Ogar polski

Ogar polski

FCI #52Uznanie FCI: 2015Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 52

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

PL

Wysokość

56-65 cm

Waga

20-30 kg

Długość Życia

12-14 lat

Temperament

CzułyŁagodnyWysoki popęd łowiecki

Przegląd

Ogar polski, znany także jako brachet polonais, to niezwykła rasa psa, która zasłużyła sobie na uznanie dzięki swoim wyjątkowym cechom myśliwskim i łagodnemu charakterowi. Ta średniej wielkości rasa gończa ma swoje głębokie korzenie w Polsce i może pochwalić się długą oraz bogatą historią, sięgającą co najmniej XI wieku. Wówczas ogar polski, ze swoimi nieocenionymi umiejętnościami tropienia i charakterystycznym głośnym oszczekiwaniem, zwanym graniem, był niezastąpionym towarzyszem polskich myśliwych.

Współczesne ogary polskie nadal zachowują swoje legendarne umiejętności jako psy myśliwskie, będąc szczególnie cenione w trudnych, górskich łowiskach. Ich wytrzymałość i determinacja w tropie sprawiają, że są niezastąpione podczas polowań na dziki i lisy, które są dziś ich głównym celem łowieckim w Polsce.

Ogar polski prezentuje mocną, muskularną budowę, która bezpośrednio przekłada się na jego wyjątkową wytrzymałość i odporność na trudne warunki. Jego sylwetka przybiera harmonijny kształt prostokąta – długość tułowia jest nieco większa niż wysokość w kłębie. Charakterystyczny wygląd dopełniają ciężka, szlachetna głowa oraz przenikliwe ciemnobrązowe oczy, które wyrażają inteligencję i czujność. Wiszące uszy średniej długości dodają mu uroku, a krótkie, gładkie futro z gęstym podszerstkiem doskonale chroni przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Typowe umaszczenie to czaprakowe z różnorodnymi odcieniami podpalania – od jasnego złotego po głęboki mahoniowy.

Pod względem charakteru ogar polski to pies niezwykle towarzyski i silnie przywiązujący się do swoich właścicieli. Łączy w sobie naturalne, wrodzone predyspozycje do polowania z łagodnym, zrównoważonym usposobieniem, co czyni go idealnym towarzyszem rodzinnym, zwłaszcza w domach z dziećmi. Jego temperament – będący harmonijną mieszanką energicznego, pasjonującego się tropem łowcy i spokojnego, oddanego pupila – sprawia, że doskonale integruje się w aktywne rodziny prowadzące ruchliwy tryb życia.

Inteligencja ogara polskiego znacznie ułatwia jego szkolenie i codzienną współpracę z właścicielem. Należy jednak pamiętać, że jego silny instynkt łowiecki może prowadzić do pościgów za mniejszymi zwierzętami. Dlatego wymaga on odpowiedniego, konsekwentnego treningu oraz wczesnej socjalizacji, aby uniknąć potencjalnych problemów behawioralnych.

Ogary polskie najlepiej czują się w aktywnych rodzinach, które zapewniają im regularne, długie spacery i zabawy na świeżym powietrzu. Dzięki ich naturalnej miłości do ruchu, eksploracji i tropienia, są wspaniałymi towarzyszami dla osób prowadzących sportowy, aktywny tryb życia. W dalszej części przewodnika znajdziesz szczegółowe informacje o zdrowiu, pielęgnacji, treningu i fascynującej historii tej niezwykłej polskiej rasy.

Ogar polski to pies o mocnej, muskularnej budowie i średniej wielkości, charakteryzujący się jednocześnie wytrzymałością i naturalną elegancją. Wysokość w kłębie wynosi od 56 do 65 cm dla samców i od 55 do 60 cm dla samic. Ich masa ciała jest proporcjonalna do wzrostu, zazwyczaj mieści się w przedziale 20-30 kg, a ogólnie wyglądają na silne, harmonijnie zbudowane i zwinne psy o atletycznej kondycji.

Ogar polski posiada charakterystyczną głowę, która jest dość ciężka i przypomina kształtem prostokąt, co nadaje mu szlachetny, rasowy wygląd. Mózgoczaszka jest szeroka i lekko wypukła, a kufa długa i głęboka, zakończona prostym grzbietem nosa. Nozdrza są szeroko otwarte, co świadczy o doskonałych zdolnościach węchowych tej rasy. Oczy są średniej wielkości, ciemnobrązowe, wyrażające inteligencję i czujność. Uszy są charakterystycznie wiszące, średniej długości, osadzone na wysokości linii oczu, z lekko zaokrąglonymi końcami.

Sierść ogara polskiego jest krótka i gładka, przyjemna w dotyku, a gęsty podszerstek czyni go odpornym na różnorodne, często trudne warunki atmosferyczne. Umaszczenie ogara polskiego to najczęściej:

  • Czaprakowe z czarnymi lub ciemnoszarymi odcieniami na grzbiecie
  • Różne odcienie podpalania – od jasnego złotego przez rude aż do głębokiego mahoniowego
  • Na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie i uszach, występują charakterystyczne podpalane plamy
  • Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach

Ogar polski ma także silne, muskularne kończyny, które są doskonale umięśnione i proporcjonalne do reszty ciała. Przednie kończyny są proste i równoległe, tylne mocno umięśnione, zapewniające świetny napęd podczas ruchu. Łapy są zwarte, o owalnym kształcie, z dobrze wysklepionymi palcami. Ich ogon jest gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, w spoczynku opuszczony, a podczas gonu trzymany jest na poziomie linii grzbietu lub nieco poniżej, nigdy nie zakręcony nad grzbietem.

Ogar polski to pies, który przyciąga wzrok swoim majestatycznym wyglądem, szlachetną postawą i harmonijną, silną posturą – emanuje godnością i naturalną pewnością siebie.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Samotność
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Skłonny do Szczekania
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wyjątkowo wytrzymały i odporny na trudne warunki atmosferyczne
  • Łatwy w szkoleniu dzięki wysokiej inteligencji i chęci współpracy
  • Przyjazny
  • towarzyski i delikatny w stosunku do rodzin z dziećmi
  • Doskonale sprawdza się jako pies myśliwski dzięki świetnym zdolnościom tropicielskim
  • Zrównoważony temperament i stabilny charakter
  • Niskie wymagania pielęgnacyjne

Wady

  • Bardzo silny instynkt łowiecki może sprawiać problemy podczas spacerów
  • Wymaga bardzo dużo ruchu i codziennej aktywności fizycznej (minimum 1-2 godziny)
  • Może gonić mniejsze zwierzęta i drobne zwierzęta domowe
  • Głośne oszczekiwanie podczas tropu może być problematyczne w mieście
  • Nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu bez dostępu do terenu

Oceny behawioralne

Historia rasy

Ogar polski to rasa z niezwykle bogatą i fascynującą historią, która sięga głęboko w polskie średniowiecze. Pierwsze wzmianki o psach gończych na polskich ziemiach pojawiają się już w XI wieku w słynnych kronikach Galla Anonima, najstarszym zachowanym opisie dziejów Polski. To świadczy o tym, jak głęboko zakorzeniona w polskiej kulturze i tradycji jest ta rasa.

Rasa ta była przez wieki niezwykle ceniona przez polskich szlachciców i królów, którzy wykorzystywali ogary do polowań na zające, lisy, sarny, dziki i inne zwierzęta łowne. W kronikach z XIV wieku znajdujemy wzmianki, że ogary były hodowane specjalnie dla królewskich łowów, co podkreśla ich prestiżowy status w tamtych czasach.

Nazwa ogar pojawia się w licznych historycznych tekstach:

  • Księga o gospodarstwie Piotra Krescentyna (wydana w Krakowie w 1549 roku)
  • Żywot człowieka poczciwego Mikołaja Reja z 1568 roku
  • W 1618 roku krakowska oficyna wydała dzieło Polowanie z ogary autorstwa hrabiego Jana Ostroroga, wojewody poznańskiego – można je uznać za pierwszy polski przewodnik kynologiczny, zawierający zasady racjonalnej hodowli

Pierwsza szczegółowa morfologiczna charakterystyka ogara polskiego znajduje się w księdze Myślistwo z ogary pióra Ignacego hr. Wołkowskiego, wydanej w 1823 roku. Autor opisał tam nie tylko wygląd, ale także cechy charakteru i metody szkolenia ogarów.

Tragedia XX wieku:

W XIX wieku ogary polskie były już szeroko znane i opisywane w różnych publikacjach kynologicznych w całej Europie. Niestety, podczas II wojny światowej rasa ta znalazła się na krawędzi całkowitego wyginięcia. Zniszczenia wojenne, okupacja i chaos powojenny niemal całkowicie zdziesiątkowały populację ogarów polskich na terenie Polski.

Odbudowa rasy – героiczna praca entuzjastów:

Dzięki heroicznym wysiłkom kilku zagorzałych entuzjastów i miłośników rasy, w tym szczególnie pułkownika Piotra Kartawika, udało się uratować ogara polskiego przed całkowitym zanikiem. W 1959 roku sprowadzono z Białorusi cztery ogary polskie, które przetrwały wojnę na terenach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. Te cztery psy – dwie suki i dwa psy – stały się fundamentem nowej hodowli w powojennej Polsce.

Pułkownik Kartawik wraz z grupą hodowców podjął systematyczną pracę nad odbudową rasy, prowadząc staranną selekcję i kontrolowaną hodowlę. W 1966 roku ogar polski został oficjalnie uznany przez FCI (Fédération Cynologique Internationale) pod numerem standardu 52, co było kamieniem milowym w historii rasy i pomogło w jej dalszym rozwoju oraz międzynarodowej popularyzacji.

Współczesność:

Dziś ogar polski jest nie tylko cenionym psem myśliwskim w Polsce i innych krajach europejskich, ale także wspaniałym towarzyszem rodzinnym, znanym ze swojego przywiązania, łagodnego usposobienia i zrównoważonego charakteru. Rasa jest uznawana za Pomnik Historii Polski i stanowi żywy symbol polskiej tradycji myśliwskiej oraz kynologicznej.

Hodowla ogara polskiego jest obecnie prowadzona zgodnie z rygorystycznymi standardami FCI, a rasa cieszy się rosnącym zainteresowaniem nie tylko wśród myśliwych, ale także wśród rodzin poszukujących aktywnego, inteligentnego i oddanego towarzysza. Ogar polski pozostaje żywym dziedzictwem polskiej kultury i historii, będąc symbolem wytrzymałości, odwagi i niezłomności narodu polskiego.