
Mudi
Grupa FCI
1• FCI 238
Rozmiar
Średnie
Kraj Pochodzenia
HU
Wysokość
38-47 cm
Waga
8-13 kg
Długość Życia
12-14 lat
Temperament
Przegląd
Mudi to wyjątkowa węgierska rasa psów pasterskich, która wyróżnia się niezwykłą inteligencją, niezmordowaną energią oraz głęboką lojalnością wobec swojej rodziny. Te średniej wielkości psy o charakterystycznej klinowatej głowie, stojących uszach w kształcie odwróconej litery V oraz gęstej, falującej sierści to prawdziwi wszechstronni specjaliści. Występują w pięknych umaszczeniach – czarnym, czekoladowym, marmurkowym, płowym i białym. Historia tej fascynującej rasy sięga XVIII i XIX wieku, kiedy powstała przez staranne krzyżowanie węgierskich psów pasterskich z niemieckimi rasami o podobnym przeznaczeniu.
Mudi to pies, który odnajduje się w wielu rolach – jako stróż, pracownik na farmie i oddany towarzysz. Jego odwaga jest legendarna wśród węgierskich pasterzy, którzy cenią sobie umiejętności Mudiego w pracy z trudnymi do prowadzenia zwierzętami, takimi jak owce czy bydło. Co więcej, te niezwykłe psy są nawet wykorzystywane w polowaniach na dziki, co świadczy o ich wszechstronności i nieustraszoności. Wysoka aktywność i nieustanna potrzeba stymulacji umysłowej czynią Mudiego idealnym towarzyszem dla osób prowadzących dynamiczny, aktywny tryb życia. Jego temperament jest pełen energii i zapału, co wymaga od właściciela znacznego zaangażowania w zapewnienie odpowiedniej ilości ruchu i wyzwań mentalnych.
Wyczulony instynkt stróżowania czyni z Mudiego wyjątkowo czujnego strażnika. Jest zawsze w gotowości, uważnie obserwuje otoczenie i natychmiast informuje właścicieli o wszelkich podejrzanych sytuacjach czy nieoczekiwanych dźwiękach. Wybitna inteligencja tej rasy sprawia, że Mudi błyskawicznie przyswaja nowe komendy i z entuzjazmem poddaje się szkoleniu. To psy, które absolutnie wymagają regularnej stymulacji umysłowej – bez niej mogą rozwinąć destrukcyjne zachowania wynikające z nudy. Z ich silnym emocjonalnym związkiem z ludźmi wiąże się jednak pewne wyzwanie – Mudi bardzo źle znoszą długie okresy samotności, co może prowadzić do rozwoju lęku separacyjnego i związanych z nim problemów behawioralnych.
Mudi to rasa o niezwykłej zdolności adaptacji do różnych warunków życia. Jest doskonałym wyborem zarówno dla aktywnych rodzin z dziećmi, jak i dla singla prowadzącego sportowy tryb życia. Choć mogą być nieco nieufne i powściągliwe wobec obcych ludzi – co jest typową cechą psów pasterskich – są niezwykle przyjazne, czułe i oddane swoim właścicielom, do których lgną z całego serca. Ta rasa to wspaniały wybór dla tych osób, które mogą poświęcić odpowiednią ilość czasu na ich wychowanie, trening oraz zapewnienie codziennej porcji intensywnego ruchu i mentalnych wyzwań. Przygoda z Mudi to gwarancja życia pełnego energii, radości i aktywnego towarzystwa na długie lata.
Mudi to średniej wielkości pies o mocnej, harmonijnej budowie ciała i wyrazistym, nieprzeciętnym wyglądzie. Wysokość w kłębie wynosi od 38 do 47 cm, przy czym psy są zazwyczaj nieco wyższe niż suki. Waga mieści się w przedziale od 8 do 13 kg, w zależności od płci i indywidualnej budowy. Najbardziej charakterystyczną cechą Mudiego jest klinowata głowa, która stopniowo zwęża się ku nosowi, nadając psu wyjątkowo inteligentny i bystry wyraz. Szerokie, ciemne oczy o migdałowatym kształcie są pełne czujności i wyrażają żywą inteligencję tej rasy.
Uszy są wysoko osadzone i stojące, przyjmują kształt odwróconej litery V, co sprawia, że Mudi ma nieustannie czujny i energiczny wygląd. Sierść Mudiego jest gęsta, falowana do lekko kręconej, a jej długość wynosi od 3 do 7 cm na tułowiu. Charakterystyczne jest to, że głowa i przednie części kończyn pokryte są krótką, gładką sierścią, podczas gdy reszta ciała ma dłuższy, bardziej falujący okrywy włos. Psy te występują w kilku pięknych umaszczeniach:
- Czarne – najbardziej popularne
- Czekoladowe – ciepły, brązowy odcień
- Marmurkowe (blue merle) – wzór łatkowaty w odcieniach szarości
- Płowe – jasne, piaskowe
- Białe – rzadsze, ale równie efektowne
Ich sierść jest naturalnie odporna na zabrudzenia i wilgoć, co stanowi praktyczną zaletę w codziennej pielęgnacji. Mudi mają mocne, umięśnione kończyny o doskonałych proporcjach, które pozwalają im na szybkie, zwinne poruszanie się i sprawne wykonywanie zadań związanych z pasterstwem. Ich ogon jest średnio długi, w spoczynku zwisający naturalnie, ale w ruchu lub w stanie pobudzenia uniesiony powyżej linii grzbietu, czasem formując lekki półksiężyc. Ogólnie rzecz biorąc, Mudi to pies o wyjątkowym, niepowtarzalnym wyglądzie, który harmonijnie łączy w sobie siłę, zwinność, elegancję i inteligencję.
Mudi to rasa psów o wyjątkowo żywym i energicznym temperamencie, która łączy w sobie zarówno cechy towarzyskie, jak i wyraźnie zaznaczone instynkty ochronne. Psy te wyróżniają się bardzo wysoką inteligencją, co sprawia, że błyskawicznie uczą się nowych komend, chętnie i z entuzjazmem współpracują z właścicielami oraz doskonale rozumieją złożone polecenia. Mudi są przepełnione nieustającą energią i absolutnie wymagają dużej ilości codziennego ruchu oraz różnorodnej stymulacji umysłowej, aby być w pełni szczęśliwe i zrównoważone.
Ich głęboko zakorzenione pasterskie instynkty sprawiają, że Mudi są niezwykle czujne i uważne – będą natychmiast informować właścicieli o wszelkich podejrzanych dźwiękach, ruchach czy obecności nieznajomych osób w pobliżu domu. Mudi są zazwyczaj bardzo przyjazne, czułe i oddane w stosunku do swoich właścicieli oraz dzieci z rodziny, tworząc z nimi silne więzi emocjonalne. Jednocześnie mogą być nieco nieufne i powściągliwe wobec obcych ludzi, co jest naturalną cechą ras pasterskich i czyni je doskonałymi psami stróżującymi.
Właściciele Mudiego powinni mieć świadomość, że te psy bardzo źle znoszą długie okresy samotności. Pozostawienie ich samych na wiele godzin może prowadzić do rozwoju lęku separacyjnego, który objawia się destrukcyjnymi zachowaniami, nadmiernym szczekaniem czy niepokojem. Dobrze zsocjalizowane od szczenięcego wieku Mudi mogą doskonale współżyć z innymi psami oraz kotami żyjącymi w tym samym gospodarstwie. Należy jednak pamiętać, że ich silny instynkt łowiecki i pasterski może skłonić je do gonienia mniejszych zwierząt, takich jak gryzonie, króliki czy ptactwo.
Psy tej rasy są wyjątkowo towarzyskie i potrzebują bliskiego, codziennego kontaktu z ludźmi, co czyni je doskonałymi towarzyszami dla aktywnych rodzin, które mogą poświęcić im odpowiednią ilość czasu i uwagi. Właściciele Mudiego powinni być gotowi na poświęcenie znacznej ilości czasu na regularne treningi, intensywne zabawy oraz wspólne aktywności sportowe, aby zapewnić psu zdrowy, szczęśliwy i wypełniony wyzwaniami tryb życia. Odpowiednio zajęty i stymulowany Mudi to wspaniały, lojalny i radosny towarzysz życia.
Mudi to rasa, która generalnie cieszy się bardzo dobrym zdrowiem i wykazuje sporą odporność na wiele schorzeń. Średnia długość życia Mudiego wynosi od 12 do 14 lat, choć przy odpowiedniej opiece, zrównoważonej diecie i regularnej aktywności fizycznej wiele osobników żyje nawet dłużej. Ze względu na swoje pasterskie pochodzenie i naturalną selekcję, psy te są zazwyczaj mocne, wytrzymałe i odporne, co czyni je mniej podatnymi na niektóre choroby genetyczne w porównaniu do bardziej wyspecjalizowanych ras.
Jednakże, jak w przypadku większości ras psów średniej wielkości, istnieją pewne schorzenia, na które Mudi mogą być narażone. Do najczęstszych problemów zdrowotnych należą:
- Dysplazja stawu biodrowego – wada rozwojowa prowadząca do problemów z poruszaniem się
- Dysplazja łokciowa – nieprawidłowy rozwój stawu łokciowego
- Problemy okulistyczne – zaćma, postępująca atrofia siatkówki (PRA)
- Otyłość – szczególnie u psów starszych o obniżonej aktywności
Niezwykle ważne jest, aby właściciele regularnie kontrolowali zdrowie swojego psa u weterynarza – zalecane są wizyty kontrolne przynajmniej raz w roku, a w przypadku starszych psów co sześć miesięcy. Profilaktyka zdrowotna powinna obejmować regularne badania ortopedyczne (szczególnie u młodych psów w okresie wzrostu) oraz kontrole okulistyczne. Odpowiednia dieta dostosowana do wieku, poziomu aktywności i ewentualnych potrzeb specjalnych, połączona z codzienną aktywnością fizyczną, pomoże w utrzymaniu optymalnej kondycji zdrowotnej przez całe życie psa.
Psy tej rasy są szczególnie narażone na problemy z wagą w późniejszym wieku, zwłaszcza jeśli ich poziom aktywności fizycznej ulega zmniejszeniu. Dlatego niezwykle istotne jest systematyczne monitorowanie ich wagi oraz odpowiednie dostosowywanie ilości i kaloryczności podawanej karmy. Właściciele powinni także zwracać uwagę na zdrowie zębów Mudiego i regularnie je szczotkować, aby zapobiec chorobom przyzębia. Ogólnie rzecz biorąc, Mudi to zdrowa i odporna rasa, a świadomi właściciele, którzy dbają o regularną kontrolę weterynaryjną, odpowiednią dietę i odpowiednią dawkę ruchu, mogą cieszyć się towarzystwem swojego pupila przez wiele szczęśliwych lat.
Pielęgnacja Mudiego jest stosunkowo prosta i niewymagająca, co czyni go idealnym wyborem dla osób, które nie chcą lub nie mogą poświęcać nadmiernej ilości czasu na skomplikowane zabiegi pielęgnacyjne. Ich gęsta, falowana sierść ma naturalną zdolność do odpychania brudu i wilgoci, dzięki czemu nie wymaga częstych kąpieli. W rzeczywistości zbyt częste mycie może prowadzić do usunięcia naturalnych olejów ochronnych ze skóry i sierści, co może powodować podrażnienia.
Właściciele powinni jednak regularnie szczotkować sierść swojego Mudiego, co najmniej raz w tygodniu, używając szczotki o metalowych zębach lub grzebienia. Szczotkowanie służy kilku celom:
- Usuwa martwe włosy i zapobiega kołtunom
- Rozprowadza naturalne oleje po całej długości sierści
- Pomaga utrzymać blask i zdrowy wygląd okrywy włosowej
- Stanowi doskonałą okazję do sprawdzenia skóry pod kątem podrażnień, pasożytów czy zmian
W okresach intensywnego linienia (zazwyczaj wiosną i jesienią), może być konieczne zwiększenie częstotliwości szczotkowania do 2-3 razy w tygodniu, aby zminimalizować ilość wypadających włosów w domu i zapewnić lepszy komfort psu. Mudi nie potrzebują również profesjonalnego strzyżenia, co czyni ich pielęgnację jeszcze łatwiejszą i mniej kosztowną.
Właściciele powinni pamiętać o innych ważnych aspektach pielęgnacji:
- Regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu – przynajmniej raz w tygodniu, aby zapobiec infekcjom
- Szczotkowanie zębów – idealnie codziennie, minimum 2-3 razy w tygodniu, dla zachowania zdrowia jamy ustnej
- Przycinanie pazurów – co 3-4 tygodnie lub gdy słychać stukanie pazurów o podłogę
- Kontrola poduszek łap – szczególnie po spacerach w trudnym terenie
Jeśli pies spędza czas na pływaniu w słonej wodzie morskiej lub jeziorze, warto dokładnie przepłukać jego sierść świeżą, czystą wodą, aby uniknąć podrażnień skóry spowodowanych solą lub drobnoustrojami. Pielęgnacja Mudiego jest więc prostym, niewymagającym procesem, który można łatwo dostosować do indywidualnych potrzeb psa i stylu życia właściciela.
Mudi to rasa o bardzo wysokich wymaganiach dotyczących aktywności fizycznej, co bezwzględnie musi być brane pod uwagę przez potencjalnych właścicieli. Psy tej rasy potrzebują minimum jednego długiego, intensywnego spaceru dziennie trwającego co najmniej 60 minut, a najlepiej kilku krótszych spacerów (30-45 minut każdy) połączonych z energiczną zabawą i ćwiczeniami. Bez odpowiedniej, wystarczającej ilości ruchu i aktywności, Mudi mogą bardzo szybko stać się destrukcyjne, nadpobudliwe, nerwowe i trudne do kontrolowania. Ich niewykorzystana energia będzie znajdować ujście w niepożądanych zachowaniach, takich jak nadmierne szczekanie, gryzienie mebli czy niszczenie przedmiotów.
Mudi idealnie nadają się do aktywnych sportów psich, które pozwalają im w pełni wykorzystać ich naturalne umiejętności, inteligencję i niezmordowaną energię:
- Agility – tor przeszkód doskonale stymuluje zarówno ciało, jak i umysł
- Frisbee – wymagające wyczucia i zwinności łapanie latającego dysku
- Aportowanie – tradycyjna zabawa wykorzystująca instynkt przynoszenia
- Flyball – dynamiczny sport zespołowy łączący bieganie i aportowanie
- Obedience – zaawansowane treningi posłuszeństwa
- Herding trials – próby pasterskie dla psów z zachowanym instynktem
Mudi są również doskonałymi towarzyszami do biegania, nordic walking czy jazdy na rowerze. Ich wyjątkowa wydolność i wytrzymałość sprawiają, że mogą bez problemu dotrzymać kroku nawet najbardziej aktywnym i sportowym właścicielom, pokonując dystanse kilkunastu kilometrów dziennie. Są to psy, które naprawdę uwielbiają pracować i ćwiczyć razem ze swoim człowiekiem.
Właściciele powinni również zadbać o maksymalne zróżnicowanie aktywności, aby zaspokoić nie tylko potrzebę fizycznego wysiłku, ale też równie ważną potrzebę stymulacji umysłowej. Mudi uwielbiają wszelkiego rodzaju wyzwania intelektualne, dlatego zabawy w poszukiwanie ukrytych smakołyków (nosework), treningi posłuszeństwa z nowymi, coraz bardziej złożonymi komendami, interaktywne zabawki typu puzzle czy zabawy w chowanie i szukanie będą dla nich doskonałym sposobem na spędzenie czasu i utrzymanie równowagi psychicznej.
Warto także pamiętać, że Mudi to psy, które potrzebują przestrzeni do swobodnego biegu. Jeśli to możliwe, regularne wizyty w parku dla psów, na ogrodzonym terenie lub na bezpiecznej łące, gdzie pies może bez smyczy pobiegać i wyszaleć się, będą dla niego bezcennym doświadczeniem. Dbanie o odpowiednią, wystarczającą ilość ruchu, zróżnicowanych ćwiczeń i stymulacji umysłowej jest absolutnie kluczowe dla szczęścia, zdrowia psychicznego i fizycznego oraz ogólnej jakości życia Mudiego.
Mudi są powszechnie znane z wyjątkowej inteligencji i ogromnej chęci do nauki, co czyni je jednymi z najłatwiejszych do szkolenia ras psów. Psy te są niezwykle chętne do współpracy z właścicielem i autentycznie cieszą się z wykonywania różnorodnych zadań, co sprawia, że treningi są prawdziwą przyjemnością zarówno dla psa, jak i dla opiekuna. Ta rasa charakteryzuje się zdolnością do bardzo szybkiego uczenia się i zapamiętywania nawet skomplikowanych sekwencji komend.
Niezwykle ważne jest, aby rozpocząć trening jak najwcześniej, najlepiej już w wieku szczenięcym (8-12 tygodni życia), ponieważ młode Mudi są najbardziej podatne na naukę, łatwiej i szybciej przyswajają nowe komendy oraz chętniej akceptują zasady współżycia. Wczesna socjalizacja ze światem, innymi psami, ludźmi i różnorodnymi sytuacjami jest absolutnie kluczowa dla rozwoju zrównoważonego, pewnego siebie dorosłego psa.
Trening powinien być konsekwentnie oparty na metodach pozytywnego wzmocnienia, co oznacza systematyczne nagradzanie psa za prawidłowe wykonanie polecenia. Najskuteczniejsze formy nagrody to:
- Smakołyki treningowe (małe, niskokaloryczne kąski)
- Pochwały werbalne (entuzjastyczny, radosny ton głosu)
- Głaskanie i pieszczoty
- Ulubiona zabawka jako forma nagrody
- Wspólna zabawa jako wyraz aprobaty
Mudi mogą wykazywać pewne upór w miarę dorastania, szczególnie w okresie młodzieńczym (6-18 miesięcy), dlatego niezwykle istotne jest, aby być absolutnie konsekwentnym, cierpliwym i wytrwałym w trakcie całego procesu szkoleniowego. Właściciele powinny bezwzględnie unikać karania, krzyku czy stosowania jakiejkolwiek formy przemocy fizycznej wobec psa, ponieważ może to prowadzić do rozwoju lęku, niechęci do nauki, utraty zaufania do opiekuna, a w skrajnych przypadkach nawet do agresji obronnej.
Oprócz podstawowego kursu posłuszeństwa obejmującego komendy takie jak: Siad, Leżeć, Zostań, Do mnie, Zostaw czy Miejsce, Mudi doskonale sprawdzają się w zaawansowanych sportach psich:
- Agility – tor przeszkód wymagający precyzji i współpracy
- Obedience – zaawansowane posłuszeństwo z trudnymi ćwiczeniami
- Rally obedience – połączenie posłuszeństwa ze szlakiem zadaniowym
- Tricks – nauka sztuczek i trików
- Herding – próby pasterskie dla psów z zachowanym instynktem
Tego typu aktywności pozwalają Mudiemu w pełni wykorzystać swoją wybitną inteligencję, naturalną zwinność i niezmordowaną energię, jednocześnie znacząco wzmacniając więź między psem a właścicielem. Regularne, codzienne i maksymalnie zróżnicowane treningi nie tylko pomagają w utrzymaniu doskonałej kondycji fizycznej psa, ale również zapewniają niezbędną stymulację umysłową, zmniejszają ryzyko problemów behawioralnych oraz budują głęboką, opartą na wzajemnym zaufaniu i szacunku relację między psem a jego opiekunem.
Odpowiednia, zrównoważona dieta jest absolutnie kluczowa dla zdrowia, dobrej kondycji fizycznej i ogólnego samopoczucia Mudiego. Psy tej rasy mają średnie wymagania żywieniowe, jednak ich dieta powinna być precyzyjnie dostosowana do wieku, poziomu codziennej aktywności fizycznej, stanu zdrowia oraz indywidualnych potrzeb metabolicznych. Aktywne psy pracujące lub uprawiające intensywne sporty będą potrzebowały większej ilości kalorii niż psy starsze o ograniczonej aktywności.
Młode szczenięta Mudiego w okresie intensywnego wzrostu (do około 12 miesiąca życia) powinny być karmione wysokiej jakości karmą dedykowaną dla szczeniąt ras średnich, która zapewni im wszystkie niezbędne składniki odżywcze do prawidłowego rozwoju kości, mięśni, stawów oraz układu odpornościowego. Karma dla szczeniąt powinna zawierać:
- Wysokiej jakości białko zwierzęce (minimum 25-30%)
- Odpowiednie proporcje wapnia i fosforu dla prawidłowego rozwoju kości
- Kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6 dla zdrowia skóry i sierści
- Witaminy i minerały wspierające rozwój układu nerwowego
- DHA wspierające rozwój mózgu
Dorosłe Mudi (po 12 miesiącu życia) powinny otrzymywać zrównoważoną dietę wysokiej jakości, bogatą w pełnowartościowe białko pochodzenia zwierzęcego (mięso, ryby, drób), zdrowe tłuszcze oraz kompleksowe węglowodany zapewniające energię. Karma powinna również zawierać wszystkie niezbędne witaminy, minerały, antyoksydanty oraz błonnik pokarmowy wspierający prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego.
Niezwykle ważne jest, aby unikać karmy o niskiej jakości, która zawiera sztuczne barwniki, konserwanty, wypełniacze typu mączka mięsno-kostna nieokreślonego pochodzenia czy nadmiar zbóż. Taka karma może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak:
- Otyłość i problemy metaboliczne
- Alergie pokarmowe i nietolerancje
- Problemy skórne (swędzenie, wypadanie sierści)
- Zaburzenia trawienia
- Osłabienie układu odpornościowego
Właściciele powinny regularnie kontrolować wagę swojego psa (najlepiej co 2-4 tygodnie), obserwować jego kondycję fizyczną i odpowiednio dostosowywać ilość podawanej karmy w zależności od poziomu codziennej aktywności, pory roku oraz ewentualnych zmian w metabolizmie. Ważne jest, aby pies miał widoczną talię i wyczuwalne żebra pod niewielką warstwą tłuszczu – jest to znak prawidłowej kondycji.
Podstawowe zasady żywienia Mudiego:
- Karmienie o stałych porach (2 posiłki dziennie dla dorosłych psów)
- Dostęp do świeżej, czystej wody przez całą dobę
- Unikanie karmienia bezpośrednio przed lub po intensywnym wysiłku fizycznym
- Całkowity zakaz podawania resztek ze stołu, które mogą być szkodliwe
- Unikanie toksycznych dla psów produktów: czekolada, cebula, czosnek, winogrona, rodzynki, ksylitol
Psy starsze (powyżej 7-8 lat) mogą wymagać diety senior dostosowanej do zmieniających się potrzeb organizmu – karmy o obniżonej kaloryczności, wzbogaconej w składniki wspierające zdrowie stawów (glukozamina, chondroityna) oraz antyoksydanty. Regularne wizyty kontrolne u weterynarza, okresowe badania krwi oraz uważne monitorowanie stanu zdrowia pomogą w utrzymaniu odpowiedniej diety i zdrowia Mudiego przez całe jego życie, zapewniając mu długie, szczęśliwe i aktywne lata.
Cechy charakterystyczne
Zalety
- Wyjątkowa inteligencja i łatwość w szkoleniu
- Niezmordowana energia i wysoka aktywność
- Głęboka lojalność wobec rodziny
- Doskonałe umiejętności stróżujące
- Wszechstronność w różnych zadaniach
Wady
- Bardzo wysokie wymagania dotyczące aktywności fizycznej
- Nie tolerują długiej samotności
- Mogą być nieufne wobec obcych
- Wymagają dużo czasu na trening i stymulację
Oceny behawioralne
Historia rasy
Mudi to rasa o bogatej i fascynującej historii, która ma swoje głębokie korzenie na Węgrzech i powstała w okresie XVIII i XIX wieku. Rasa ta najprawdopodobniej powstała w wyniku staranne zaplanowanego krzyżowania tradycyjnych węgierskich psów pasterskich (takich jak Puli i Pumi) z różnymi niemieckimi rasami psów o charakterze pasterskim i stojących uszach, które przypłynęły na teren Węgier wraz z niemieckimi osadnikami i pasterzami. Ten proces krzyżowania zaowocował powstaniem unikalnej rasy łączącej najlepsze cechy swoich przodków – inteligencję, energię, odwagę i wszechstronność.
Mudi były intensywnie wykorzystywane przez węgierskich pasterzy od XVIII wieku do pracy z owcami, kozami, bydłem i innymi zwierzętami hodowlanymi. Ich wybitne umiejętności w zakresie zaganiania, pasienia, kierowania stadem oraz oddzielania wybranych osobników sprawiły, że stały się absolutnie nieocenionymi pomocnikami na węgierskich farmach i w górskich paśnikach. Co więcej, Mudi wykazywały się także w polowaniach – były z powodzeniem wykorzystywane do wypłaszania i polowania na dziki, lisy oraz inne zwierzęta leśne, co świadczy o ich niezwykłej wszechstronności i odwadze.
W końcu XIX i na początku XX wieku Mudi zaczęły być coraz bardziej rozpoznawalne i popularne poza tradycyjnymi środowiskami pasterskimi. Ich charakterystyczny wygląd – klinowata głowa, stojące uszy, falowana sierść – oraz niezwykła inteligencja i łatwość w szkoleniu przyciągnęły uwagę hodowców rasowych, cynofilów i miłośników psów. Oficjalne uznanie rasy nastąpiło w 1936 roku, kiedy został zatwierdzony pierwszy standard rasowy Mudiego, co stanowiło kamień milowy w historii tej rasy.
Niestety, w wyniku dramatycznych wydarzeń II wojny światowej populacja Mudiego została niemal całkowicie zniszczona. Działania wojenne, bombardowania, głód i chaos wojenny doprowadziły do tego, że populacja rasy zmalała do kilkudziesięciu osobników, co stawiało Mudiego na skraju całkowitego wyginięcia. Rasa znalazła się w krytycznym zagrożeniu, a jej przyszłość wydawała się niepewna.
Jednak dzięki determinacji i oddaniu grupy pasjonatów hodowców po zakończeniu wojny, udało się uratować i powoli odbudować populację Mudiego. Proces rekonstrukcji rasy był długotrwały i wymagał ogromnego zaangażowania, starannej selekcji hodowlanej oraz międzynarodowej współpracy. W latach 60. i 70. XX wieku rasa stopniowo odzyskiwała swoją liczebność, a w latach 80. i 90. zaczęła zyskiwać coraz większe uznanie również poza granicami Węgier.
Obecnie Mudi zyskuje na międzynarodowej popularności, zarówno w swoim rodzimym kraju – na Węgrzech, gdzie wciąż pełni tradycyjną rolę psa pasterskiego – jak i na całym świecie, szczególnie w Europie Zachodniej, Ameryce Północnej i Australii. Współczesne Mudi to nie tylko psy pracujące na farmach, ale także cenieni partnerzy w sportach psich (agility, obedience, herding trials), psy terapeutyczne, psy ratownicze oraz przede wszystkim kochający, oddani towarzysze rodzinni. Rasa ta wciąż zachowuje swoje unikalne cechy – inteligencję, wszechstronność, energię i głęboką więź z człowiekiem – które uczyniły ją cenioną przez pokolenia węgierskich pasterzy. Historia Mudiego to fascynująca opowieść o przetrwaniu, determinacji i triumfie pasji nad przeciwnościami losu.



