Gryfonik belgijski

Gryfonik belgijski

FCI #81Uznanie FCI: 2003Standard PLStandard EN

Grupa FCI

9FCI 81

Rozmiar

Małe

Kraj Pochodzenia

BE

Wysokość

20-28 cm

Waga

3.5-6 kg

Długość Życia

12-14 lat

Temperament

CzułyFiglarnyCzujny

Przegląd

Gryfonik belgijski, znany również jako Griffon Belge, to niewielka, lecz niezwykle charyzmatyczna rasa pochodząca z Belgii. Te kompaktowe psy o niemal kwadratowej sylwetce łączą w sobie czujność, inteligencję i oddanie, które czynią je wyjątkowymi towarzyszami. Mimo że ich wzrost w kłębie wynosi zaledwie 20–28 cm, a waga oscyluje między 3,5 a 6 kg, gryfoniki belgijskie emanują pewnością siebie i charakterem przewyższającym ich rozmiary.

Najbardziej charakterystyczną cechą tej rasy jest niemal ludzki wyraz twarzy – duże, ciemne oczy pełne inteligencji, krótka kufa i czujny wzrok sprawiają, że gryfoniki potrafią komunikować swoje emocje w sposób wyjątkowy. Ich historia sięga wieków wstecz, kiedy przodkowie tych psów – małe, szorstkowłose Smousje – strzegły powozów i walczyły z gryzoniami w stajniach w okolicach Brukseli. W XIX wieku, dzięki skrzyżowaniu z Cavalier King Charles Spanielami i mopsami, powstała współczesna odmiana o wyrafinowanym wyglądzie i ustalonym typie rasowym.

Popularność gryfoników wzrosła znacząco pod koniec XIX wieku, szczególnie dzięki zainteresowaniu królowej belgijskiej Marie-Henriette, która promowała hodowlę tych psów. W 1883 roku pierwsze osobniki zostały oficjalnie zarejestrowane w Księdze Rodowodowej św. Huberta (L.O.S.H.), co zapoczątkowało ich międzynarodową karierę.

Gryfonik belgijski posiada długą, szorstkowłosą sierść z gęstym podszyciem, która wymaga regularnego trymowania i pielęgnacji. Występuje w dwóch głównych odmianach kolorystycznych: czarnej oraz czarno-podpalanej. Jego temperament jest zrównoważony, żwawy i dumny – psy te silnie wiążą się ze swoimi opiekunami, wykazując jednocześnie czujność i odwagę.

Jako rasa towarzyska, gryfonik belgijski doskonale radzi sobie w towarzystwie ludzi i innych zwierząt. Inteligencja ułatwia szkolenie, choć wymaga ono cierpliwości i konsekwencji. Regularna aktywność fizyczna i mentalna są kluczowe dla zdrowia i szczęścia tych psów, które uwielbiają spacery, zabawy oraz interakcję z rodziną.

Właściciele powinni zwrócić uwagę na niektóre problemy zdrowotne typowe dla rasy, w tym choroby oczu (zaćma, problemy z siatkówką) oraz zaburzenia oddechowe związane z krótką kufą. Regularne wizyty u weterynarza, odpowiednia dieta i kontrola wagi pomagają zapobiegać otyłości i innym schorzeniom. Średnia długość życia gryfonika belgijskiego wynosi 12–14 lat.

Dieta powinna być starannie zbilansowana, bogata w wysokiej jakości białko i składniki odżywcze. Ważna jest kontrola wielkości porcji oraz unikanie przysmaków o niskiej wartości odżywczej. Odpowiednie nawodnienie i regularne monitorowanie kondycji psa to podstawa długowieczności.

Podsumowując, gryfonik belgijski to wyjątkowa rasa łącząca bogatą historię, niepowtarzalny wygląd i lojalne usposobienie. Doskonale sprawdza się jako towarzysz dla aktywnych rodzin, singli i osób starszych, które doceniają jego inteligencję, czujność i nieskrępowaną miłość do opiekunów.

Gryfonik belgijski to mały pies o niemal kwadratowej sylwetce, która harmonijnie łączy siłę z elegancją. Wysokość w kłębie wynosi 20–28 cm, a waga oscyluje między 3,5 a 6 kg. Mimo niewielkich rozmiarów rasa ta posiada mocny kościec, co sprawia wrażenie solidności i proporcjonalności.

Najbardziej charakterystyczną cechą wyglądu gryfonika belgijskiego jest jego głowa. Czoło jest dobrze zaokrąglone, a oczy – duże, okrągłe, szeroko rozstawione – emanują inteligencją i czujnością. Ich kolor jest ciemnobrązowy, niemal czarny, co nadaje im wyrazistości. Nos jest czarny, umiejscowiony na poziomie oczu, a grzbiet nosa jest cofnięty, tworząc płaską linię profilu. Kufa jest bardzo krótka, nie przekracza 1,5 cm długości, co jest typowe dla tej rasy i przyczynia się do jej niepowtarzalnego, niemal ludzkiego wyrazu.

Wargi są czarne i ściśle przylegają do szczęki, co wpływa na charakterystyczny wyraz pyska. Uszy są małe, wysoko osadzone, noszone półuniesione i opadające ku przodowi, co podkreśla czujny charakter rasy. W niektórych krajach tradycyjnie obcinano uszy, jednak coraz częściej rezygnuje się z tej praktyki na rzecz naturalnego wyglądu.

Sierść gryfonika belgijskiego jest szorstkowłosa, z gęstym podszyciem, co nadaje psu elegancki i charakterystyczny wygląd. Włos osiąga długość około 2 cm i powinien być regularnie trymowany, aby zachować zdrowy wygląd i zapobiec zbijaniu się. Gryfoniki występują w dwóch odmianach kolorystycznych:

  • Czarna – jednolity, głęboki kolor bez oznak podpalania
  • Czarno-podpalana – czarna z wyraźnymi rudo-brązowymi znaczeniami na kończynach, klatce piersiowej, brodzie oraz wokół oczu

Kończyny gryfonika belgijskiego są mocne, równoległe i dobrze umięśnione, co zapewnia stabilność i zwinność podczas ruchu. Psy te poruszają się z gracją i dynamiką, a ich postawa jest zawsze pewna i dumnie wyprostowana. Ogon jest osadzony wysoko i noszony dość wysoko, jednak nie dotyka grzbietu. W przypadku kupowania ogona, tradycyjnie skracano go o około 2/3 długości, choć współcześnie praktyka ta jest coraz rzadsza.

Ruch gryfonika belgijskiego jest równoległy i harmonijny, co podkreśla proporcjonalność budowy ciała. Dzięki solidnej konstrukcji i zwinnemu charakterowi, psy te poruszają się z wdziękiem, mimo swojej kompaktowej budowy.

Podsumowując, gryfonik belgijski to rasa o unikalnym, rozpoznawalnym wyglądzie, który przyciąga uwagę dzięki charakterystycznemu wyrazowi twarzy, eleganckiej sylwetce i dumnej postawie. Ich wyraziste cechy czynią je cenionymi towarzyszami i uczestnikami wystaw psich ras.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dobry z Kotami
Odpowiedni do Mieszkania
Dla Początkujących Właścicieli
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Mało ślinienie
Nie skłonny do gryzienia
Nie ucieka

Zalety

  • Inteligentny i łatwy do szkolenia
  • Doskonały towarzysz rodzinny
  • Nieustraszony i czujny
  • Kompaktowy rozmiar idealny do mieszkań
  • Silna więź emocjonalna z właścicielem

Wady

  • Wymaga regularnej pielęgnacji sierści i trymowania
  • Może być podatny na problemy zdrowotne oczu i układu oddechowego
  • Potrzebuje regularnej aktywności fizycznej i mentalnej
  • Źle znosi długotrwałą samotność

Oceny behawioralne

Historia rasy

Gryfonik belgijski jest jedną z trzech odmian gryfoników pochodzących z Belgii, obok gryfonika brukselskiego (Griffon Bruxellois) i petit brabançon. Rasa ta ma długą i bogatą historię sięgającą wieków wstecz, kiedy to małe, szorstkowłose psy znane jako Smousje były powszechnie spotykane w okolicach Brukseli.

Przodkowie rasy:

Smousje to małe, szorstkowłose psy, które przez stulecia pełniły ważne role w codziennym życiu mieszkańców Brukseli. Były cenione za:

  • Stróżowanie powozów – pilnowały pojazdów i ostrzegały przed zagrożeniem
  • Zwalczanie gryzoni w stajniach – skutecznie eliminowały szczury i myszy, chroniąc zapasy żywności i zdrowie koni
  • Towarzystwo – ich żywy temperament i czujność czynił je cenionymi towarzyszami

XIX wiek – narodziny współczesnej rasy:

W XIX wieku belgijscy hodowcy zaczęli celowo krzyżować Smousje z innymi rasami, aby ukształtować typ rasowy i poprawić wygląd psów. Kluczowe rasy, które wpłynęły na powstanie współczesnych gryfoników belgijskich, to:

  • Cavalier King Charles Spaniel – wprowadził większe oczy, bardziej zaokrągloną głowę oraz łagodniejszy temperament
  • Mops – przyczynił się do skrócenia kufy, czarnego umaszczenia oraz bardziej kompaktowej sylwetki

Dzięki tym skrzyżowaniom powstały trzy odmiany gryfoników, różniące się długością i kolorem sierści:

  • Gryfonik brukselski (Griffon Bruxellois) – długa, szorstka sierść w kolorze rudo-brązowym
  • Gryfonik belgijski (Griffon Belge) – długa, szorstka sierść w kolorze czarnym lub czarno-podpalanym
  • Petit brabançon – krótka, gładka sierść w różnych kolorach

Oficjalne uznanie rasy:

W 1883 roku pierwsze gryfoniki zostały oficjalnie zarejestrowane w Księdze Rodowodowej św. Huberta (L.O.S.H.). Były to osobniki:

  • Topsy (L.O.S.H. nr 163)
  • Foxine (L.O.S.H. nr 164)

Ten moment uznaje się za oficjalny początek hodowli rasy gryfonika belgijskiego w formie zorganizowanej i kontrolowanej.

Królewski patronat – królowa Marie-Henriette:

Pod koniec XIX wieku gryfoniki zyskały szczególną popularność dzięki zainteresowaniu królowej belgijskiej Marie-Henriette, która była ich miłośniczką i mecenasem hodowli. Królowa aktywnie promowała rasę, uczestniczyła w wystawach psich ras oraz wspierała hodowców. Jej patronat znacząco przyczynił się do wzrostu popularności gryfoników nie tylko w Belgii, ale również w innych krajach europejskich.

Ekspansja międzynarodowa:

Około 1900 roku gryfoniki belgijskie zaczęły być eksportowane do innych krajów, gdzie szybko zyskały uznanie jako psy towarzyszące i wystawowe. Ich unikalny wygląd, niemal ludzki wyraz twarzy oraz czuły temperament przyciągały uwagę hodowców i miłośników psów na całym świecie. Rasa zdobyła popularność w:

  • Francji – jako psy salonowe arystokracji
  • Wielkiej Brytanii – cenione na wystawach psich ras
  • Stanach Zjednoczonych – jako psy towarzyszące dla rodzin miejskich

XX wiek – wyzwania i odrodzenie:

Podczas I wojny światowej hodowla gryfoników belgijskich znacząco ucierpiała – wiele linii hodowlanych zostało utraconych, a populacja rasy drastycznie spadła. Podobne wyzwania nastąpiły podczas II wojny światowej, kiedy to hodowla niemal zamarła. Jednak dzięki zaangażowaniu belgijskich i międzynarodowych hodowców, rasa została odbudowana po zakończeniu wojny.

W drugiej połowie XX wieku gryfoniki belgijskie odzyskały popularność jako psy towarzyszące, szczególnie cenione w środowiskach miejskich za swój kompaktowy rozmiar, czujność i przywiązanie do właścicieli.

Współczesność:

Dziś gryfonik belgijski jest uznawany za rasę o wyjątkowym charakterze i osobowości. Klasyfikacja FCI (Międzynarodowa Federacja Kynologiczna) umieszcza gryfoniki w Grupie 9 – Psy do towarzystwa i ozdobne, Sekcji 3 – Małe psy belgijskie, bez próby pracy. Standard FCI nr 81 (Griffon Belge) został ostatnio zaktualizowany w 2003 roku.

Współczesne hodowle starają się zachować nie tylko wygląd, ale również temperament, zdrowie i cechy użytkowe rasy. Gryfoniki belgijskie są cenione jako:

  • Psy towarzyszące – dla rodzin, singli i seniorów
  • Psy wystawowe – uczestniczące w międzynarodowych wystawach psich ras
  • Psy stróżujące – pomimo niewielkich rozmiarów są czujne i reagują na zagrożenia

Podsumowując, gryfonik belgijski to rasa o bogatej historii, która przeszła od małego psa stróżującego w stajniach Brukseli do cenionego psa towarzyszącego na całym świecie. Ich inteligencja, czujność, niepowtarzalny wygląd i oddanie właścicielom czynią je wyjątkowymi reprezentantami belgijskiej kynologii.