
Parson Russell Terrier
Grupa FCI
3• FCI 339
Rozmiar
Małe
Kraj Pochodzenia
GB
Wysokość
33-36 cm
Waga
5-8 kg
Długość Życia
13-15 lat
Temperament
Przegląd
Parson Russell Terrier to wyjątkowa rasa psów, która urzeka swoją niezwykłą energią, determinacją i temperamentem. Ten niewielki, ale pełen życia pies, powstał w Wielkiej Brytanii na początku XIX wieku dzięki pasji wielebnego Johna Russella, zapalonym myśliwym. Russell marzył o stworzeniu idealnego towarzysza łowieckiego, który byłby na tyle zwinny i odważny, aby gonić lisy w ich własnych norach. Dzięki starannej selekcji i krzyżowaniu powstała rasa o doskonałych zdolnościach łowieckich, która do dziś zachowała swój charakterystyczny temperament.
Choć historia Parson Russell Terriera nierozerwalnie związana jest z polowaniami, współcześnie ta rasa zyskała ogromną popularność jako pies rodzinny i towarzyszący. Jego odwaga, pewność siebie i niezachwiana lojalność sprawiają, że jest niezastąpionym przyjacielem, który wnosi do domu mnóstwo radości i pozytywnej energii. Parson Russell Terrier uwielbia być w centrum uwagi, a jego wesoły i żywiołowy temperament czyni go idealnym kompanem zarówno dla dorosłych, jak i starszych dzieci. Należy jednak pamiętać, że jego nieposkromiona energia i żywiołowość wymagają od właściciela dużego zaangażowania – pies ten potrzebuje regularnego ruchu, stymulacji umysłowej oraz konsekwentnego wychowania.
Parson Russell Terrier to doskonały wybór dla aktywnych właścicieli, którzy gotowi są poświęcić czas na wspólne przygody, treningi i zabawy. Jego krótka, gęsta sierść występuje w różnych kombinacjach kolorystycznych, najczęściej białym z łatami czarnymi, rdzawobrązowymi, cytrynowymi lub płowymi. Dzięki kompaktowym rozmiarom – wysokość w kłębie wynosi od 33 do 36 cm, a waga oscyluje między 5 a 8 kg – pies ten stosunkowo łatwo dostosowuje się do różnych warunków mieszkaniowych, choć zdecydowanie najlepiej czuje się w domu z dostępem do ogrodu, gdzie może w pełni rozładować swoją energię.
Parson Russell Terrier zazwyczaj cieszy się długim życiem, wynoszącym od 13 do 15 lat, i przy odpowiedniej opiece charakteryzuje się dobrym zdrowiem. Jak każda rasa, może być podatny na pewne dziedziczne schorzenia, o których warto wiedzieć przed podjęciem decyzji o zakupie szczenięcia. Ta rasa to prawdziwy symbol nieustającej radości życia, który wnosi do domu mnóstwo pozytywnych emocji i niezapomnianych chwil. W dalszej części naszego przewodnika szczegółowo omówimy kwestie zdrowia, pielęgnacji, aktywności fizycznej, treningu, żywienia, historii, wyglądu oraz zachowania Parson Russell Terriera, aby pomóc przyszłym właścicielom w pełni zrozumieć potrzeby tej fascynującej rasy.
Parson Russell Terrier to pies o harmonijnej i zwartej budowie, która doskonale odzwierciedla jego pierwotne przeznaczenie – pracę w terenie podczas polowań. Według standardu FCI wysokość w kłębie powinna wynosić od 33 do 36 cm, przy czym idealną wysokością dla psów jest 35 cm, a dla suk 33 cm. Waga oscyluje zazwyczaj między 5 a 8 kg, przy czym kluczowe jest zachowanie proporcji – pies powinien być zgrabny, atletyczny i sprawny ruchowo.
Charakterystyczną cechą rasy jest klinowata głowa o umiarkowanej szerokości, z płaską czaszką oraz wyraźnym, ale nie nadmiernie zaakcentowanym stopem. Oczy mają kształt migdałowaty, są ciemne i pełne inteligentnego wyrazu, co nadaje psu czujny i bystry wygląd. Uszy w kształcie litery V są stosunkowo małe, zwieszają się do przodu i przylegają do policzków. Szczęki są mocne z doskonałym, równomiernym i kompletnym zgryzem nożycowym.
Szyja jest muskularna i dobrze zarysowana, przechodzi płynnie w średnio głęboką klatkę piersiową, która powinna być na tyle wąska, aby pies mógł swobodnie penetrować nory. Grzbiet jest prosty, a lędźwie silne i lekko łukowate. Kończyny są proste, o mocnym kośćcu, zakończone zwartymi, okrągłymi łapami z dobrze wysklepionymi palcami. Ogon, który tradycyjnie był kupowany, obecnie noszony jest w naturalnej długości, uniesiony w ruchu, a w spoczynku może być opuszczony.
Sierść Parson Russell Terriera występuje w dwóch odmianach: gładkiej lub szorstkie. W obu przypadkach jest gęsta, twarda i przylegająca do ciała, co zapewnia doskonałą ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Dopuszczalne kolory to biały, biały z łatami płowymi, cytrynowymi, czarnymi lub rdzawobrązowymi. Łaty mogą występować na głowie i podstawie ogona.
Ruch Parson Russell Terriera jest swobodny, przestrzenny i energiczny, z mocnym napędem z kończyn tylnych. Pies porusza się prosto, bez wykręcania łokci czy stawów skokowych. Całościowy wygląd rasy emanuje siłą, wytrzymałością i nieustępliwością – to pies stworzony do pracy, który pomimo niewielkich rozmiarów prezentuje imponującą sprawność fizyczną.
Parson Russell Terrier to pies o wyrazistym temperamencie i niezwykle żywiołowym usposobieniu. Rasa ta charakteryzuje się odwagą, pewnością siebie i nieustępliwością – cechy te zostały wypracowane przez lata selekcji ukierunkowanej na polowania, gdzie pies musiał samodzielnie podejmować decyzje i stawić czoła znacznie większej od siebie zwierzynie. Współczesny Parson Russell Terrier zachował w pełni te cechy charakteru, co czyni go odważnym, energicznym i pełnym zapału towarzyszem.
Psy tej rasy są niezwykle towarzyskie i przyjaźnie nastawione do ludzi. Uwielbiają przebywać w centrum uwagi i aktywnie uczestniczyć w życiu rodziny. Są otwarte, radosne i pełne energii, co sprawia, że doskonale się sprawdzają jako kompani do zabaw i wspólnych aktywności. Pomimo swojego małego rozmiaru, Parson Russell Terriery mają silną osobowość i nie boją się wyzwań – często nie zdają sobie sprawy z własnych rozmiarów i mogą bez wahania stawić czoła znacznie większym psom.
Silny instynkt łowiecki to cecha, którą należy brać pod uwagę przy wychowaniu Parson Russell Terriera. Psy te mają naturalną skłonność do gonięcia małych zwierząt, dlatego wczesna socjalizacja i konsekwentny trening są absolutnie kluczowe. Warto stopniowo przyzwyczajać szczenię do obecności kotów, gryzoni i innych zwierząt domowych, pamiętając jednak, że instynkt myśliwski może być bardzo silny. Podczas spacerów warto zachować czujność, ponieważ pies może zareagować na zające, wiewiórki czy ptaki.
Inteligencja to kolejna wyróżniająca cecha tej rasy – Parson Russell Terriery uczą się bardzo szybko i chętnie, choć ich niezależny charakter może czasem stanowić wyzwanie treningowe. Potrafią się nudzić monotonnymi ćwiczeniami, dlatego trening powinien być zróżnicowany, kreatywny i pełen pozytywnych wzmocnień. Psy te mają doskonałą pamięć i potrafią zapamiętywać zarówno pozytywne, jak i negatywne doświadczenia.
Parson Russell Terriery są dość hałaśliwe – szczekanie to ich naturalny sposób komunikacji, który służył do informowania myśliwych o odnalezieniu zwierzyny. Mogą szczekać, aby zwrócić uwagę, wyrazić radość lub ostrzec o obecności nieznajomych. Warto wprowadzić trening kontroli szczekania już od szczenięcego wieku.
Ze względu na swoje wysokie potrzeby ruchowe i mentalną stymulację, rasa ta najlepiej sprawdza się u aktywnych właścicieli, którzy potrafią zapewnić jej odpowiednią dawkę ruchu i wyzwań. Parson Russell Terrier nie jest odpowiedni dla osób starszych lub prowadzących siedzący tryb życia – brak odpowiedniej aktywności może prowadzić do problemów behawioralnych, takich jak destrukcyjne zachowania, nadmierne szczekanie czy ucieczki.
Parson Russell Terrier to rasa, która ogólnie cieszy się dobrym zdrowiem i długowiecznością. Średnia długość życia wynosi od 13 do 15 lat, choć przy odpowiedniej opiece wiele psów dożywa nawet 16-17 lat. Rasa charakteryzuje się silną konstytucją i odpornością, co jest wynikiem wieloletniej selekcji ukierunkowanej na wytrzymałość i sprawność fizyczną.
Niemniej jednak, jak każda rasa, Parson Russell Terrier może być podatny na pewne dziedziczne schorzenia, o których przyszli właściciele powinni wiedzieć:
- Pierwotna luksacja soczewki (PLL) – schorzenie genetyczne, w którym dochodzi do przemieszczenia soczewki oka. Nieleczone może prowadzić do jaskry i utraty wzroku. Odpowiedzialni hodowcy wykonują testy genetyczne, aby wykluczyć nosicieli genu odpowiedzialnego za PLL.
- Zaćma dziedziczna – mętnienie soczewki, które może pojawić się w różnym wieku i prowadzić do stopniowej utraty wzroku.
- Luksacja rzepki (luxating patella) – przemieszczanie się rzepki, które może powodować utykanie i ból. W łagodnych przypadkach nie wymaga leczenia, w cięższych konieczna jest interwencja chirurgiczna.
- Głuchota wrodzona – występuje sporadycznie, szczególnie u psów o dużym udziale białego koloru w umaszczeniu.
- Choroba Legga-Calvé-Perthesa – aseptyczna martwica głowy kości udowej, występująca u młodych psów, wymagająca leczenia chirurgicznego.
Aby zapewnić psu jak najlepsze zdrowie, kluczowe jest:
- Wybór odpowiedzialnego hodowcy, który wykonuje badania genetyczne i może przedstawić wyniki testów zdrowotnych rodziców.
- Regularne wizyty weterynaryjne – zalecane są coroczne kontrole, szczepienia oraz profilaktyka przeciwpasożytnicza.
- Odpowiednia dieta – zbilansowane żywienie dostosowane do wieku, aktywności i stanu zdrowia psa.
- Kontrola wagi – choć Parson Russell Terriery rzadko mają tendencję do tycia ze względu na wysoką aktywność, nadwaga może prowadzić do problemów ze stawami i innymi schorzeniami.
- Regularna aktywność fizyczna – utrzymywanie psa w dobrej kondycji fizycznej wspiera zdrowie stawów, układu krążenia i ogólną witalność.
Przy odpowiedniej opiece, regularnych badaniach i zdrowym stylu życia, Parson Russell Terrier może cieszyć się długim, zdrowym i aktywnym życiem u boku swojej rodziny.
Pielęgnacja Parson Russell Terriera jest stosunkowo prosta i niezbyt czasochłonna, co czyni tę rasę atrakcyjną dla osób szukających psa o niewielkich wymaganiach dotyczących dbania o sierść. Niemniej jednak regularna pielęgnacja jest kluczowa dla utrzymania psa w dobrej kondycji i zdrowiu.
Szczotkowanie sierści powinno odbywać się przynajmniej raz w tygodniu, a w okresie linienia nawet 2-3 razy w tygodniu. Parson Russell Terriery występują w dwóch odmianach sierści – gładkiej i szorstkie – i każda z nich wymaga nieco innego podejścia:
- Sierść gładka – wystarczy regularne szczotkowanie szczotką z naturalnego włosia lub gumową rękawicą, aby usunąć martwe włosy i utrzymać błyszczący wygląd.
- Sierść szorstka – wymaga okresowego trimmingu (wyskubywania martwego włosa), aby zachować właściwą strukturę sierści. Trimming można wykonywać samodzielnie po odpowiednim przeszkoleniu lub zlecić profesjonalnemu groomerowi. Zaleca się wykonywanie tego zabiegu 2-3 razy w roku.
Kąpiel powinna być przeprowadzana tylko w razie potrzeby, gdy pies jest brudny lub zaczyna nieprzyjemnie pachnieć. Zbyt częste kąpiele mogą naruszać naturalną warstwę ochronną skóry. Warto używać delikatnych szamponów przeznaczonych specjalnie dla psów.
Pielęgnacja uszu jest ważna, aby zapobiec infekcjom. Należy regularnie sprawdzać uszy pod kątem zaczerwienienia, zapachu czy nadmiernej ilości woskowiny. Czyszczenie powinno odbywać się co 1-2 tygodnie przy użyciu specjalnych preparatów do czyszczenia uszu psów.
Dbanie o zęby to kluczowy element pielęgnacji. Regularne szczotkowanie zębów (idealnie codziennie lub przynajmniej 3-4 razy w tygodniu) zapobiega powstawaniu kamienia nazębnego i chorób przyzębia. Można również podawać psu specjalne przysmaki dentystyczne.
Obcinanie pazurów należy wykonywać regularnie, zazwyczaj co 3-4 tygodnie, jeśli pazury nie ścierają się naturalnie podczas spacerów. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i problemy z chodzeniem.
Regularne kontrole weterynaryjne oraz wizyt u groomera są również zalecane, aby zapewnić psu zdrowy i zadbany wygląd oraz wykryć ewentualne problemy zdrowotne na wczesnym etapie.
Parson Russell Terrier to rasa o bardzo wysokich potrzebach ruchowych, która wymaga codziennej, intensywnej aktywności fizycznej. Psy te charakteryzują się niemal nieograniczoną energią i wytrzymałością, co jest naturalnym dziedzictwem ich łowieckiego pochodzenia. Aby zapewnić psu zdrowie fizyczne i psychiczne, właściciel musi poświęcić znaczną ilość czasu na wspólne aktywności.
Minimum godzina intensywnego ruchu dziennie to absolutna konieczność, choć większość Parson Russell Terrierów z radością będzie aktywna znacznie dłużej. Idealne formy aktywności to:
- Długie spacery i bieganie – najlepiej w terenie urozmaiconym, gdzie pies może eksplorować, węszyć i wykorzystać swoje naturalne instynkty.
- Zabawy w aportowanie – piłka, frisbee czy zabawki to doskonały sposób na wyładowanie energii.
- Sporty psie – agility, flyball, rally obedience czy nosework to idealne dyscypliny dla tej rasy, które angażują zarówno ciało, jak i umysł.
- Pływanie – wiele Parson Russell Terrierów uwielbia wodę, a pływanie jest doskonałą formą ćwiczeń.
- Węszenie i tropienie – zabawy wykorzystujące węch, takie jak szukanie ukrytych smakołyków czy zabawek, zapewniają doskonałą stymulację mentalną.
Stymulacja umysłowa jest równie ważna jak aktywność fizyczna. Parson Russell Terriery to inteligentne psy, które potrzebują wyzwań intelektualnych, aby nie nudzić się. Zabawki interaktywne, zagadki dla psów czy nauka nowych trików to doskonałe sposoby na zaangażowanie umysłu psa.
Ze względu na silny instynkt łowiecki, Parson Russell Terriery mogą mieć tendencję do ucieczek w pogoni za zwierzyną. Dlatego podczas spacerów w miejscach, gdzie mogą pojawić się zające, wiewiórki czy ptaki, zaleca się prowadzenie psa na smyczy lub w bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Warto również pracować nad solidnym przywołaniem, choć nawet najlepiej wytrenowane psy tej rasy mogą ulec pokusie gonić zwierzynę.
Brak odpowiedniej ilości ruchu może prowadzić do szeregu problemów behawioralnych, takich jak:
- Destrukcyjne zachowania (gryzienie mebli, niszczenie rzeczy)
- Nadmierne szczekanie
- Kopanie dołów w ogrodzie
- Hiperaktywność i trudności w uspokojeniu się
- Próby ucieczki
Parson Russell Terrier to doskonały towarzysz dla aktywnych osób, którzy lubią wędrówki, bieganie, jazdę na rowerze czy inne formy outdoor. Jest to pies dla ludzi, którzy traktują aktywność fizyczną jako integralną część swojego życia i chętnie dzielą się nią ze swoim czworonożnym przyjacielem.
Trening Parson Russell Terriera może stanowić wyzwanie nawet dla doświadczonych właścicieli, ale jest również niezwykle satysfakcjonującym doświadczeniem. Psy tej rasy są inteligentne, szybko się uczą i mają doskonałą pamięć, jednak ich silna wola, niezależność i skłonność do nudy wymagają przemyślanego i konsekwentnego podejścia do szkolenia.
Kluczowe zasady treningu Parson Russell Terriera:
- Pozytywne wzmocnienia – ta rasa najlepiej reaguje na metodę opartą na nagrodach (smakołyki, pochwały, zabawa). Kary i twarde metody mogą wywołać opór i zniszczyć więź z psem.
- Krótkie, intensywne sesje – Parson Russell Terriery szybko się nudzą monotonnymi ćwiczeniami. Sesje treningowe powinny trwać 10-15 minut i być maksymalnie angażujące.
- Różnorodność – wprowadzaj nowe ćwiczenia, zmieniaj lokalizacje treningów, używaj różnych nagród. Rasa ta uwielbia wyzwania i nowości.
- Konsekwencja – zasady muszą być jasne i stosowane przez wszystkich członków rodziny. Parson Russell Terrier szybko wykryje niespójności i je wykorzysta.
- Cierpliwość – pomimo inteligencji, te psy mogą być uparte i wolą działać na własnych warunkach. Nie należy się zniechęcać.
Wczesna socjalizacja jest absolutnie kluczowa dla tej rasy. Szczenięta powinny być stopniowo wystawiane na różne sytuacje, ludzi, zwierzęta i środowiska, aby wyrosły na pewne siebie i dobrze przystosowane psy. Szczególną uwagę należy zwrócić na:
- Kontakt z innymi psami różnych rozmiarów i temperamentów
- Spotkania z dziećmi i dorosłymi
- Przyzwyczajanie do różnych dźwięków (samochody, hałas uliczny, grzmoty)
- Ekspozycję na różne powierzchnie i środowiska
Podstawowe komendy, które są szczególnie ważne dla tej rasy:
- Zostań – kluczowe dla bezpieczeństwa, szczególnie w sytuacjach, gdy pies może ruszyć w pościg.
- Do mnie/Wróć – solidne przywołanie może uratować życie psa. Pracuj nad nim regularnie i w różnych warunkach.
- Zostaw to – ważne, aby pies nie podnosił niebezpiecznych przedmiotów czy jedzenia.
- Cisza – kontrola szczekania jest kluczowa dla tej dość hałaśliwej rasy.
Kontrola szczekania powinna być wprowadzana od najmłodszych lat. Parson Russell Terriery naturalnie dużo szczekają, ale można nauczyć je, kiedy szczekanie jest akceptowalne, a kiedy należy być cicho. Nigdy nie krzycz na szczekającego psa – dla niego to tylko dołączanie do szczekania.
Zarządzanie instynktem łowieckim to szczególne wyzwanie. Choć niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie tego instynktu, można nauczyć psa kontroli i reakcji na komendy nawet w obecności potencjalnej zwierzyny. Wymaga to czasu, cierpliwości i systematyczności.
Sporty psie to doskonały sposób na ukierunkowanie energii i inteligencji Parson Russell Terriera. Agility, flyball, rally obedience czy nosework nie tylko zapewniają aktywność fizyczną, ale również umysłową, a jednocześnie wzmacniają więź między psem a właścicielem.
Pamiętaj, że Parson Russell Terrier nie jest rasą dla początkujących właścicieli. Wymaga doświadczenia, konsekwencji i dużo czasu poświęconego na trening i aktywność. Jednak dla tych, którzy są gotowi sprostać wyzwaniu, ta rasa oferuje niezrównaną lojalność, inteligencję i radość życia.
Właściwe żywienie Parson Russell Terriera jest kluczowe dla utrzymania jego zdrowia, witalności i długowieczności. Ze względu na wysoki poziom energii i aktywności, rasa ta ma specyficzne potrzeby żywieniowe, które należy dokładnie zrozumieć i zaspokoić.
Podstawowe zasady żywienia:
- Wysokiej jakości karma – wybieraj karmy premium lub super-premium, które zawierają wysoki procent wysokiej jakości białka zwierzęcego (mięso, ryby) jako główny składnik. Unikaj karm zawierających zbożowe wypełniacze, sztuczne barwniki i konserwanty.
- Dostosowanie do wieku i aktywności – szczenięta, psy dorosłe i seniorzy mają różne potrzeby żywieniowe. Aktywne psy pracujące czy sportowe mogą wymagać karm o wyższej wartości energetycznej.
- Odpowiednie proporcje makroskładników – Parson Russell Terrier potrzebuje zbilansowanej diety zawierającej: - Białko (25-30%) – dla utrzymania masy mięśniowej - Tłuszcze (15-20%) – jako źródło energii - Węglowodany – w umiarkowanych ilościach, z pełnowartościowych źródeł - Błonnik – dla zdrowego trawienia
- Witaminy i minerały – pełnowartościowa karma powinna zawierać wszystkie niezbędne mikroelementy wspierające zdrowie skóry, sierści, kości i układu odpornościowego.
Częstotliwość karmienia:
- Szczenięta (2-6 miesięcy) – 3-4 posiłki dziennie
- Młode psy (6-12 miesięcy) – 2-3 posiłki dziennie
- Psy dorosłe (powyżej 12 miesięcy) – 2 posiłki dziennie
Podział dziennej porcji na dwa posiłki jest zalecany, ponieważ pomaga utrzymać stabilny poziom energii i zmniejsza ryzyko problemów trawiennych.
Wielkość porcji powinna być dostosowana do:
- Wagi i rozmiaru psa
- Poziomu aktywności fizycznej
- Wieku i stanu zdrowia
- Rodzaju karmy (sucha, mokra, mieszana)
Producenci karm zazwyczaj podają zalecane porcje na opakowaniu, ale należy traktować je jako punkt wyjścia i obserwować kondycję psa, dostosowując ilość karmy w razie potrzeby.
Smakołyki i nagrody są ważnym elementem treningu, ale należy pamiętać, że nie powinny przekraczać 10% dziennego zapotrzebowania kalorycznego. Nadmiar smakołyków może prowadzić do nadwagi i niezrównoważenia diety. Warto wybierać zdrowe opcje, takie jak:
- Suszone mięso (pojedyncze źródło białka)
- Kawałki warzyw (marchewka, brokuły)
- Małe kawałki sera (w umiarkowanych ilościach)
Świeża woda musi być dostępna przez cały czas. Parson Russell Terriery, szczególnie aktywne, potrzebują regularnego nawodnienia. Wodę należy zmieniać przynajmniej raz dziennie.
Produkty szkodliwe dla psów – absolutnie zabronionych:
- Czekolada i kakao
- Cebula i czosnek
- Winogrona i rodzynki
- Awokado
- Ksylitol (słodzik)
- Alkohol i kofeina
- Kości gotowane (mogą się łamać i powodować zatory)
Kontrola wagi jest ważna, choć Parson Russell Terriery rzadko mają tendencję do tycia ze względu na wysoką aktywność. Niemniej jednak należy regularnie monitorować wagę psa i jego kondycję ciała. Nadwaga może prowadzić do problemów ze stawami, sercowo-naczyniowych i skracać życie.
Specjalne potrzeby żywieniowe:
- Psy z alergiami pokarmowymi – mogą wymagać diet eliminacyjnych lub karm hipoalergicznych
- Psy starsze – mogą potrzebować karm o obniżonej kaloryczności i wzbogaconych w składniki wspierające stawy
- Psy z problemami zdrowotnymi – powinny otrzymywać specjalistyczne diety weterynaryjne
Przy odpowiednim żywieniu, dostosowanym do indywidualnych potrzeb psa, Parson Russell Terrier może cieszyć się długim, zdrowym i pełnym energii życiem.
Cechy charakterystyczne
Zalety
- Świetny towarzysz dla aktywnych osób
- Inteligentny i szybko się uczy
- Przyjazny i towarzyski
- Odważny i pewny siebie
- Długowieczny i ogólnie zdrowy
- Doskonały do sportów psich
- Niewielkie wymagania pielęgnacyjne
Wady
- Wymaga bardzo dużo ruchu i stymulacji
- Może być zbyt energiczny dla małych dzieci
- Silny instynkt łowiecki
- Skłonność do szczekania
- Może być uparty w treningu
- Nie odpowiedni dla początkujących właścicieli
- Potrzeba konsekwentnego wychowania
Oceny behawioralne
Historia rasy
Historia Parson Russell Terriera to fascynująca opowieść o pasji do polowań, selekcji i rozwoju rasy, która stała się jednym z najpopularniejszych terierów na świecie. Początki tej rasy sięgają początku XIX wieku w Anglii, a jej twórcą był wielebny John Russell, znany jako Parson Jack Russell.
John Russell urodził się w 1795 roku i od najmłodszych lat pasjonował się polowaniami, szczególnie na lisy. Jako student teologii na Uniwersytecie Oksfordzkim w 1819 roku napotkał mleczarza, który prowadził małą białą suczkę o szorstkie sierści, ze łatami na głowie. Pies ten, nazwany Trump, zachwycił Russella swoim wyglądem i potencjałem łowieckim – idealnie odpowiadał jego wizji doskonałego teriera do polowań na lisy.
Trump stała się fundamentem hodowli Russella. Wielebny poszukiwał psów o specyficznych cechach:
- Wystarczająco małych, aby móc penetrować liście nory
- Wystarczająco odważnych, aby stawić czoła lisowi
- O niezwykłej wytrzymałości i energii
- Z białą lub przeważająco białą sierścią (aby odróżnić je od lisa podczas polowania)
- O doskonałym węchu i instynkcie łowieckim
Przez następne 60 lat wielebny Russell prowadził staranną hodowlę, krzyżując Trump i jej potomków z innymi terierami, w tym z Fox Terrierami. Jego celem nie było stworzenie psa wystawowego, lecz doskonałego pracownika – psa, który byłby nieocenionym towarzyszem podczas polowań konnych na lisy. Russell był znany ze swojej wiedzy cynologicznej i stał się uznanym autorytetem w dziedzinie hodowli terierów.
Po śmierci Russella w 1883 roku, jego linia psów była kontynuowana przez innych hodowców. Przez wiele lat panowała kontrowersja dotycząca nazwy i standardu rasy – psy te były określane różnymi nazwami, w tym Jack Russell Terrier, co prowadziło do zamieszania, gdyż pod tą nazwą kryły się psy o różnych typach budowy.
W latach 90. XX wieku podjęto wysiłki, aby ujednolicić standardy i oficjalnie uznać rasę. W 1990 roku Kennel Club w Wielkiej Brytanii oficjalnie uznał rasę pod nazwą Parson Jack Russell Terrier, a w 1999 roku skrócono nazwę do Parson Russell Terrier. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) również uznała tę rasę, klasyfikując ją do grupy 3 (Terriery), sekcji 1 (Terriery duże i średnie).
Obecnie istnieją dwie odrębne rasy:
- Parson Russell Terrier – wyższy, o bardziej kwadratowej budowie, uznany przez FCI i większość organizacji kynologicznych
- Jack Russell Terrier – niższy, o bardziej prostokątnej budowie, również uznany przez FCI jako oddzielna rasa
Parson Russell Terrier zachował swoje pierwotne cechy łowieckie – odwagę, determinację, energię i inteligencję. Choć współcześnie rzadziej wykorzystywany do polowań, pozostaje popularnym psem sportowym (agility, flyball) oraz towarzyszącym dla aktywnych rodzin. Jego historia jako psa myśliwskiego wciąż głęboko wpływa na jego temperament, zachowanie i potrzeby, co czyni go jednym z najbardziej energicznych i charyzmatycznych terierów.
Rasa ta stała się popularna na całym świecie, zdobywając serca miłośników psów nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale również w Stanach Zjednoczonych, Australii i kontynentalnej Europie. Parson Russell Terrier to żywy pomnik pasji wielebnego Johna Russella i jego wizji idealnego teriera łowieckiego.



