Duży gończy anglo-francuski biało-czarny

Duży gończy anglo-francuski biało-czarny

FCI #323Uznanie FCI: 2009Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 323

Rozmiar

Duże

Kraj Pochodzenia

FR

Wysokość

62-72 cm

Waga

30-35 kg

Długość Życia

10-15 lat

Temperament

SilnyEnergicznyInteligentny

Przegląd

Duży gończy anglo-francuski biało-czarny, znany również jako Grand anglo-français blanc et noir, to niezwykła rasa psów myśliwskich pochodząca z Francji. Powstała w połowie XIX wieku jako wynik krzyżowania saintongeois z foxhoundem, tworząc rasę określaną wówczas jako Bâtard Anglo-Saintongeois. Dziś rasa liczy około 2000 osobników z 200 narodzinami rocznie, służąc głównie w sforach podczas polowań na jelenie i sarny.

Ta imponująca rasa zachwyca mocną budową ciała i doskonałymi umiejętnościami łowieckimi, które wykształciły się podczas stuleci selekcji hodowlanej. Psy te zostały stworzone specjalnie do polowania na duże zwierzęta, dzięki czemu posiadają niezwykły instynkt łowiecki oraz wyjątkowy zmysł węchu. Ich korzenie sięgają połączenia różnych typów gończych, w tym gończego gascon-saintongeois, co jest widoczne w ich budowie i charakterze.

Wyraźnie zarysowana głowa z wyraźnym stopem, szeroki czarny nos oraz duże brązowe oczy nadają tej rasie inteligentny i łagodny wyraz. Wzorzec przewiduje mocną szyję i solidny tułów, które umożliwiają długotrwałą pracę w najtrudniejszym terenie. Szata jest krótka, gęsta i dobrze przylegająca, co zapewnia ochronę przed niesprzyjającą pogodą podczas polowań.

Charakterystyczne umaszczenie w postaci białych płaszczów z czarnymi plamami, czasami z niebieskimi lub ciemnobrązowymi marmurkowieniami, nadaje tej rasie niepowtarzalny wygląd. Wysokość dorosłych samców waha się od 65 do 72 cm, a samic od 62 do 68 cm w kłębie, co czyni je imponującymi przedstawicielami gończych.

Rasa ta słynie z wytrzymałości i zrównoważonego temperamentu. Psy te wyróżniają się w polowaniach na jelenie i sarny, szczególnie na wilgotnych lub zakrzewionych terenach. Są to zwierzęta przyjazne, bliskie ludziom i łatwe w prowadzeniu w sforach, co czyni je doskonałymi towarzyszami zarówno podczas polowań, jak i w codziennym życiu aktywnej rodziny.

Grand anglo-français blanc et noir potrzebuje znacznej ilości ruchu i aktywności, co czyni go idealnym wyborem dla osób prowadzących aktywny styl życia i dysponujących dużą przestrzenią. Inteligencja tej rasy sprawia, że łatwo się uczy, lecz wymaga konsekwentnego treningu i wczesnej socjalizacji. W kolejnych sekcjach szczegółowo omówimy zdrowie, pielęgnację, ćwiczenia, trening, żywienie oraz historię tego wspaniałego psa, który przy odpowiedniej opiece może być niezawodnym towarzyszem przez wiele lat.

Grand anglo-français blanc et noir to pies o mocnej i potężnej budowie ciała, która przypomina o jego korzeniach gascon-saintongeois. Jest to duży przedstawiciel gończych, odporny i wytrzymały, z silnym kośćcem przystosowanym do długotrwałej pracy w terenie.

Proporcje ciała są harmonijne – długość tułowia od szczytu łopatki do guzów kulszowych równa się wysokości w kłębie. Pysk jest nieco krótszy od czaszki, tworząc wyraźny stop. Wysokość w kłębie wynosi od 65 do 72 cm u samców oraz od 62 do 68 cm u samic.

Głowa jest mocna i dość płaska, z wyraźnym stopem. Nos jest czarny, dobrze rozwinięty i szeroki, z otwartymi nozdrzami, co zapewnia doskonały węch. Oczy są duże, brązowe, z czarnymi obwódkami, nadające psu inteligentny i łagodny wyraz. Uszy są szerokie u nasady, osadzone na wysokości linii oczu, lekko skręcone i opadające wzdłuż policzków.

Szyja jest mocna i dobrze umięśniona, bez nadmiernego podgardla. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, sięgająca przynajmniej do poziomu łokci, co zapewnia dużą pojemność płuc niezbędną podczas długotrwałych gonów. Grzbiet jest prosty i mocny, a lędźwie szerokie i umięśnione.

Ogon jest długi i mocny u nasady, zwężający się stopniowo ku końcowi. Noszony jest elegancko w kształcie szabli, nigdy nie powinien być zwinięty nad grzbietem.

Sierść jest krótka, gęsta i dobrze przylegająca do ciała. Charakterystyczne umaszczenie obejmuje białą podsadę z czarnymi plamami lub płaszczem, często z niebieskimi marmurkowieniami lub ciemnobrązowymi podpaleniami. Biała sierść dominuje, a czarne plamy tworzą eleganckie wzory, które nadają tej rasie niepowtarzalny wygląd myśliwego arystokraty.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dobry z Kotami
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Rasa Wysokoenergetyczna
Skłonny do Szczekania
Wymaga Dużej Przestrzeni
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Doskonały zmysł węchu
  • Wyjątkowa wytrzymałość fizyczna
  • Przyjazny i łagodny charakter
  • Łatwy w prowadzeniu w sforach
  • Zrównoważony temperament

Wady

  • Wymaga bardzo dużo ruchu
  • Silny instynkt łowiecki
  • Potrzebuje konsekwentnego treningu
  • Trudności z przypominaniem
  • Może ścigać małe zwierzęta

Oceny behawioralne

Historia rasy

Historia Grand anglo-français blanc et noir sięga połowy XIX wieku, kiedy to we Francji rozpoczęto celowe krzyżowanie lokalnych gończych saintongeois z angielskimi foxhoundami. Efektem tych działań hodowlanych była rasa pierwotnie określana jako Bâtard Anglo-Saintongeois, która z czasem przekształciła się w dzisiejszego Grand anglo-français blanc et noir.

Gończy saintongeois, jeden z przodków tej rasy, był wysoko ceniony przez francuską arystokrację już od XVI wieku. Uznawany za jednego z najpiękniejszych i najskuteczniejszych gończych, służył głównie do polowań na jelenie i sarny na terenach środkowej i zachodniej Francji. Jego elegancka budowa, doskonały węch i melodyjny głos czyniły go ulubionym towarzyszem myśliwych.

W połowie XIX wieku hodowcy francuscy zauważyli potrzebę wzmocnienia szybkości i wytrzymałości tradycyjnych gończych. W tym celu zaczęto wprowadzać krew angielskich foxhoundów, słynących z nieustępliwości, szybkości i doskonałej kondycji fizycznej. To połączenie cech obu ras zaowocowało psami o wyjątkowych zdolnościach łowieckich.

Pod koniec XIX wieku rasa zyskała wyraźną tożsamość i zaczęła być systematycznie hodowana jako Grand anglo-français blanc et noir. Nazwa odzwierciedla zarówno pochodzenie (anglo-francuskie korzenie), jak i charakterystyczne umaszczenie (biało-czarne). Rasa ta stała się jednym z trzech wariantów kolorystycznych Grand anglo-français, obok tricolor i blanc et orange.

W XX wieku rasa ugruntowała swoją pozycję we Francji jako jedna z najważniejszych ras gończych używanych w polowaniach sforowych. Psy te były szczególnie cenione podczas polowań na jelenie, sarny i dziki, gdzie ich wytrzymałość, zmysł węchu i zdolność do pracy w trudnym terenie dochodziły do pełnego wyrazu.

Fédération Cynologique Internationale (FCI) oficjalnie uznała rasę i opublikowała standard pod numerem 323. Aktualny standard pochodzi z 2008 roku, opracowany pod kierownictwem Pierre'a Astié, prezydenta Club du chien d'ordre, we współpracy z Raymondem Triquetem.

Obecnie rasa liczy około 2000 osobników z około 200 narodzinami rocznie. Większość z nich służy w sforach podczas polowań – rasa tworzy sfory liczące dwadzieścia lub więcej psów podczas polowań na jelenie oraz jedną sforę specjalizującą się w polowaniach na sarny. Choć mniej popularna poza Francją niż niektóre inne rasy gończych, Grand anglo-français blanc et noir pozostaje żywym symbolem francuskiego dziedzictwa myśliwskiego.

Dziś rasa jest ceniona nie tylko jako pies myśliwski, ale również jako towarzysz rodzinny dla osób prowadzących aktywny tryb życia i ceniących sobie tradycyjne wartości myślistwa. Jej elegancja, inteligencja i oddanie czynią ją niepowtarzalnym przedstawicielem francuskiej kultury kynologicznej.