Basset artezyjsko-normandzki

Basset artezyjsko-normandzki

FCI #34Uznanie FCI: 2023Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 34

Rozmiar

Małe

Kraj Pochodzenia

FR

Wysokość

30-36 cm

Waga

15-20 kg

Długość Życia

14-16 lat

Temperament

CzułyFiglarnySpokojny

Przegląd

Basset artezyjsko-normandzki to nie tylko pies myśliwski, ale także wspaniały towarzysz rodzinny, który zyskał popularność dzięki swojej niezwykłej wszechstronności i uroczemu wyglądowi. Ta rasa, o korzeniach sięgających Francji, charakteryzuje się wyjątkowym węchem, co czyni ją niezrównanym łowcą drobnej zwierzyny, jak króliki czy zające.

Kluczowe cechy rasy:

  • Długie, harmonijne ciało o doskonałych proporcjach
  • Szlachetna głowa z łagodnym wyrazem oczu
  • Krótkie nogi umożliwiające penetrację gęstych zarośli
  • Melodyjny głos słyszalny nawet w najgęstszych zaroślach

Choć te psy mają krótkie nogi, są bardzo zręczne i potrafią z łatwością poruszać się po gęstych krzewach, co jest nieocenione podczas polowania. Ich specyficzna budowa pozwala im dotrzeć tam, gdzie większe psy nie mają dostępu, co czyni je niezastąpionymi pomocnikami myśliwych.

Historia tej rasy jest zarówno fascynująca, jak i pełna zwrotów akcji. W XIX wieku, dzięki staraniom księcia Le Couteulx de Canteleu oraz Louisa Lane'a, powstały dwie linie basetów: artezyjskie (o prostych nogach) i normandzkie (o wykrzywionych nogach), które ostatecznie połączyły się, tworząc basset artezyjsko-normandzki. Dopiero w 1924 roku przyjęto obecną nazwę, która odzwierciedla zarówno ich dziedzictwo, jak i wyjątkowe cechy.

Temperament tych psów jest zrównoważony, co czyni je idealnymi towarzyszami w codziennym życiu. Są to zwierzęta, które doskonale adaptują się zarówno do polowania w pojedynkę, jak i w sfore, a ich przyjazne usposobienie sprawia, że świetnie dogadują się z dziećmi i innymi psami. Ich średnia długość życia wynosi od 14 do 16 lat, co oznacza, że mogą towarzyszyć swoim właścicielom przez długie lata, stając się integralną częścią rodziny.

Warto pamiętać, że basset artezyjsko-normandzki wymaga odpowiedniej socjalizacji oraz regularnej aktywności fizycznej. Dzięki temu zachowają zdrowie i dobre samopoczucie. Choć nie są najszybsze, ich wytrwałość na polowaniu jest godna podziwu, a ich zdolność do śledzenia tropu z uporem i determinacją z pewnością zainteresuje miłośników łowiectwa. W dalszej części naszego przewodnika znajdziesz szczegółowe informacje na temat zdrowia, pielęgnacji, treningu i historii tej niezwykłej rasy. Odkryj, jak basset artezyjsko-normandzki może stać się nieodłącznym członkiem Twojej rodziny i jakie korzyści płyną z posiadania tego wyjątkowego, lojalnego i oddanego psa.

Basset artezyjsko-normandzki to pies o charakterystycznym wyglądzie, który przyciąga uwagę swoją długą sylwetką i szlachetną głową. Ta rasa wyróżnia się harmonijnymi proporcjami ciała, które łączą funkcjonalność myśliwską z estetycznym wyglądem.

Wymiary i proporcje ciała:

  • Wysokość w kłębie: 30-36 cm
  • Masa ciała: 15-20 kg
  • Tułów: długi, harmonijny, dobrze umięśniony
  • Proporcje: doskonale zrównoważone

Charakterystyczne cechy głowy:

Głowa basset artezyjsko-normandzkiego jest sucha i szlachetna, z kopulastą czaszką i wyraźnym guzowatym wyrostkiem potylicznym. Oczy są duże, owalne i ciemne, co nadaje psu łagodny i poważny wyraz. Długie, opadające uszy są osadzone nisko i mają wąski kształt u nasady, co dodaje psu charakterystycznego uroku. Są to typowe cechy dla psów gończych, które pomagają w tropie poprzez kierowanie zapachów ku nosowi.

Sierść i maść:

Sierść basset artezyjsko-normandzkiego jest krótka, gładka i zwarta, co ułatwia pielęgnację. Występuje w różnych maściach:

  • Płowa z czarnym płaszczem (siodłem)
  • Trójkolorowa (czarno-biało-płowa)
  • Biała z pomarańczowymi znaczeniami
  • Wszystkie z charakterystycznymi białymi znaczeniami

Ogon i kończyny:

Ogon jest dość długi, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, noszony w sposób, który nie dotyka ziemi, ale jednocześnie nie jest zawinięty nad grzbietem. Stanowi on przedłużenie linii grzbietu i jest charakterystycznie zakrzywiony w kształt szabli.

Kończyny przednie są krótkie, mocno umięśnione i wyraźnie wykrzywione, co jest typowe dla tej rasy i stanowi rezultat selekcji hodowlanej. Ta cecha, choć może wydawać się nietypowa, jest funkcjonalna i pożądana w standardzie rasy, umożliwiając psu poruszanie się w trudnym terenie.

Wzorzec rasy kładzie duży nacisk na harmonię i proporcje ciała, co sprawia, że basset artezyjsko-normandzki jest nie tylko pięknym, ale również funkcjonalnym psem myśliwskim. Jego budowa doskonale odpowiada zadaniom, jakie ma wykonywać podczas polowania w gęstych zaroślach i trudnym terenie.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dobry z Kotami
Odpowiedni do Mieszkania
Dla Początkujących Właścicieli
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Skłonny do Szczekania
Mało ślinienie
Nie skłonny do gryzienia
Nie ucieka
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wspaniały węch
  • idealny do polowań
  • Zrównoważony temperament
  • dobry towarzysz rodzinny
  • Świetnie dogaduje się z dziećmi i innymi psami
  • Długowieczność 14-16 lat
  • Prosta pielęgnacja dzięki krótkiej sierści

Wady

  • Wymaga regularnej aktywności fizycznej 30-60 min dziennie
  • Konieczność odpowiedniej socjalizacji od szczenięcia
  • Tendencja do upartości podczas szkolenia
  • Silny instynkt łowiecki może prowadzić do uciekania za tropem
  • Podatność na otyłość wymaga kontroli diety

Oceny behawioralne

Historia rasy

Basset artezyjsko-normandzki ma fascynującą historię, która sięga końca XIX wieku i jest nierozerwalnie związana z tradycją francuskiego myślistwa. Planowana hodowla tej rasy rozpoczęła się w latach 70-tych XIX stulecia, kiedy to w północnej Francji zaczęto tworzyć jednolitą linię psów myśliwskich o specyficznej, niskiej budowie.

Początki rasy:

Kluczową postacią w tej hodowli był książę Le Couteulx de Canteleu, pasjonat łowiectwa i hodowli psów, który wyprowadził psy o prostych nogach, znane jako basety artezyjskie. Jego celem było stworzenie psa myśliwskiego o doskonałym węchu, który mógłby pracować w gęstych zaroślach Artois, gdzie jego krótkie nogi byłyby atutem, nie przeszkodą.

W tym samym czasie inny hodowca, Louis Lane, rozwijał równoległą linię hodowlaną, tworząc psy o wykrzywionych nogach, które nazwano basetami normandzkimi. Ta linia charakteryzowała się bardziej spektakularnym wyglądem i była popularna wśród arystokracji jako ozdoba dworów i towarzysz polowań.

Połączenie linii:

Obie te linie miały wspólne pochodzenie i wywodziły się z tradycyjnych francuskich psów gończych, które były systematycznie miniaturyzowane przez selekcję. Ich połączenie doprowadziło do powstania basset artezyjsko-normandzkiego, który łączył w sobie najlepsze cechy obu linii: funkcjonalność artezyjskich i urodę normandzkich.

Oficjalne uznanie:

Rasa ta została oficjalnie uznana w 1924 roku, kiedy przyjęto nazwę Basset Artésien Normand, która odzwierciedla dziedzictwo obu linii hodowlanych. Standardy rasy zostały ustalone przez Société de Vénerie (Francuskie Towarzystwo Łowieckie), organizację odpowiedzialną za rozwój i ochronę francuskich ras psów myśliwskich.

Rola Léona Verriera:

Kluczową postacią w utrwaleniu charakteru rasy był Leon Verrier, który objął przewodnictwo klubu rasy w 1927 roku w wieku 77 lat. To pod jego kierownictwem rasa nabrała bardziej jednolitego charakteru, a akcent położono na cechy normandzkie – bardziej spektakularny wygląd i wykrzywione kończyny przednie. W książce standardów psów myśliwskich z 1930 roku, gdzie figurowały już obie rasy osobno (Basset d'Artois i Basset Artésien-Normand), znajdujemy liczne odniesienia do celów hodowlanych i pożądanego typu.

Przeznaczenie i wykorzystanie:

Basset artezyjsko-normandzki był wykorzystywany do polowań na drobną zwierzynę, przede wszystkim króliki, zające, a czasami również na sarny i jelenie. Jego niska postawa oraz doskonały węch czyniły go idealnym towarzyszem myśliwych pracujących w gęstych zaroślach północnej Francji. Psy te potrafiły:

  • Penetrować najgęstsze zarośla, gdzie większe psy nie miały dostępu
  • Tropić zwierzynę z niesamowitą wytrwałością
  • Pracować zarówno samodzielnie, jak i w sforze
  • Informować myśliwego melodyjnym głosem podczas tropu
  • Prowadzić zwierzynę powoli, ale z determinacją i konsekwencją

Popularność i rozpowszechnienie:

W ciągu lat rasa ta zdobyła znaczną popularność wśród myśliwych w Francji, stając się jedną z najbardziej cenionych ras do polowań na drobną zwierzynę. Basset artezyjsko-normandzki stał się symbolem tradycyjnego francuskiego myślistwa i był chętnie wybierany przez profesjonalnych myśliwych oraz amatorów. Jego umiejętność pracy w trudnym terenie i niezawodność na polowaniu uczyniły go niezastąpionym.

Pomimo tego, poza granicami kraju rasa jest stosunkowo mało znana. Podczas gdy w Francji basset artezyjsko-normandzki pozostaje popularny, w innych krajach europejskich i na świecie jest rzadko spotykany. Znacznie większą międzynarodową popularność zyskał jego kuzyn, basset hound, który został rozwinięty w Anglii i ma bardziej masywną budowę oraz dłuższe uszy.

Dziedzictwo i współczesność:

Basset artezyjsko-normandzki pozostaje jedną z ulubionych ras psów myśliwskich we Francji, a ich przywiązanie do właścicieli oraz oddanie sprawiają, że są doskonałymi towarzyszami również w codziennym życiu. Współcześnie rasa zachowuje swoje tradycyjne cechy i standardy, a hodowcy dbają o utrzymanie zarówno umiejętności myśliwskich, jak i charakterystycznego wyglądu.

Rasa ta jest obecnie rzadko spotykana poza rodzimą Francją, ale jej unikalne cechy oraz zrównoważony temperament zyskują uznanie wśród miłośników psów na całym świecie. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznaje basset artezyjsko-normandzkiego i klasyfikuje go w grupie 6 (psy gończe i pokrewne), sekcja 1.3 (gończe małe), co potwierdza jego status jako uznanej rasy międzynarodowej, choć wciąż niszowej poza Francją.

Dzięki swojej bogatej historii, unikalnemu charakterowi i wszechstronności, basset artezyjsko-normandzki pozostaje żywym świadectwem tradycji francuskiego myślistwa i hodowli psów. To rasa, która łączy w sobie wielowiekowe dziedzictwo z współczesnymi oczekiwaniami wobec psa rodzinnego, oferując właścicielom lojalność, towarzyskość i niezapomniane doświadczenia zarówno na polowaniu, jak i w codziennym życiu.