Gończy serbski

Gończy serbski

FCI #150Uznanie FCI: 2003Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 150

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

XX

Wysokość

44-56 cm

Waga

20-25 kg

Długość Życia

11-13 lat

Temperament

ŻywiołowyEnergicznyŻyczliwy

Przegląd

Gończy serbski, znany również jako srpski gonič, to rasa psa myśliwskiego o głębokich korzeniach historycznych, sięgających aż XI wieku. Pochodzi z malowniczej Serbii i stanowi jedną z najstarszych ras myśliwskich w regionie bałkańskim. Jego przodkowie prawdopodobnie wywodzą się z Azji Mniejszej, co nadaje rasie wyjątkowy charakter i szczególną wartość w świecie kynologii.

Pierwotnie hodowany do polowań, gończy serbski doskonale sprawdza się w tropieniu różnej zwierzyny – od lisów i królików po jelenie. Jego nieprzeciętne umiejętności łowieckie, połączone z wrodzonym zmysłem tropienia, czynią go niezastąpionym partnerem podczas wypraw myśliwskich. Jednocześnie łagodny i przyjazny charakter sprawia, że pies ten jest nie tylko skutecznym myśliwym, ale również idealnym towarzyszem dla całej rodziny.

Pod względem wymiarów fizycznych, gończy serbski to pies średniej wielkości – osiąga wysokość od 44 do 56 cm w kłębie i waży od 20 do 25 kg. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest krótka i gęsta sierść w ciepłych odcieniach: czerwonym, żółtym, rudym i rdzawym, często ozdobiona czarnym płaszczem lub siodłem na grzbiecie oraz wyraźną białą plamą na klatce piersiowej. Ta elegancka kolorystyka nadaje psu szlachetnego wyglądu i przyciąga uwagę podczas spacerów.

Energetyczna natura gończego serbskiego wymaga regularnej aktywności fizycznej oraz odpowiedniej stymulacji umysłowej. To rasa stworzona dla osób aktywnych, które lubią spędzać czas na świeżym powietrzu i potrafią zapewnić psu wystarczająco dużo ruchu. Chociaż silny instynkt łowiecki może wymagać dodatkowego szkolenia i socjalizacji, naturalna chęć współpracy z człowiekiem sprawia, że trening przebiega zazwyczaj sprawnie i przynosi wymierne rezultaty.

Temperament gończego serbskiego charakteryzuje się przyjaznością i otwartością na kontakty z ludźmi. Pies ten świetnie odnajduje się w środowisku rodzinnym i zazwyczaj doskonale dogaduje się z dziećmi. Jego głębokie przywiązanie do właściciela i potrzeba bliskości sprawiają, że zawsze chce być w centrum uwagi. Aby uniknąć nudy i destrukcyjnych zachowań, gończy serbski potrzebuje regularnego kontaktu z rodziną oraz częstej interakcji z domownikami – samotność nie służy tej rasie.

W kolejnych częściach przewodnika znajdziesz szczegółowe informacje na temat zdrowia, pielęgnacji, wymagań dotyczących aktywności, treningu, odżywiania oraz historii gończego serbskiego. Poznaj wszystkie aspekty tej fascynującej rasy i dowiedz się, czy to odpowiedni pies dla Ciebie.

Gończy serbski to pies o średniej wielkości z mocną, dobrze zbudowaną sylwetką, która łączy harmonię proporcji z atletyzmem. Wysokość w kłębie wynosi od 44 do 56 cm, przy czym idealna wysokość dla samców to 51–52 cm, natomiast dla samic – 48–49 cm. Długość ciała jest większa o około 10% w porównaniu do wysokości w kłębie, co nadaje sylwetce lekko wydłużony, ale zrównoważony kształt.

Głowa gończego serbskiego jest długa i wąska, z delikatnie zarysowaną czaszką oraz dobrze rozwiniętym mózgiem. Oczy o średniej wielkości są lekko skośne i mają intensywną, ciemną barwę, która nadaje psu przenikliwy, inteligentny wyraz. Uszy średniej długości zwisają swobodnie, przylegając do policzków, a ich końce przyjmują subtelnie owalny kształt. Całość sprawia wrażenie wyrazu skupienia i gotowości do działania.

Sierść gończego serbskiego jest krótka, gęsta i doskonale przylega do ciała, tworząc warstwę ochronną z umiarkowanie rozwiniętym podszerstkiem. Kolor sierści obejmuje szeroką gamę ciepłych odcieni: czerwień, żółć, rudość i rdzawość, często z charakterystycznym czarnym płaszczem lub siodłem, które sięga od podstawy głowy przez grzbiet. Dodatkowo wiele osobników posiada efektowną białą plamę na klatce piersiowej, która podkreśla ich szlachetny wygląd.

Ogon jest mocny u nasady i stopniowo zwęża się ku końcowi, przyjmując lekko zakrzywiony kształt. Noszony jest zazwyczaj poniżej linii grzbietu, co podkreśla elegancję sylwetki. Ruch gończego serbskiego jest energiczny, swobodny i pełen gracji – każdy krok odzwierciedla jego aktywną naturę i predyspozycje do pracy w terenie.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Skłonny do Szczekania
Wymaga Dużej Przestrzeni
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Przyjazny i otwarty temperament
  • Doskonałe umiejętności tropienia
  • Łatwość w szkoleniu
  • Silne przywiązanie do właściciela
  • Dobra odporność i zdrowie

Wady

  • Wymaga dużo ruchu i aktywności
  • Silny instynkt łowiecki
  • Potrzebuje bliskiego kontaktu z ludźmi
  • Skłonność do ucieczek za tropem

Oceny behawioralne

Historia rasy

Historia gończego serbskiego sięga XI wieku, co czyni tę rasę jedną z najstarszych ras psów myśliwskich w regionie bałkańskim. Pierwsze udokumentowane wzmianki o tej rasie pochodzą z 1005 roku, kiedy to Frank Laska opisał gończego serbskiego (wówczas znanego jako bałkański goniacz) w swoim dziele poświęconym psom myśliwskim. Uznaje się, że korzenie rasy mogą mieć związek z psami myśliwskimi pochodzącymi z Azji Mniejszej, które dotarły na tereny Bałkanów wraz z migracją ludów i rozwojem handlu.

W 1924 roku powstał pierwszy oficjalny standard rasy, jednak dopiero w 1940 roku, podczas sesji w Bled, FCI (Międzynarodowa Federacja Kynologiczna) zatwierdziła standardy ogłoszone wcześniej w Sztokholmie w 1939 roku – wśród nich znalazł się standard bałkańskiego goniacza. Ze względu na to, że rasa była najbardziej rozpowszechniona na terenie Serbii, Jugosłowiańskie Stowarzyszenie Kynologiczne kontrolowało jej hodowlę i wprowadzało kolejne osobniki do oficjalnej księgi rodowodowej.

Kluczowym momentem w historii rasy był 12 listopada 1996 roku, kiedy podczas spotkania w Kopenhadze Komitet Generalny FCI przyjął wniosek Jugosłowiańskiego Związku Kynologicznego i zatwierdził zmianę nazwy z bałkańskiego goniacza na gończego serbskiego. Była to decyzja mająca na celu podkreślenie serbskich korzeni rasy oraz jej związku z tradycją myśliwską tego regionu.

Gończy serbski był i jest często wykorzystywany w polowaniach na drobną zwierzynę – lisy, króliki, zające oraz jelenie – a jego umiejętności tropienia są wysoko cenione przez myśliwych w całej Serbii i Czarnogórze. Poza swoim ojczystym regionem rasa jest rzadko spotykana i pozostaje stosunkowo mało znana w innych krajach, jednak w Serbii nadal cieszy się dużą popularnością wśród miłośników polowań i tradycyjnego myślistwa.

Współczesny gończy serbski zachowuje tradycyjne cechy rasowe i pozostaje wiernym reprezentantem starej linii psów myśliwskich Bałkanów, łącząc historyczny rodowód z funkcjonalnością i wysokimi zdolnościami łowieckimi. To żywe dziedzictwo serbskiej kynologii, które przetrwało wieki i nadal jest pielęgnowane przez pasjonatów rasy.