Westfalski jamnik gończy

Westfalski jamnik gończy

FCI #100Uznanie FCI: 1987Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 100

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

DE

Wysokość

30-38 cm

Waga

14-15 kg

Długość Życia

11-13 lat

Temperament

CzułyFiglarnyWysoki popęd łowiecki

Przegląd

Westfalski gończy krótkonożny, choć rzadko spotykany poza Niemcami, zdobywa serca miłośników psów na całym świecie. Jego niezwykła historia sięga czasów, gdy niemieccy myśliwi potrzebowali niewielkiego, ale wytrzymałego psa, zdolnego do towarzyszenia im w polowaniach na borsuki i lisy. Tak narodził się ten wyjątkowy pies, który dziś cieszy się szczególną popularnością w krajach skandynawskich, gdzie jest ceniony nie tylko jako kompan myśliwski, ale także jako lojalny towarzysz rodzinny.

Westfalski gończy krótkonożny, jak sama nazwa wskazuje, to pies o krótkich nogach i solidnej budowie, co czyni go idealnym kompanem zarówno na polowania, jak i do życia w domu. Jego sylwetka, mierząca od 30 do 38 cm w kłębie, jest mocna i kompaktowa, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Ważąc średnio od 14 do 15 kg, jest psem pełnym energii, który nie boi się wyzwań dnia codziennego. Mimo niewielkich rozmiarów posiada siłę i wytrzymałość znacznie większych psów, co czyni go wyjątkowo wszechstronnym.

Co więcej, jego przyjazny wyraz twarzy i czujne spojrzenie z ciemnymi, wyrazistymi oczami sprawiają, że nawiązuje silne więzi z właścicielem. Uszy tego psa, średniej długości i szerokie u podstawy, przylegają do policzków, dodając mu uroku i nadając łagodny, przystępny wygląd. Sierść, gęsta i szorstka w dotyku, jest krótka na głowie i nogach, lecz dłuższa na grzbiecie i brzuchu, co dodatkowo podkreśla jego charakterystyczny wygląd. Umaszczenie bywa czerwone lub żółte, często z czarnymi i białymi znaczeniami, które tworzą efektowną mozaikę barw.

Westfalski gończy krótkonożny to także inteligentny i towarzyski pies, co czyni go doskonałym towarzyszem rodzinnym. Potrafi dostosować się do różnych sytuacji – od aktywnych zabaw na świeżym powietrzu po spokojne chwile odpoczynku w domowych pieleszach. Jego żywy umysł potrzebuje jednak stałej stymulacji, a wysoka energia wymaga regularnej aktywności fizycznej. Odpowiedzialny właściciel powinien zapewnić mu codzienne spacery, gry umysłowe i możliwość eksplorowania otoczenia, aby uniknąć problemów behawioralnych wynikających z nudy czy nadmiaru niewykorzystanej energii.

Przewodnik, który przygotowaliśmy, pozwoli Ci zgłębić wszystkie aspekty życia z tym niezwykłym psem – od zdrowia i pielęgnacji, przez aktywność i szkolenie, aż po dietę, historię, wygląd oraz zachowanie. Zachęcamy do dalszej lektury, aby w pełni zrozumieć, dlaczego westfalski gończy krótkonożny jest tak wyjątkową rasą i jak zapewnić mu szczęśliwe, zdrowe życie u Twojego boku.

Westfalski gończy krótkonożny to pies o charakterystycznej sylwetce, który wyróżnia się swoją mocną, kompaktową budową. Osiąga wysokość od 30 do 38 cm w kłębie, co czyni go psem o niewielkich rozmiarach, ale o niezwykle solidnej konstrukcji i proporcjonalnej sylwetce.

Głowa i czaszka: Głowa jest średniej wielkości, o wąskim i wydłużonym kształcie, co nadaje psu szlachetny, rasowy wygląd. Czoło jest lekko wypukłe, a stop pomiędzy czołem a pyskiem jest minimalny, co jest charakterystyczne dla psów gończych. Czaszka jest jedynie nieznacznie szersza niż policzki, a kark wyróżnia się lekko. Pysk posiada lekko wysklepiony grzbiet nosa, a wargi są umiarkowanie zwisające, nadając twarzy wyraz łagodności.

Nos i zęby: Nos ma jasny, niemal cielisty pasek biegnący przez środek, podczas gdy skrzydła nosa wykazują mniej lub bardziej ciemną pigmentację. Pies ma mocny zgryz, a jego zęby są dobrze rozwinięte i wyrównane, co świadczy o zdrowiu i sile. Siekacze mogą być ułożone kleszczowo lub nożycowo.

Oczy i spojrzenie: Oczy westfalskiego gończego krótkonożnego są ciemne i pełne wyrazu, co nadaje mu przyjazny i czujny wygląd. Patrzą wprost, emanując wiernym, poważnym i skupionym charakterem, który jest typowy dla tej rasy.

Uszy: Uszy są średniej długości, szerokie u podstawy i opadające, przylegające gładko do policzków. Nie są zbyt długie, ani zbyt krótkie, co dodaje harmonii całej sylwetce i uroku wyrazowi twarzy.

Sierść i umaszczenie: Sierść jest gęsta, szorstka w dotyku i odporna na zmienne warunki pogodowe. Jest krótsza na głowie oraz nogach, a dłuższa na grzbiecie, brzuchu i ogonie, co sprawia, że pies jest dobrze przystosowany do pracy w trudnym terenie. Umaszczenie westfalskiego gończego krótkonożnego jest zróżnicowane i może obejmować odcienie czerwonego i żółtego z czarnym sromem oraz białymi znaczeniami na klatce piersiowej, łapach i końcu ogona.

Ogon: Ogon jest gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. W spokojnym ruchu nosi się go w górę w kształcie szabli lub zwisa z lekkim zakrzywieniem na końcu, co dodaje całej postaci elegancji i harmonii.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Samotność
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Skłonny do Szczekania
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Przyjazny i towarzyski
  • Łatwy w szkoleniu
  • Doskonale sprawdza się jako pies rodzinny
  • Wierny i lojalny
  • Zdrowa i odporna rasa

Wady

  • Wymaga dużo ruchu i aktywności
  • Może być uparty
  • Potrzebuje stymulacji umysłowej
  • Tendencja do otyłości
  • Skłonność do ucieczek za tropem

Oceny behawioralne

Historia rasy

Rasa westfalskiego gończego krótkonożnego posiada fascynującą historię, która sięga XIX wieku. Została po raz pierwszy opisana w 1886 roku, kiedy to niemieccy hodowcy i myśliwi zapragnęli stworzyć psa idealnie przystosowanego do polowań w trudnym, gęsto zarośniętym terenie, gdzie większe psy miały trudności z poruszaniem się.

Pochodzenie i krzyżowanie: Westfalski gończy krótkonożny jest uważany za rezultat krzyżowania szwedzkiego psa posokowca (Drever) z innymi rasami, takimi jak jamnik, choć nie ma na to jednoznacznych, udokumentowanych dowodów historycznych. To krzyżowanie miało na celu połączenie doskonałego węchu i umiejętności tropienia psów gończych z krótszymi nogami, które pozwalały na skuteczne poruszanie się w gęstych zaroślach i krzewach podczas polowań na borsuki, lisy i inną drobną zwierzynę.

Rozwój rasy i uznanie: Rasa ta nie jest oficjalnie zarejestrowana w British Kennel Club (Kennel Club UK), ale czasami występuje w grupach mniejszych psów posokowców w ramach Fédération Cynologique Internationale (FCI), gdzie jest klasyfikowana w grupie 6, sekcja 1.3 (małe psy gończe). Westfalski gończy krótkonożny zyskał uznanie przede wszystkim w Niemczech, gdzie był wykorzystywany przez myśliwych jako niezawodny pomocnik do tropienia, ścigania i wypędzania zwierzyny.

Popularność w Skandynawii: Popularność rasy wzrosła w Skandynawii, szczególnie w Szwecji i Norwegii, gdzie psy te są szeroko wykorzystywane nie tylko do polowań, ale także do kontrolowania szkodników oraz jako kompanioni rodzinni. Skandynawscy hodowcy docenili wszechstronność, inteligencję i przyjazny charakter tej rasy, co przyczyniło się do jej dalszego rozwoju i rozpowszechnienia w regionie.

Współczesne wykorzystanie: Dziś westfalski gończy krótkonożny jest ceniony nie tylko wśród myśliwych, ale również jako pies towarzyszący, co przyczyniło się do jego rozwoju jako rasy rodzinnej. Jego inteligencja, oddanie, zrównoważony temperament oraz przyjazne nastawienie wobec dzieci sprawiają, że doskonale odnajduje się w roli towarzysza zarówno dla osób aktywnych, jak i rodzin z dziećmi. Choć nadal jest stosunkowo rzadką rasą poza Europą, jego unikalne cechy i charyzmatyczny wygląd zdobywają coraz większe uznanie na całym świecie.