
Ogar polski
Grupa FCI
6• FCI 52
Rozmiar
Średnie
Kraj Pochodzenia
PL
Wysokość
56-65 cm
Waga
20-30 kg
Długość Życia
12-14 lat
Temperament
Przegląd
Ogar polski, znany także jako brachet polonais, to niezwykła rasa psa, która zasłużyła sobie na uznanie dzięki swoim wyjątkowym cechom myśliwskim i łagodnemu charakterowi. Ta średniej wielkości rasa gończa ma swoje głębokie korzenie w Polsce i może pochwalić się długą oraz bogatą historią, sięgającą co najmniej XI wieku. Wówczas ogar polski, ze swoimi nieocenionymi umiejętnościami tropienia i charakterystycznym głośnym oszczekiwaniem, zwanym graniem, był niezastąpionym towarzyszem polskich myśliwych.
Współczesne ogary polskie nadal zachowują swoje legendarne umiejętności jako psy myśliwskie, będąc szczególnie cenione w trudnych, górskich łowiskach. Ich wytrzymałość i determinacja w tropie sprawiają, że są niezastąpione podczas polowań na dziki i lisy, które są dziś ich głównym celem łowieckim w Polsce.
Ogar polski prezentuje mocną, muskularną budowę, która bezpośrednio przekłada się na jego wyjątkową wytrzymałość i odporność na trudne warunki. Jego sylwetka przybiera harmonijny kształt prostokąta – długość tułowia jest nieco większa niż wysokość w kłębie. Charakterystyczny wygląd dopełniają ciężka, szlachetna głowa oraz przenikliwe ciemnobrązowe oczy, które wyrażają inteligencję i czujność. Wiszące uszy średniej długości dodają mu uroku, a krótkie, gładkie futro z gęstym podszerstkiem doskonale chroni przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Typowe umaszczenie to czaprakowe z różnorodnymi odcieniami podpalania – od jasnego złotego po głęboki mahoniowy.
Pod względem charakteru ogar polski to pies niezwykle towarzyski i silnie przywiązujący się do swoich właścicieli. Łączy w sobie naturalne, wrodzone predyspozycje do polowania z łagodnym, zrównoważonym usposobieniem, co czyni go idealnym towarzyszem rodzinnym, zwłaszcza w domach z dziećmi. Jego temperament – będący harmonijną mieszanką energicznego, pasjonującego się tropem łowcy i spokojnego, oddanego pupila – sprawia, że doskonale integruje się w aktywne rodziny prowadzące ruchliwy tryb życia.
Inteligencja ogara polskiego znacznie ułatwia jego szkolenie i codzienną współpracę z właścicielem. Należy jednak pamiętać, że jego silny instynkt łowiecki może prowadzić do pościgów za mniejszymi zwierzętami. Dlatego wymaga on odpowiedniego, konsekwentnego treningu oraz wczesnej socjalizacji, aby uniknąć potencjalnych problemów behawioralnych.
Ogary polskie najlepiej czują się w aktywnych rodzinach, które zapewniają im regularne, długie spacery i zabawy na świeżym powietrzu. Dzięki ich naturalnej miłości do ruchu, eksploracji i tropienia, są wspaniałymi towarzyszami dla osób prowadzących sportowy, aktywny tryb życia. W dalszej części przewodnika znajdziesz szczegółowe informacje o zdrowiu, pielęgnacji, treningu i fascynującej historii tej niezwykłej polskiej rasy.
Ogar polski to pies o mocnej, muskularnej budowie i średniej wielkości, charakteryzujący się jednocześnie wytrzymałością i naturalną elegancją. Wysokość w kłębie wynosi od 56 do 65 cm dla samców i od 55 do 60 cm dla samic. Ich masa ciała jest proporcjonalna do wzrostu, zazwyczaj mieści się w przedziale 20-30 kg, a ogólnie wyglądają na silne, harmonijnie zbudowane i zwinne psy o atletycznej kondycji.
Ogar polski posiada charakterystyczną głowę, która jest dość ciężka i przypomina kształtem prostokąt, co nadaje mu szlachetny, rasowy wygląd. Mózgoczaszka jest szeroka i lekko wypukła, a kufa długa i głęboka, zakończona prostym grzbietem nosa. Nozdrza są szeroko otwarte, co świadczy o doskonałych zdolnościach węchowych tej rasy. Oczy są średniej wielkości, ciemnobrązowe, wyrażające inteligencję i czujność. Uszy są charakterystycznie wiszące, średniej długości, osadzone na wysokości linii oczu, z lekko zaokrąglonymi końcami.
Sierść ogara polskiego jest krótka i gładka, przyjemna w dotyku, a gęsty podszerstek czyni go odpornym na różnorodne, często trudne warunki atmosferyczne. Umaszczenie ogara polskiego to najczęściej:
- Czaprakowe z czarnymi lub ciemnoszarymi odcieniami na grzbiecie
- Różne odcienie podpalania – od jasnego złotego przez rude aż do głębokiego mahoniowego
- Na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie i uszach, występują charakterystyczne podpalane plamy
- Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach
Ogar polski ma także silne, muskularne kończyny, które są doskonale umięśnione i proporcjonalne do reszty ciała. Przednie kończyny są proste i równoległe, tylne mocno umięśnione, zapewniające świetny napęd podczas ruchu. Łapy są zwarte, o owalnym kształcie, z dobrze wysklepionymi palcami. Ich ogon jest gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, w spoczynku opuszczony, a podczas gonu trzymany jest na poziomie linii grzbietu lub nieco poniżej, nigdy nie zakręcony nad grzbietem.
Ogar polski to pies, który przyciąga wzrok swoim majestatycznym wyglądem, szlachetną postawą i harmonijną, silną posturą – emanuje godnością i naturalną pewnością siebie.
Ogar polski to pies o zrównoważonym temperamencie, który w doskonały sposób łączy w sobie cechy towarzyskie i myśliwskie. Jest bardzo silnie przywiązany do swojej rodziny, co czyni go doskonałym, oddanym towarzyszem życiowym. Ogary polskie są znane z ich łagodnego, życzliwego usposobienia w stosunku do domowników, a jednocześnie wykazują silny, wrodzony instynkt łowiecki, który sprawia, że mogą być nieco ostrożne i rezerwowane wobec obcych osób.
Ich głośne oszczekiwanie, zwane tradycyjnie graniem, jest naturalnym sposobem komunikacji podczas tropu – ich dźwięczny, donośny głos może być słyszany na bardzo dużych odległościach, co było zawsze niezwykle cenione przez myśliwych. To charakterystyczne granie pozwala myśliwemu śledzić postępy psa w gęstym lesie czy górskim terenie.
Ogara polskiego cechuje wysoka inteligencja i dobra pamięć, co czyni go łatwym w szkoleniu, choć czasami może wykazywać pewien upór i niezależność myślenia – cecha typowa dla ras gończych. Wymaga konsekwentnego, ale łagodnego podejścia do treningu, aby nauczyć go, kiedy powinien być posłuszny, a kiedy może wyrażać swoją naturalną ciekawość i samodzielność w terenie.
W relacjach z dziećmi ogary polskie są przyjazne, cierpliwe i delikatne, co czyni je doskonałymi towarzyszami do zabaw rodzinnych. Ich stabilny charakter i zrównoważone usposobienie sprawiają, że mogą być wspaniałymi psami rodzinnymi. Należy jednak pamiętać o:
- Wczesnej socjalizacji – kontakt z różnymi ludźmi, psami i sytuacjami od szczenięcego wieku
- Konsekwentnym wychowaniu – jasne zasady i granice od pierwszych dni w domu
- Właściwym kanalizowaniu instynktu łowieckiego – poprzez odpowiednie aktywności i zabawy
Ogar polski to pies, który najlepiej czuje się w aktywnym środowisku i z wielką chęcią bierze udział we wszystkich rodzinnych aktywnościach. Uwielbia długie spacery, wędrówki po górach, zabawy tropicielskie oraz wszelkie aktywności na świeżym powietrzu. Jego radość życia i entuzjazm są zaraźliwe dla całej rodziny.
Ogar polski cieszy się zasłużoną reputacją jako rasa o bardzo dobrym zdrowiu i dużej odporności. Średnia długość życia wynosi od 12 do 14 lat, co jest doskonałym wynikiem jak na psa o tej wielkości. Rasa ta nie ma udokumentowanych poważnych, dziedzicznych problemów zdrowotnych, co czyni ją stosunkowo odporną na choroby genetyczne i bardzo zdrową rasą.
Niemniej jednak, jak wszystkie psy, ogary polskie mogą być narażone na pewne schorzenia, zwłaszcza te związane z ich aktywnym trybem życia i przeznaczeniem myśliwskim:
- Kontuzje podczas polowań – skaleczenia, zwichnięcia, urazy łap w trudnym terenie
- Rozstrzenie żołądka (wzdęcie, gastropeksja) – schorzenie potencjalnie zagrażające życiu, występujące u psów o głębokiej klatce piersiowej; zaleca się karmienie 2-3 mniejszymi porcjami dziennie zamiast jednego dużego posiłku oraz unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio po jedzeniu
- Infekcje uszu – ze względu na wiszące uszy, które mogą ograniczać wentylację przewodu słuchowego; regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu jest kluczowe
- Urazy stawów – dysplazja stawu biodrowego może występować sporadycznie, choć nie jest typowa dla rasy
Ważne jest, aby właściciele ogara polskiego regularnie odwiedzali weterynarza oraz zapewniali im odpowiednią profilaktykę zdrowotną, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia chorób:
- Regularne szczepienia i odrobaczanie
- Ochrona przed pasożytami zewnętrznymi (kleszcze, pchły)
- Kontrolne wizyty weterynaryjne co 6-12 miesięcy
- Badania krwi i moczu u starszych psów
- Dbałość o higienę jamy ustnej
Ogólnie rzecz biorąc, ogar polski to pies o solidnej budowie i dużej odporności na trudne warunki atmosferyczne, co czyni go doskonałym towarzyszem na długie wędrówki i polowania w każdych warunkach pogodowych, a także na codzienne spacery przez cały rok. Ich naturalna krzepkość i witalność sprawiają, że przy odpowiedniej opiece cieszą się dobrym zdrowiem przez całe życie.
Pielęgnacja ogara polskiego jest stosunkowo prosta i niezbyt czasochłonna dzięki jego krótkiej i gładkiej sierści. Rasa ta jest uważana za średnio zrzucającą sierść, co oznacza, że nie wymaga intensywnego, codziennego czesania, ale regularna pielęgnacja jest niezbędna dla utrzymania zdrowia skóry i pięknego wyglądu sierści.
Pielęgnacja sierści:
- Cotygodniowe szczotkowanie – wystarczy raz w tygodniu użyć szczotki z naturalnego włosia lub gumowej rękawicy, aby usunąć martwe włosy i zminimalizować ilość sierści w domu
- Okres linienia – wiosną i jesienią częstotliwość czesania należy zwiększyć do 2-3 razy w tygodniu, aby pomóc w usunięciu luźnych włosów z gęstego podszerstka
- Kąpiele według potrzeb – ogar polski nie wymaga częstych kąpieli, wystarczy raz na 2-3 miesiące lub gdy pies jest widocznie zabrudzone po polowaniach czy błotnistych spacerach
Pielęgnacja uszu (KRYTYCZNA):
Ogar polski ma wiszące uszy, które mają tendencję do gromadzenia brudu, wilgoci i zanieczyszczeń, co może prowadzić do infekcji bakteryjnych lub grzybiczych. Dlatego regularne sprawdzanie uszu (co najmniej raz w tygodniu) i ich czyszczenie jest niezwykle ważne. Używaj specjalnych płynów do czyszczenia uszu lub wilgotnych chusteczek weterynaryjnych. Nigdy nie używaj patyczków higienicznych głęboko w przewodzie słuchowym!
Pielęgnacja pazurów i łap:
- Pazury powinny być przycinane regularnie – zazwyczaj raz w miesiącu, aby zapobiec ich zbyt długiemu wzrostowi, który może prowadzić do dyskomfortu i problemów z chodzeniem
- Sprawdzaj łapy po spacerach, szczególnie w trudnym terenie – usuń drzazgi, kamyki, sprawdź czy nie ma skaleczeń
- W zimie myj łapy po spacerach, aby usunąć sól drogową, która może podrażniać skórę
Higiena jamy ustnej:
Pielęgnacja zębów jest również istotna i zaleca się ich regularne czyszczenie 2-3 razy w tygodniu specjalną szczoteczką i pastą dla psów, aby zapobiec gromadzeniu się kamienia nazębnego, próchnicy i chorób dziąseł. Można również stosować gryzaki dentystyczne i zabawki czyszczące zęby.
Dzięki odpowiedniej, systematycznej pielęgnacji ogar polski będzie zdrowy, zadbany i piękny, co przyczyni się do jego ogólnego dobrostanu i długiego, szczęśliwego życia u Twojego boku.
Ogar polski to pies o bardzo dużej energii i wytrzymałości, który wymaga znacznej ilości ruchu i aktywności fizycznej każdego dnia. Ze względu na swoje historyczne przeznaczenie jako pies gończy, rasa ta ma wrodzoną potrzebę intensywnego wysiłku i nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu bez dostępu do ogrodu czy terenów do biegania.
Minimalne wymagania ruchowe:
- Co najmniej 1-2 godziny intensywnego wysiłku fizycznego dziennie
- Długie spacery – minimum 2-3 razy dziennie, w tym przynajmniej jeden długi spacer (60+ minut)
- Możliwość swobodnego biegania w bezpiecznym, ogrodzonym terenie
- Aktywne zabawy – aportowanie, szukanie, tropy zapachowe
Idealne formy aktywności dla ogara polskiego:
- Długie wędrówki po lasach, górach i terenach przyrodniczych – to ulubiona aktywność ogara, która zaspokaja jego potrzebę eksploracji i tropienia
- Bieganie – ogar polski to doskonały towarzysz dla biegaczy, może bez problemu towarzyszyć w treningach
- Polowania lub treningi mantrailing (tropienie człowieka) – idealnie wykorzystują naturalne instynkty rasy
- Sporty kynologiczne – agility, obedience, rally-o, nosework (praca nosem)
- Pływanie – większość ogarów uwielbia wodę i jest to świetna forma treningu całego ciała
OSTRZEŻENIE: Brak odpowiedniej ilości ruchu może prowadzić do poważnych problemów behawioralnych, takich jak:
- Nadmierne szczekanie i wycie
- Destrukcyjne zachowanie – niszczenie mebli, kopanie w ogrodzie
- Nuda i frustracja prowadząca do depresji
- Próby ucieczki w poszukiwaniu przygód
- Nadpobudliwość i trudności z koncentracją
Ze względu na ich silny instynkt łowiecki, ważne jest, aby podczas spacerów na otwartym terenie zapewnić im odpowiednie zabezpieczenia. W miastach i przy drogach zawsze używaj smyczy, a na otwartych terenach upewnij się, że pies doskonale reaguje na komendę przywołania lub zapewnij ogrodzony teren do swobodnego biegania.
Ogar polski to pies, który ceni sobie aktywność i wyzwania, dlatego właściciele powinni być gotowi na codzienne, długotrwałe aktywności związane z ich energicznym stylem życia. W zamian otrzymasz wiernego, szczęśliwego towarzysza, który z radością będzie dzielił z Tobą każdą przygodę na świeżym powietrzu!
Ogar polski jest bardzo inteligentnym psem o dobrej pamięci, co sprawia, że trening jest zazwyczaj stosunkowo łatwy i przyjemny dla obu stron. Rasa ta chętnie uczy się nowych komend i sztuczek, zwłaszcza jeśli trening jest prowadzony w sposób pozytywny, z użyciem nagród żywnościowych, pochwał i zabaw. Należy jednak pamiętać, że ogary polskie mają silny instynkt łowiecki i pewien stopień niezależności, co jest typowe dla ras gończych.
Kluczowe zasady treningu ogara polskiego:
- Cierpliwość i konsekwencja – to absolutna podstawa; ogar polski potrzebuje jasnych zasad stosowanych przez wszystkich członków rodziny
- Pozytywne wzmocnienie – nagradzaj pożądane zachowania smakołykami, zabawą i pochwałami; unikaj surowych kar, które mogą złamać więź zaufania
- Krótkie, intensywne sesje – lepiej ćwiczyć 3 razy po 10 minut dziennie niż raz przez 30 minut
- Różnorodność – ogary szybko się nudzą powtarzalnością, wprowadzaj nowe elementy i wyzwania
Podstawowe komendy (PRIORYTET):
Ze względu na instynkt łowiecki, szczególnie ważne są komendy kontrolne:
- Przywołanie (Do mnie, Tu) – najważniejsza komenda; ćwicz w różnych środowiskach z rosnącym poziomem rozproszenia
- Pozostań (Zostań, Czekaj) – kontrola impulsu do pościgu
- Puść to (Daj) – bezpieczeństwo podczas spacerów
- Siad, Waruj, Leżeć – podstawy posłuszeństwa
Trening socjalizacyjny (KRYTYCZNY):
Wczesna socjalizacja jest absolutnie kluczowa dla ogara polskiego, aby zapewnić mu komfort w różnych sytuacjach i z różnymi ludźmi oraz psami. Szczenię ogara polskiego (od 8. tygodnia życia do 16. tygodnia) powinno być wystawione na:
- Różne środowiska – miasto, park, las, sklepy przyjazne psom
- Różni ludzie – dzieci, seniorzy, ludzie w mundurach, osoby z wózkami
- Inne psy i zwierzęta – kontrolowane spotkania z psami różnych ras i wielkości
- Różne dźwięki – ruch uliczny, burza, petardy, urządzenia domowe
- Różne powierzchnie – trawa, asfalt, kruszywo, metalowe kraty
Zaawansowane formy treningu:
Ogary polskie doskonale reagują na różnorodne formy treningu, w tym:
- Trening w grupach – zajęcia grupowe pozwalają na interakcję z innymi psami i ludźmi, rozwijają umiejętności społeczne
- Mantrailing – tropienie człowieka, idealne dla wykorzystania naturalnych zdolności
- Nosework – praca nosem, szukanie ukrytych zapachów
- Agility – tory przeszkód rozwijające zwinność i współpracę
- Obedience – zawody posłuszeństwa dla bardziej zaawansowanych psów
Trening powinien być zabawny i angażujący, aby utrzymać zainteresowanie psa. Ponieważ ogary polskie są psami towarzyskimi i bardzo przywiązanymi do właściciela, warto połączyć trening z zabawą i wspólnym czasem, co sprawi, że będą bardziej zmotywowane do nauki i chętniej będą współpracować.
Pamiętaj: ogar polski to inteligentny partner, nie sługa. Szanuj jego niezależność, ale wymagaj posłuszeństwa w kluczowych momentach. Przy właściwym podejściu otrzymasz doskonale wyszkolonego towarzysza, który będzie Cię słuchał nie z przymusu, ale z głębokiej więzi i szacunku.
Ogar polski ma zrównoważone potrzeby żywieniowe, które powinny być starannie dostosowane do ich wysokiego poziomu aktywności fizycznej, wieku, stanu zdrowia i kondycji. Ze względu na to, że są to psy aktywne i muskularne, wymagają wysokiej jakości diety bogatej w składniki odżywcze wspierające ich energię i kondycję fizyczną.
Wybór karmy:
Właściciele powinni wybierać wysokiej jakości karmy – zarówno suche, jak i mokre – które dostarczą psu wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Kluczowe elementy dobrej karmy dla ogara polskiego to:
- Wysoką zawartość białka (minimum 25-30%) – wspiera rozwój i utrzymanie muskularnej budowy
- Zdrowe tłuszcze (15-20%) – źródło energii dla aktywnych psów, wsparcie dla skóry i sierści
- Węglowodany złożone – ryż, owies, słodkie ziemniaki zapewniają długotrwałą energię
- Kwasy tłuszczowe Omega-3 i Omega-6 – zdrowa skóra, lśniąca sierść, wsparcie stawów
- Glukozamina i chondroityna – wsparcie dla stawów u psów aktywnych
- Witaminy i minerały – pełny zestaw dla optymalnego zdrowia
Harmonogram karmienia:
- Psy dorosłe (powyżej 12 miesięcy): 2 posiłki dziennie – rano i wieczorem
- Szczenięta (2-6 miesięcy): 3-4 posiłki dziennie
- Młode psy (6-12 miesięcy): 2-3 posiłki dziennie
- Psy starsze (powyżej 8 lat): 2 posiłki dziennie, możliwa korekta składu karmy
WAŻNE – Zapobieganie rozstrzeniowi żołądka:
Ogary polskie, jak wszystkie psy o głębokiej klatce piersiowej, są narażone na rozstrzenie żołądka (wzdęcie, gastropeksja) – potencjalnie śmiertelne schorzenie. Aby zminimalizować ryzyko:
- Karm psa 2 razy dziennie zamiast jednego dużego posiłku
- Unikaj intensywnego wysiłku bezpośrednio przed i po jedzeniu (co najmniej 1 godzina przerwy)
- Zapewnij spokojne środowisko podczas karmienia
- Unikaj zbyt szybkiego jedzenia – używaj misek spowalniających lub mat węchowych
- Zawsze zapewniaj dostęp do świeżej wody, ale ograniczaj duże ilości wody bezpośrednio po posiłku
Kontrola wagi:
Ważne jest, aby unikać przegłodzenia psa, ponieważ ogary polskie mają tendencję do przybierania na wadze, jeśli są karmione zbyt dużą ilością jedzenia przy jednoczesnym obniżeniu aktywności fizycznej. Regularnie monitoruj wagę psa (co miesiąc) i dostosuj ilość jedzenia do jego:
- Poziomu aktywności fizycznej
- Wieku i metabolizmu
- Stanu zdrowia
- Kondycji ciała (powinieneś wyczuć żebra pod cienkąą warstwą tłuszczu)
Suplementy diety:
Suplementy mogą być stosowane, jeśli jest to zalecane przez weterynarza, szczególnie w przypadku:
- Psów bardzo aktywnych lub biorących udział w polowaniach – dodatki dla stawów (glukozamina, chondroityna, MSM)
- Psów starszych – wsparcie stawów, wątroby, nerek
- Problemów ze skórą lub sierścią – oleje rybne, Omega-3
- Psów w rekonwalescencji – probiotyki, witaminy
Ogólnie rzecz biorąc, zdrowa dieta i odpowiednie żywienie są kluczowe dla utrzymania ogara polskiego w doskonałej kondycji, zdrowiu i witalności przez całe jego życie. Zawsze konsultuj zmiany w diecie z weterynarzem, szczególnie jeśli pies ma specjalne potrzeby zdrowotne.
Cechy charakterystyczne
Zalety
- Wyjątkowo wytrzymały i odporny na trudne warunki atmosferyczne
- Łatwy w szkoleniu dzięki wysokiej inteligencji i chęci współpracy
- Przyjazny
- towarzyski i delikatny w stosunku do rodzin z dziećmi
- Doskonale sprawdza się jako pies myśliwski dzięki świetnym zdolnościom tropicielskim
- Zrównoważony temperament i stabilny charakter
- Niskie wymagania pielęgnacyjne
Wady
- Bardzo silny instynkt łowiecki może sprawiać problemy podczas spacerów
- Wymaga bardzo dużo ruchu i codziennej aktywności fizycznej (minimum 1-2 godziny)
- Może gonić mniejsze zwierzęta i drobne zwierzęta domowe
- Głośne oszczekiwanie podczas tropu może być problematyczne w mieście
- Nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu bez dostępu do terenu
Oceny behawioralne
Historia rasy
Ogar polski to rasa z niezwykle bogatą i fascynującą historią, która sięga głęboko w polskie średniowiecze. Pierwsze wzmianki o psach gończych na polskich ziemiach pojawiają się już w XI wieku w słynnych kronikach Galla Anonima, najstarszym zachowanym opisie dziejów Polski. To świadczy o tym, jak głęboko zakorzeniona w polskiej kulturze i tradycji jest ta rasa.
Rasa ta była przez wieki niezwykle ceniona przez polskich szlachciców i królów, którzy wykorzystywali ogary do polowań na zające, lisy, sarny, dziki i inne zwierzęta łowne. W kronikach z XIV wieku znajdujemy wzmianki, że ogary były hodowane specjalnie dla królewskich łowów, co podkreśla ich prestiżowy status w tamtych czasach.
Nazwa ogar pojawia się w licznych historycznych tekstach:
- Księga o gospodarstwie Piotra Krescentyna (wydana w Krakowie w 1549 roku)
- Żywot człowieka poczciwego Mikołaja Reja z 1568 roku
- W 1618 roku krakowska oficyna wydała dzieło Polowanie z ogary autorstwa hrabiego Jana Ostroroga, wojewody poznańskiego – można je uznać za pierwszy polski przewodnik kynologiczny, zawierający zasady racjonalnej hodowli
Pierwsza szczegółowa morfologiczna charakterystyka ogara polskiego znajduje się w księdze Myślistwo z ogary pióra Ignacego hr. Wołkowskiego, wydanej w 1823 roku. Autor opisał tam nie tylko wygląd, ale także cechy charakteru i metody szkolenia ogarów.
Tragedia XX wieku:
W XIX wieku ogary polskie były już szeroko znane i opisywane w różnych publikacjach kynologicznych w całej Europie. Niestety, podczas II wojny światowej rasa ta znalazła się na krawędzi całkowitego wyginięcia. Zniszczenia wojenne, okupacja i chaos powojenny niemal całkowicie zdziesiątkowały populację ogarów polskich na terenie Polski.
Odbudowa rasy – героiczna praca entuzjastów:
Dzięki heroicznym wysiłkom kilku zagorzałych entuzjastów i miłośników rasy, w tym szczególnie pułkownika Piotra Kartawika, udało się uratować ogara polskiego przed całkowitym zanikiem. W 1959 roku sprowadzono z Białorusi cztery ogary polskie, które przetrwały wojnę na terenach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. Te cztery psy – dwie suki i dwa psy – stały się fundamentem nowej hodowli w powojennej Polsce.
Pułkownik Kartawik wraz z grupą hodowców podjął systematyczną pracę nad odbudową rasy, prowadząc staranną selekcję i kontrolowaną hodowlę. W 1966 roku ogar polski został oficjalnie uznany przez FCI (Fédération Cynologique Internationale) pod numerem standardu 52, co było kamieniem milowym w historii rasy i pomogło w jej dalszym rozwoju oraz międzynarodowej popularyzacji.
Współczesność:
Dziś ogar polski jest nie tylko cenionym psem myśliwskim w Polsce i innych krajach europejskich, ale także wspaniałym towarzyszem rodzinnym, znanym ze swojego przywiązania, łagodnego usposobienia i zrównoważonego charakteru. Rasa jest uznawana za Pomnik Historii Polski i stanowi żywy symbol polskiej tradycji myśliwskiej oraz kynologicznej.
Hodowla ogara polskiego jest obecnie prowadzona zgodnie z rygorystycznymi standardami FCI, a rasa cieszy się rosnącym zainteresowaniem nie tylko wśród myśliwych, ale także wśród rodzin poszukujących aktywnego, inteligentnego i oddanego towarzysza. Ogar polski pozostaje żywym dziedzictwem polskiej kultury i historii, będąc symbolem wytrzymałości, odwagi i niezłomności narodu polskiego.



