szczególnie ważny i wymaga wiele czasu. Warto zacząć w bezpiecznym, ogrodzonym terenie z minimalnymi bodźcami rozpraszającymi, stopniowo zwiększając trudność.
Psy te mogą być uparte, co wymaga cierpliwości i pozytywnego nastawienia ze strony właściciela. Dla osób bez doświadczenia w szkoleniu psów gończych zaleca się korzystanie z pomocy profesjonalnego trenera lub zapisanie się na zajęcia grupowe.
Dieta małego gończego anglo-francuskiego powinna być starannie dostosowana do jego bardzo aktywnego trybu życia i wysokiego poziomu energii. Właściciele powinni zapewnić psu wysokiej jakości karmę, która zawiera wszystkie niezbędne składniki odżywcze, odpowiednią ilość białka oraz zdrowych tłuszczów.
Składniki odżywcze w diecie:
- Białko (25-30%) – niezbędne do budowy i regeneracji mięśni, szczególnie ważne dla aktywnych psów roboczych. Najlepsze źródła to mięso drobiowe, wołowina, ryby
- Tłuszcze (12-18%) – źródło energii i kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6, które wspierają zdrową skórę i połyskującą sierść
- Węglowodany – źródło długotrwałej energii, najlepiej z ryżu, owsa lub słodkich ziemniaków
- Witaminy i minerały – wspierają odporność, zdrowie kości i stawów
Zaleca się podawanie dwóch posiłków dziennie – rano i wieczorem – aby utrzymać stały poziom energii psa i zapobiec wzdęciom, które mogą wystąpić po jednorazowym, dużym posiłku. Ilość karmy powinna być dostosowana do wagi, wieku i poziomu aktywności psa – zwykle 300-400 gramów suchej karmy dziennie dla dorosłego psa tej rasy.
Ważne jest, aby unikać podawania ludzkiego jedzenia i przekąsek, które mogą prowadzić do otyłości, problemów trawiennych i wybredności żywieniowej. Produkty szczególnie niebezpieczne dla psów to czekolada, cebula, czosnek, winogrona i awokado.
Pies, który nie jest odpowiednio karmiony i nie ma wystarczającej ilości ruchu, może szybko przybrać na wadze. Otyłość prowadzi do poważnych problemów zdrowotnych, w tym:
- Dysplazji stawów biodrowych i problemów ortopedycznych
- Chorób serca i układu krążenia
- Cukrzycy
- Skrócenia długości życia
Woda powinna być zawsze dostępna, szczególnie po intensywnym wysiłku fizycznym, aby zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. Psy gończe podczas pracy mogą tracić znaczne ilości płynów, dlatego warto mieć przy sobie przenośną miskę i wodę podczas długich spacerów czy polowań.
Dla psów szczególnie aktywnych lub pracujących warto rozważyć karmę dla psów sportowych o wyższej zawartości białka i kalorii. W przypadku wątpliwości dotyczących diety najlepiej skonsultować się z weterynarzem, który pomoże dobrać odpowiednie żywienie.
Cechy charakterystyczne
Zalety
- Przyjazny i towarzyski wobec ludzi
- Wysoka inteligencja i chęć do nauki
- Wytrzymały i zwrotny na polowaniach
- Idealny dla aktywnych osób kochających naturę
- Doskonały węch i instynkt tropienia
Wady
- Wymaga bardzo dużo ruchu i aktywności
- Może być trudny w treningu posłuszeństwa
- Nie toleruje samotności
- Bardzo vocalny – często szczeka
- Silny instynkt łowiecki – tendencja do ucieczek
Oceny behawioralne
Historia rasy
Historia małego gończego anglo-francuskiego sięga XVI wieku, kiedy to we Francji, kraju o bogatych tradycjach myśliwskich, zaczęto go systematycznie hodować w celu wspierania myśliwych podczas polowań na drobną zwierzynę, taką jak zające, lisy, dzikie króliki i sarny. Rasa ta powstała w wyniku przemyślanych i starannych krzyżowań różnych psów gończych, co pozwoliło na uzyskanie psa o optymalnych cechach do polowania w różnorodnym terenie.
Głównymi rasami wykorzystanymi w tworzeniu małego gończego anglo-francuskiego były:
- Beagle – brytyjski pies gończy znany z doskonałego węchu i wytrzymałości
- Poitevin – francuski pies gończy o wybitnych zdolnościach łowieckich
- Harrier – średniej wielkości pies gończy
- Petit Gascon-Saintongeois – francuski pies gończy wykorzystywany do polowań na zające
- Petit Bleu de Gascogne – kolejna francuska rasa gończa
Te krzyżowania miały na celu stworzenie psa o średniej wielkości, który byłby wystarczająco zwrotny, aby poruszać się w gęstych zaroślach, ale jednocześnie wystarczająco wytrzymały, aby gonić zwierzynę przez wiele godzin. Chodziło również o uzyskanie psa o doskonałym węchu, melodyjnym głosie oraz zdolności do pracy w stadzie.
W 1983 roku rasa została oficjalnie zarejestrowana w standardzie Fédération Cynologique Internationale (FCI) pod numerem 325, co potwierdziło jej znaczenie wśród psów gończych oraz usankcjonowało jej cechy rasowe. Standard został opublikowany 26 stycznia 1983 roku i należy do Grupy 6 (Psy gończe i pokrewne), Sekcji 1.2 (Psy gończe średniej wielkości).
Rasa ta była i nadal jest szczególnie popularna wśród myśliwych francuskich, którzy cenią ją za wybitne zdolności łowieckie, wytrzymałość, doskonały węch oraz umiejętność pracy w grupie. Mały gończy anglo-francuski jest używany głównie do polowań zbiorowych, gdzie stado psów pracuje razem, tropując i goniąc zwierzynę, podczas gdy myśliwi podążają konno lub pieszo.
Chociaż mały gończy anglo-francuski nie jest powszechnie hodowany jako pies towarzyszący poza środowiskiem myśliwskim, jest ceniony za swoje umiejętności robocze, charakter oraz wyjątkową urodę. W niektórych krajach europejskich rasa zdobywa popularność również wśród osób szukających aktywnego psa do sportów cynologicznych, takich jak tropienie czy mantrailing.
Dzisiaj rasa pozostaje stosunkowo rzadka poza Francją, gdzie nadal jest aktywnie wykorzystywana w polowaniach. Hodowcy dbają o zachowanie tradycyjnych cech roboczych rasy oraz jej zdrowia poprzez selektywną hodowlę i kontrolę genetyczną.
