Łajka jakucka

Łajka jakucka

FCI #365Uznanie FCI: 2019Standard PLStandard EN

Grupa FCI

5FCI 365

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

XX

Wysokość

53-59 cm

Waga

20-30 kg

Długość Życia

12-15 lat

Temperament

OdważnyEnergicznyPrzyjazny

Przegląd

Łajka jakucka, znana również jako Yakutian Laika, to fascynująca rasa pochodząca z północno-wschodniej Rosji. Jej historia sięga co najmniej 8000 lat, co czyni ją jedną z najstarszych ras psów pracujących na świecie. Łajka jakucka została wyselekcjonowana z myślą o pracy w surowych warunkach arktycznych, gdzie służyła zarówno jako pies zaprzęgowy, jak i myśliwski. Dzięki swojej niezwykłej wytrzymałości oraz wszechstronności, była nieocenionym towarzyszem dla ludzi zamieszkujących te trudne, podbiegunowe tereny.

Odznacza się odwagą, inteligencją oraz głęboką lojalnością wobec swoich opiekunów, co sprawia, że jest doskonałym towarzyszem zarówno w pracy, jak i w domu. Łajka jakucka potrzebuje bliskiego kontaktu z ludźmi i innymi psami, jest bowiem psem stadnym w swej naturze. Jej naturalna ciekawość oraz chęć odkrywania świata sprawiają, że wymaga aktywnego stylu życia. To nie jest rasa dla osób preferujących spokojne życie w zamkniętych przestrzeniach – łajka potrzebuje dużo ruchu oraz stymulacji umysłowej, aby zachować równowagę emocjonalną i fizyczną.

Jej silny instynkt łowiecki może stanowić wyzwanie w domach z małymi zwierzętami domowymi, dlatego wymaga odpowiedniej socjalizacji od szczenięcych lat. Jednakże, jej potrzeba pracy czyni ją idealnym psem do sportów kynologicznych, takich jak biegi zaprzęgowe, agility czy dogfrisbee. Sierść łajki jakuckiej jest gęsta i doskonale adaptująca się do warunków atmosferycznych, co czyni ją wyjątkowo odporną na arktyczne zimno. Rasa ta jest oficjalnie uznawana przez FCI w grupie 5, co podkreśla jej unikalność oraz wartość w świecie kynologicznym.

Łajka jakucka to pies średniej wielkości o zwartej i mocnej budowie, który odznacza się wyraźnym dymorfizmem płciowym. Samce są zazwyczaj większe i bardziej masywne niż samice. Wysokość w kłębie wynosi od 55 do 59 cm dla samców i od 53 do 57 cm dla samic, co czyni tę rasę doskonale przystosowaną do ciężkiej pracy zaprzęgowej. Ich sylwetka jest harmonijna, z umiarkowanie długimi kończynami, co pozwala im na sprawne poruszanie się w trudnych warunkach śniegowych.

Głowa łajki jakuckiej ma kształt umiarkowanie spiczastego klina, z umiarkowanie szeroką czaszką i dobrze wypełnioną kufą. Oczy są osadzone frontalnie, w kształcie migdała, o ciemnobrązowym lub niebieskim kolorze – może również występować zjawisko heterochromii, czyli różnokolorowych oczu, co nadaje psom szczególnego uroku. Uszy mają kształt trójkąta, są wysoko osadzone i pokryte krótką, gęstą sierścią, która chroni je przed mrozem.

Sierść łajki jakuckiej jest gęsta, błyszcząca i prosta, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, co sprawia, że psy te są doskonale odporne na zimno. Umaszczenie może być białe, dwubarwne lub trójbarwne, z różnorodnymi kombinacjami kolorów. Ogon jest wysoko osadzony, pokryty gęstą sierścią i zakręcony półkoliście nad grzbietem. W ruchu łajka jakucka porusza się energicznie, prezentując szybki i sprężysty chód. Ich wygląd jest atrakcyjny i budzi podziw, a naturalne piękno podkreśla silny i wytrzymały charakter tej rasy.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Samotność
Toleruje Zimno
Rasa Wysokoenergetyczna
Skłonny do Szczekania
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wytrzymała i wszechstronna
  • Inteligentna i lojalna
  • Doskonały towarzysz w pracy i domu
  • Odporna na zimno
  • Przyjazna dla ludzi i psów

Wady

  • Wymaga dużo ruchu i aktywności
  • Silny instynkt łowiecki
  • Nie nadaje się do życia w zamkniętych przestrzeniach
  • Może wykazywać upór

Oceny behawioralne

Historia rasy

Łajka jakucka ma bogatą i fascynującą historię, która sięga tysiące lat wstecz. Jest to jedna z najstarszych ras psów na świecie, która została wyselekcjonowana przez rdzenne ludy Północno-Wschodniej Rosji. Archeologiczne odkrycia sugerują, że już około 8000 lat temu łajki były wykorzystywane przez lokalne społeczności jako psy zaprzęgowe i myśliwskie. Ich umiejętności i zdolności przetrwały przez wieki, a rasa ta stała się nieodłącznym elementem życia ludzi w trudnych warunkach arktycznych.

W 1633 roku pojawiły się pierwsze pisemne wzmianki o psach z Jakucji, a w 1692 roku Nicholas Witsen opublikował pierwszy opis psów jakuckich w swojej książce pt. Północna i Wschodnia Tartaria, w której opisał sposób, w jaki Jakuci podróżują zimą ze swoimi psami. W 1843 roku ukazał się pierwszy bardziej szczegółowy opis łajki jakuckiej w książce Geografia Imperium Rosyjskiego, gdzie rasa została określona jako pies szczególnej rasy. W 1856 roku statystyki rosyjskie wykazały, że w regionie Jakucji było 15 157 psów wykorzystywanych do pracy zaprzęgowej.

W ciągu wieków rasa ta rozwinęła się, dostosowując się do zmieniających się warunków życia oraz potrzeb ludzi. W 1958 roku ustanowiono pierwszy wzorzec północno-wschodniego psa zaprzęgowego, który stał się podstawą dla współczesnego wzorca łajki jakuckiej, opublikowanego przez Rosyjską Federację Kynologiczną w 2005 roku. Rasa ta nie tylko pomagała w polowaniach, ale również strzegła osad, wypasała renifery i służyła jako pies transportowy. Łajka jakucka zyskała uznanie nie tylko w Rosji, ale również w wielu innych krajach na całym świecie, gdzie jej wszechstronność oraz umiejętności są doceniane przez miłośników psów. Dziś łajka jakucka stała się symbolem kultury i tradycji ludów Północy, a jej historia jest ściśle związana z historią tego surowego regionu.