Drever

Drever to pies o bardzo charakterystycznej i rozpoznawalnej budowie, która łączy w sobie cechy długiego, wydłużonego tułowia oraz stosunkowo krótkich, ale mocnych i umięśnionych kończyn. Jego postawa jest solidna, zwarta i zdecydowanie bardziej mocna niż elegancka, co sprawia, że jest idealnie przystosowany do ciężkiej pracy w terenie. Sylwetka powinna sprawiać wrażenie siły i wytrzymałości, a nie szybkości czy zwinności.

Wymiary i proporcje:

• Wysokość w kłębie: samce 32-38 cm, suki 30-36 cm (według standardu FCI)
• Odległość od ziemi do mostka powinna wynosić około 40% wysokości w kłębie
• Długość ciała przewyższa wysokość, co nadaje psu wydłużone proporcje
• Wyraźne różnice w budowie między samcami a sukami - samce są wyraźnie większe i masywniejsze

Głowa i czaszka: Głowa jest proporcjonalnie duża w stosunku do ciała, z długim i stopniowo zwężającym się pyskiem. Stop (przejście od czoła do kufy) jest wyraźnie zaznaczony. Czaszka jest lekko kopulasta, a nos zawsze czarny z szerokimi nozdrzami, co wspomaga doskonałe umiejętności tropienia.

Oczy: Ciemne, pełne wyrazu i czujności, średniej wielkości. Spojrzenie powinno być przyjazne, ale jednocześnie uważne i żywe, odzwierciedlające inteligencję rasy.

Uszy: Jedne z najbardziej charakterystycznych cech Drevera - osadzone nisko, długie i szeroke, zwisające blisko policzków. Uszy powinny być płaskie, o zaokrąglonych końcach, pokryte krótką sierścią.

Sierść: Krótka, gęsta, szorstka w dotyku i mocno przylegająca do ciała. Długość sierści nie przekracza 2,5 cm. Okrywa włosowa jest odporna na warunki atmosferyczne, co pozwala psu pracować w różnych warunkach klimatycznych.

Umaszczenie: Dozwolone są wszystkie kolory i kombinacje z wyraźnymi białymi znakami, które są obowiązkowe i stanowią znak rozpoznawczy rasy. Białe znaczenia muszą być widoczne ze wszystkich stron - z przodu, z tyłu i z boków psa. Niedopuszczalna jest całkowita dominacja koloru białego. Typowe są trójkolorowe kombinacje: tricolor (czarny, brązowy, biały), dwukolorowe (rudy z białym, czarny z białym) oraz płowe odcienie z białymi znaczeniami.

Kończyny: Mocne, dobrze umięśnione i prostopadle ustawione, zapewniające psu stabilność i pewność ruchu w trudnym terenie. Przednie kończyny są proste, z mocnymi łapami. Tylne kończyny są dobrze wykątowane, z wyraźnie zaznaczonymi stawami skokowymi.

Ogon: Długi, grubszy u nasady, zwężający się ku końcowi. Noszony nisko lub poziomo, nigdy nie powinien być noszony zawiniętym nad grzbietem. W ruchu może być unoszony lekko wyżej.

Drever to pies o zrównoważonym, opanowanym temperamencie, który łączy w sobie cechy niezależności, pewności siebie oraz wysokiej inteligencji roboczej. Jest to rasa ściśle myśliwska, co bezpośrednio przekłada się na jego charakterystyczne cechy behawioralne. Drever jest czujny i uważny, ale jednocześnie nie wykazuje agresji ani nadmiernej nieśmiałości wobec ludzi czy innych zwierząt.

Charakter w relacjach z ludźmi: Drever nie należy do psów typowo towarzyskich czy zalotnych wobec właściciela. Nie jest to pies, który będzie nieustannie szukał pieszczot czy okazywania uczuć. Zamiast tego ceni sobie własną przestrzeń i działa w sposób bardziej niezależny. Może być obojętny wobec obcych, co nie oznacza agresji, lecz po prostu brak zainteresowania. Taka cecha sprawia, że Drever nie jest najlepszym psem stróżującym - nie będzie ostrzegał głośnym szczekaniem o nieznajomych, choć zauważy ich obecność.

Interakcje z innymi psami: Drever zazwyczaj dobrze odnajduje się w towarzystwie innych psów, szczególnie jeśli został odpowiednio zsocjalizowany od szczenięcia. Jego myśliwskie korzenie sprawiają, że jest przyzwyczajony do pracy w sfory, więc nie wykazuje nadmiernej dominacji ani problemów z innymi czworonogami. Warto jednak pamiętać, że jego silny instynkt tropienia może sprawić, że będzie gonił mniejsze zwierzęta, jeśli nie został odpowiednio wyszkolony.

Potrzeby psychiczne i fizyczne: Drever to pies o bardzo wysokich wymaganiach ruchowych. Bez odpowiedniej ilości aktywności fizycznej i mentalnej może stać się destrukcyjny, niespokojny lub rozwinąć problemy behawioralne. Jego energia i instynkty myśliwskie wymagają regularnego wysiłku - codziennych długich spacerów, możliwości tropienia zapachów i swobodnego biegania. Pies zamknięty w mieszkaniu bez dostępu do ogrodu czy terenu do eksploracji będzie nieszczęśliwy i może niszczyć przedmioty domowe.

Przywództwo i szkolenie: Drever potrzebuje silnego, ale sprawiedliwego lidera, który potrafi ukierunkować jego naturalną energię i instynkty myśliwskie. Bez konsekwentnego wychowania może stać się uparty i trudny w zarządzaniu. Jest inteligentny i szybko się uczy, ale wymaga od właściciela cierpliwości, doświadczenia i zrozumienia specyfiki ras roboczych. Nie jest to odpowiednia rasa dla początkujących właścicieli psów.

Idealny właściciel: Drever jest doskonałym towarzyszem dla aktywnych myśliwych lub rodzin prowadzących sportowy tryb życia, z dostępem do terenu, gdzie pies może swobodnie się poruszać i pracować. Najlepiej sprawdza się w wiejskich lub podmiejskich warunkach, gdzie ma przestrzeń do zaspokajania swoich naturalnych potrzeb. Rodziny z dziećmi mogą z nim współżyć, o ile dzieci są starsze i rozumieją, że Drever nie jest pluszową zabawką, lecz psem roboczym wymagającym szacunku dla swojej przestrzeni.

Drever jest ogólnie rasą zdrową, odporną i długowieczną, co stanowi jeden z jego głównych atutów. Przeciętna długość życia wynosi od 12 do 15 lat, co jest bardzo dobrym wynikiem jak na psa myśliwskiego pracującego w trudnych warunkach terenowych. Rasa ta ewoluowała w surowym klimacie Skandynawii, co uczyniło ją naturalnie odporną na zimno, wilgoć i trudne warunki atmosferyczne.

Odporność na warunki klimatyczne: Dzięki gęstej, krótkiej i odpornej na warunki atmosferyczne sierści, Drever doskonale radzi sobie w chłodnym i zmiennym klimacie. Może pracować w śniegu, deszczu i mrozie bez uszczerbku na zdrowiu. Jednakże nie jest to pies przystosowany do ekstremalnych upałów - w gorące dni wymaga dostępu do cienia i wody.

Typowe problemy zdrowotne:

• Infekcje uszu - ze względu na długie, zwisające uszy, Drever jest podatny na zakażenia bakteryjne i grzybicze przewodu słuchowego. Szczególnie narażone są psy spędzające dużo czasu w terenie, w zaroślach, wysokich trawach czy wodzie. Konieczne jest regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu, szczególnie po polowaniach lub długich spacerach.
• Dysplazja łokcia - mimo że nie jest to częste schorzenie w tej rasie, niektóre osobniki mogą cierpieć na dysplazję stawów łokciowych, co prowadzi do bólu, kulawizny i problemów z poruszaniem się. Odpowiedzialni hodowcy powinni badać reproduktory pod kątem tego schorzenia.
• Urazy podczas polowań - jako pies roboczy, Drever jest narażony na różnego rodzaju urazy mechaniczne: skaleczenia, otarcia, zadrapania od cierni, a także ukąszenia kleszczy. Właściciele aktywnie polujący z psem powinni regularnie sprawdzać jego ciało pod kątem ran i pasożytów.
• Otyłość - Drever ma dobry apetyt, a przy niewystarczającej aktywności może łatwo przybrać na wadze. Otyłość obciąża stawy i serce, dlatego kontrola masy ciała i odpowiednia dieta są kluczowe.

Profilaktyka i opieka weterynaryjna: Regularne wizyty u weterynarza, szczepienia, odrobaczanie oraz kontrola stanu ogólnego pozwolą utrzymać Drevera w doskonałej kondycji przez wiele lat. Warto również przeprowadzać okresowe badania stawów, uszu oraz kontrolę masy ciała. Psy wykorzystywane do polowań powinny być dodatkowo chronione przed kleszczami i pchłami.

Zalecenia dla hodowców: Odpowiedzialni hodowcy powinni wykonywać testy genetyczne i badania ortopedyczne rodziców przed rozrodem, aby minimalizować ryzyko dziedzicznych schorzeń u potomstwa.

Pielęgnacja Drevera jest stosunkowo prosta i niewymagająca, co stanowi dodatkową zaletę tej rasy, szczególnie dla osób ceniących sobie psy nieskomplikowane w utrzymaniu. Krótka, szorstka i gęsta sierść Drevera nie wymaga intensywnej ani specjalistycznej pielęgnacji, jaką wymagają rasy długowłose czy o bardziej delikatnej strukturze okrywy włosowej.

Szczotkowanie sierści:

• Regularne szczotkowanie raz w tygodniu wystarczy, aby utrzymać sierść w dobrym stanie, usunąć martwe włosy i zminimalizować ich ilość w domu.
• W okresie intensywnego linienia (wiosna i jesień) warto zwiększyć częstotliwość szczotkowania do 2-3 razy w tygodniu, aby efektywnie usuwać podszerstek i martwe włosy.
• Najlepiej używać szczotki z twardymi włosiem lub gumowej rękawicy do masażu, które dobrze radzą sobie z krótką, przylegającą sierścią.

Kąpiel: Drever nie wymaga częstego kąpania. Wystarczy kąpiel raz na kilka miesięcy lub w sytuacjach, gdy pies jest szczególnie zabłocony po polowaniu czy długim spacerze w trudnym terenie. Zbyt częste kąpiele mogą usuwać naturalną warstwę ochronną skóry i prowadzić do problemów dermatologicznych. Należy używać łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów o wrażliwej skórze.

Czyszczenie uszu: Ze względu na długie, zwisające uszy, regularne czyszczenie uszu jest kluczowe w pielęgnacji Drevera. Należy:

• Sprawdzać uszy co najmniej raz w tygodniu, szczególnie po spacerach w terenie, polowaniach lub kontakcie z wodą.
• Usuwać nagromadzony brud i woskowinę za pomocą specjalnych preparatów do czyszczenia uszu psów.
• Obserwować czy nie występują nieprzyjemny zapach, nadmierna wydzielina czy zaczerwienienie - mogą to być oznaki infekcji wymagającej interwencji weterynarza.

Higiena jamy ustnej:

• Regularne szczotkowanie zębów (2-3 razy w tygodniu) zapobiega tworzeniu się kamienia nazębnego, chorób dziąseł i nieświeżego oddechu.
• Można stosować specjalne pasty i szczoteczki dla psów lub żele do higieny jamy ustnej.
• Gryzaki dentystyczne i zabawki do żucia również pomagają w utrzymaniu zębów w dobrej kondycji.

Pielęgnacja pazurów: Jeśli Drever spędza dużo czasu w terenie na twardych nawierzchniach, pazury mogą się ścierać naturalnie. W przeciwnym razie należy przycinać je co 3-4 tygodnie za pomocą specjalnych obcinaczy lub szlifierki do pazurów. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i problemy z chodzeniem.

Kontrola po spacerach i polowaniach: Po każdej aktywności w terenie warto:

• Sprawdzić ciało psa pod kątem kleszczy, ran, zadrapań czy cierni.
• Oczyścić łapy z błota i sprawdzić, czy nie ma uszkodzeń poduszek łapowych.
• Sprawdzić uszy pod kątem dostania się obcych ciał (ości traw, małych kamyków).

Drever to rasa psa o bardzo wysokich wymaganiach ruchowych, co bezpośrednio wynika z jego przeznaczenia jako psa myśliwskiego. Jest to pies pełen energii, wytrzymałości i potrzebujący codziennej, intensywnej aktywności fizycznej i mentalnej. Bez odpowiedniej ilości ruchu Drever może rozwinąć poważne problemy behawioralne, stać się destrukcyjny, niespokojny lub nadpobudliwy.

Minimalne wymagania ruchowe:

• Codziennie minimum 60-90 minut aktywności fizycznej - obejmuje to spacery, bieganie, tropienie zapachów i swobodną zabawę.
• Aktywność powinna być urozmaicona i stymulująca mentalnie, nie tylko monotonne krążenie po okolicy.
• Idealne są długie spacery po zróżnicowanym terenie: lasy, pola, pagórki, gdzie pies może swobodnie eksplorować zapachy i środowisko.

Rodzaje aktywności dla Drevera:

• Spacery i wędrówki - długie, kilkukilometrowe spacery po terenach leśnych, gdzie pies może tropić naturalne zapachy i zaspokajać swoje instynkty myśliwskie.
• Bieganie bez smyczy - Drever uwielbia swobodne bieganie na otwartej przestrzeni. Ważne jest, aby miał dostęp do bezpiecznego, ogrodzonego terenu, gdzie może biegać bez ryzyka ucieczki za tropem.
• Tropienie i gry węchowe - jako pies tropiący, Drever uwielbia zadania angażujące jego zmysł węchu. Można schować smakołyki lub zabawki i pozwolić psu je odnaleźć.
• Polowania - dla psów wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem, polowania to najlepsza forma aktywności, łącząca wysiłek fizyczny z mentalnym spełnieniem.
• Sporty kynologiczne - mantrailing, nosework czy tracking są doskonałymi aktywnościami dla Drevera.

Warunki mieszkaniowe: Drever nie jest psem miejskim ani mieszkaniowym. Najlepiej czuje się w warunkach wiejskich lub podmiejskich, gdzie ma:

• Dostęp do ogrodu lub dużego terenu do swobodnego poruszania się.
• Możliwość regularnych wyjazdów w teren - lasy, pola, góry.
• Przestrzeń do zaspokajania swoich naturalnych potrzeb ruchu i tropienia.

Pies zamknięty w mieszkaniu bez dostępu do ogrodu czy terenu do eksploracji będzie nieszczęśliwy, sfrustrowany i skłonny do destrukcji. Może niszczyć meble, gryzć przedmioty, szczekać nadmiernie lub próbować uciekać.

Konsekwencje braku ruchu:

• Destrukcyjne zachowania - niszczenie mebli, podrapywanie drzwi, gryzienie przedmiotów.
• Nadpobudliwość - niezdolność do spokojnego odpoczynku, ciągłe chodzenie po domu.
• Nadmierne szczekanie - frustracja wyrażana przez głośne zachowania.
• Próby ucieczki - pies może próbować uciekać z ogrodu lub podczas spacerów, szukając stymulacji.
• Problemy zdrowotne - otyłość, problemy zestawami, obniżona odporność.

Dla kogo jest Drever: Ta rasa jest idealna dla aktywnych myśliwych, sportowców, osób prowadzących outdoorowy tryb życia oraz rodzin mieszkających na wsi lub przedmieściach, które mogą zapewnić psu minimum 1,5-2 godziny codziennej aktywności. Nie nadaje się dla osób starszych, mało aktywnych ani mieszkających w małych mieszkaniach bez dostępu do terenów spacerowych.

Szkolenie Drevera wymaga cierpliwości, konsekwencji i doświadczenia w pracy z rasami myśliwskimi. Choć Drever jest inteligentny i zdolny do nauki, jego niezależny charakter i silne instynkty myśliwskie mogą stanowić wyzwanie dla początkujących właścicieli psów. Kluczem do sukcesu jest wczesne rozpoczęcie szkolenia, pozytywne metody treningowe oraz ustanowienie jasnej hierarchii.

Kiedy rozpocząć szkolenie: Trening Drevera powinien rozpocząć się już od momentu przybycia szczenięcia do domu, najlepiej w wieku 8-10 tygodni. Im wcześniej ustanowione zostaną zasady i granice, tym łatwiej będzie ukształtować pożądane zachowania i zapobiec rozwinięciu nadmiernej samodzielności czy uporu.

Cechy charakteru wpływające na szkolenie:

• Inteligencja - Drever jest bystrym psem, który szybko rozumie polecenia i nowe zadania.
• Upór i niezależność - jako pies roboczy, Drever był hodowany do samodzielnego podejmowania decyzji podczas tropienia, co może przekładać się na pewien opór wobec bezwzględnego posłuszeństwa.
• Silny instynkt myśliwski - zapachowy ślad może być dla niego ważniejszy niż wezwanie właściciela, co wymaga szczególnej uwagi podczas treningu przywołania.

Metody szkoleniowe:

• Pozytywne wzmocnienie - nagradzanie pożądanych zachowań smakołykami, pochwałami i zabawą daje znacznie lepsze rezultaty niż kary czy przymus. Drever dobrze reaguje na pozytywną motywację.
• Konsekwencja - zasady muszą być jasne i niezmienne. Wszyscy domownicy powinni stosować te same komendy i wymagania.
• Krótkie sesje treningowe - lepiej prowadzić kilka 10-15 minutowych sesji dziennie niż jedną długą, która może znudzić psa.
• Urozmaicenie - Drever potrzebuje różnorodności w ćwiczeniach, aby nie stracić zainteresowania.

Kluczowe obszary szkolenia:

1. Podstawowe komendy posłuszeństwa:

• Siad, Leżeć, Stój - podstawowe polecenia kontrolujące pozycję psa.
• Zostań - szczególnie ważne dla psa myśliwskiego, który musi potrafić czekać na sygnał.
• Do mnie / Tutaj - najważniejsza komenda dla bezpieczeństwa psa. Wymaga intensywnego treningu z uwagi na silny instynkt tropienia.
• Zostaw to / Nie - zapobiega podniesieniu niebezpiecznych przedmiotów czy jedzeniu znalezionych pokarmów.

2. Socjalizacja:

• Wczesne zaznajomienie z różnymi ludźmi, psami, zwierzętami, miejscami i dźwiękami jest kluczowe dla rozwoju zrównoważonego charakteru.
• Szczeniak powinien doświadczać pozytywnych kontaktów z innymi psami w kontrolowanych warunkach.
• Ekspozycja na różne środowiska: miasto, las, parki, sklepy zoologiczne, wizyty u weterynarza.

3. Chodzenie na smyczy:

• Drever ma tendencję do ciągnięcia na smyczy, szczególnie gdy wyczuje interesujący trop.
• Trening luźnej smyczy wymaga czasu i konsekwencji - pies musi nauczyć się, że ciągnięcie nie prowadzi do celu.
• Można stosować smycze treningowe lub szelki, które ułatwiają kontrolę.

4. Przywołanie:

• To najtrudniejszy element szkolenia Drevera ze względu na jego silny instynkt tropienia.
• Trening przywołania musi być intensywny, pozytywny i regularnie odświeżany.
• Warto używać smacznych nagród o wysokiej wartości (mięso, ser) jako motywacji do powrotu.
• Początkowo ćwiczyć w kontrolowanych warunkach (ogród, ogrodzona łąka), stopniowo zwiększając dystans i rozproszenie.

Wyzwania w szkoleniu:

• Selektywne posłuszeństwo - Drever może wykonywać polecenia, gdy mu się opłaca, ale ignorować je, gdy wyczuje trop.
• Rozpraszanie - zapachy i bodźce środowiskowe mogą całkowicie pochłonąć uwagę psa.
• Upór - jeśli pies zdecyduje, że coś jest dla niego ważniejsze niż polecenie właściciela, może zignorować wezwanie.

Rola lidera: Drever potrzebuje silnego, ale sprawiedliwego lidera, który:

• Jest konsekwentny w wymaganiach i zasadach.
• Nie używa przemocy czy kar fizycznych, ale ustanawia jasne granice.
• Rozumie specyfikę psów myśliwskich i nie traktuje ich jak psy kompanijne.
• Potrafi zmotywować psa do współpracy, a nie wymuszać posłuszeństwo.

Dla kogo odpowiedni: Drever nie jest rasą dla początkujących właścicieli. Najlepiej sprawdzi się u doświadczonych psiarzy, myśliwych lub osób, które pracowały wcześniej z rasami roboczymi i rozumieją ich potrzeby oraz specyfikę szkolenia.

Drever, jako pies roboczy o wysokich wymaganiach ruchowych, potrzebuje zbilansowanej, wysokiej jakości diety dostosowanej do jego poziomu aktywności, wieku i stanu zdrowia. Odpowiednie żywienie jest kluczowe dla utrzymania kondycji, energii oraz długowieczności tej rasy.

Podstawowe wymagania żywieniowe:

• Wysokobiałkowa dieta - Drever jako pies myśliwski potrzebuje dużej ilości białka wysokiej jakości (mięso, ryby, drób) do budowy i regeneracji mięśni. Optymalna zawartość białka w karmie to 25-30% dla psów aktywnych, 22-25% dla mniej aktywnych.
• Tłuszcze - źródło energii dla aktywnego psa. Zawartość tłuszczu powinna wynosić 12-18%, w zależności od poziomu aktywności. Psy pracujące intensywnie mogą wymagać wyższej zawartości tłuszczu.
• Węglowodany - dostarczają energii, ale powinny pochodzić z dobrych źródeł: ryż, słodkie ziemniaki, warzywa, a nie tanie wypełniacze zbożowe.
• Witaminy i minerały - wspierają zdrowie stawów, sierści, skóry i ogólną odporność.

Rodzaje karmienia:

1. Karma sucha (granulat):

• Wygodna, łatwa w dozowaniu i przechowywaniu.
• Wybierać karmy premium lub super-premium bez sztucznych konserwantów, barwników i tanich wypełniaczy.
• Sprawdzić skład - pierwsze składniki powinny być mięsem lub rybami, nie zbożami.
• Dostosować do wielkości psa - karma dla psów średnich ras.

2. Karma mokra (puszki, saszetki):

• Bardziej smakowita, zawiera więcej wody.
• Może być droższa i mniej wygodna w przechowywaniu.
• Dobra jako dodatek do karmy suchej lub dla psów mało pijących.

3. Dieta BARF (surowe mięso):

• Naturalna dieta oparta na surowym mięsie, kościach, warzywach i owocach.
• Wymaga wiedzy i czasu na odpowiednie zbilansowanie.
• Korzyści: lepsza kondycja sierści, zębów, mniejsza ilość kału.
• Warto skonsultować z weterynarzem lub specjalistą od żywienia psów.

4. Domowa dieta gotowana:

• Gotowane mięso z warzywami i ryżem/kaszą.
• Trudniejsze do zbilansowania, wymaga suplementacji witamin i minerałów.

Ilość pokarmu:

• Zależy od: wieku, wagi, poziomu aktywności, metabolizmu indywidualnego psa.
• Dorośły Drever (około 15 kg) potrzebuje zazwyczaj 250-350 g karmy suchej dziennie lub odpowiednika w karmie mokrej/BARF.
• Psy bardzo aktywne (pracujące, polujące) mogą potrzebować 20-30% więcej kalorii.
• Psy starsze lub mniej aktywne wymagają mniejszej ilości, aby uniknąć otyłości.

Częstotliwość karmienia:

• Szczenięta (do 6 miesięcy) - 3-4 posiłki dziennie, karma dla szczeniąt ras średnich.
• Młode psy (6-12 miesięcy) - 2-3 posiłki dziennie.
• Dorosłe psy (powyżej 12 miesięcy) - 2 posiłki dziennie (rano i wieczorem).
• Psy starsze (powyżej 7-8 lat) - 2 posiłki dziennie, karma senior z mniejszą kalorycznością.

Kontrola masy ciała:

• Drever ma dobry apetyt i może łatwo przybrać na wadze, szczególnie przy niewystarczającej aktywności.
• Otyłość obciąża stawy, serce i skraca życie psa.
• Regularnie sprawdzać kondycję psa: powinny być wyczuwalne żebra pod niewielką warstwą tłuszczu, wyraźna talia widziana z góry, podciągnięty brzuch widziany z boku.
• Ważyć psa co miesiąc i dostosowywać porcje karmy w razie potrzeby.

Woda:

• Stały dostęp do świeżej, czystej wody - kluczowy element żywienia.
• Wymieniać wodę co najmniej raz dziennie.
• Psy aktywne, szczególnie w ciepłe dni, potrzebują większej ilości wody.

Produkty ZABRONIONE dla psów:

• Czekolada, kakao, kawa, herbata (teobromina - toksyczna dla psów)
• Cebula, czosnek, por (uszkadzają krwinki czerwone)
• Winogrona, rodzynki (uszkodzenie nerek)
• Awokado (toksyczne)
• Kości drobiowe (mogą się łamać i powodować zatory)
• Słodycze z ksylitolem (śmiertelnie toksyczne)
• Alkohol, sól w dużych ilościach

Suplementy i dodatki:

• Olej lniany lub łososiowy - wspiera zdrowie skóry i sierści, dodawać 1 łyżeczkę do posiłku kilka razy w tygodniu.
• Glukozamina i chondroityna - wspierają zdrowie stawów, szczególnie u psów starszych lub intensywnie pracujących.
• Probiotyki - wspierają zdrową florę jelitową.
• Przed wprowadzeniem suplementów skonsultować się z weterynarzem.

Specjalne potrzeby żywieniowe:

• Psy pracujące/polujące - wymagają karmy o wyższej kaloryczności i zawartości białka/tłuszczu.
• Psy starsze - karma senior z mniejszą ilością kalorii, ale wyższą zawartością błonnika i składników wspierających stawy.
• Psy z alergią/nietolerancją - karma hypoalergiczna z ograniczoną liczbą składników, np. jagnięcina z ryżem, łosoś ze słodkimi ziemniakami.

Konsultacja z weterynarzem: Warto skonsultować się z weterynarzem w celu ustalenia optymalnej diety dla konkretnego psa, biorąc pod uwagę jego indywidualne potrzeby, poziom aktywności i ewentualne problemy zdrowotne.