Bernardyn

Bernardyn

FCI #61Uznanie FCI: 2016Standard PLStandard EN

Grupa FCI

2FCI 61

Rozmiar

Duże

Kraj Pochodzenia

CH

Wysokość

65-90 cm

Waga

50-90 kg

Długość Życia

8-10 lat

Temperament

ŁagodnyInteligentnyOpiekuńczy

Przegląd

Bernardyn, znany również jako St. Bernard, to jedna z najbardziej majestatycznych i rozpoznawalnych ras psów górskich na świecie. Wywodzi się z malowniczej Szwajcarii i posiada długą, fascynującą historię sięgającą aż XI wieku. Mnisi z klasztoru na Wielkiej Przełęczy Św. Bernarda zaczęli hodować te imponujące czworonogi, by pomagały w ratowaniu podróżnych i pielgrzymów gubiących się w górach — co czyni Bernardyna niezwykle zasłużonym bohaterem w historii relacji człowiek-pies.

Charakterystyka fizyczna: Bernardyn to pies o imponującej, muskularnej budowie, który istnieje w dwóch odmianach sierści:

  • Krótkowłosa – sierść twarda, gęsta i przylegająca do ciała
  • Długowłosa – sierść dłuższa, falista, wymagająca intensywniejszej pielęgnacji

Obie odmiany posiadają podwójną, gęstą sierść zapewniającą doskonałą ochronę przed ekstremalnym zimnem górskim. Masywna głowa z szeroką czaszką i wyraźnymi kośćmi policzkowymi nadaje mu prawdziwie majestatyczny wygląd, a ciemne, łagodne oczy odzwierciedlają jego przyjacielską i spokojną naturę.

Temperament i charakter: Pomimo ogromnych rozmiarów, Bernardyn jest niezwykle łagodny, delikatny i przyjazny wobec dzieci. To pies, który łatwo nawiązuje głębokie relacje z całą rodziną oraz innymi zwierzętami domowymi, co czyni go idealnym towarzyszem życia dla rodzin z dziećmi. Jego legendarną lojalność i oddanie docenią wszyscy członkowie rodziny. Choć wykazuje naturalną ostrożność wobec obcych, nie przejawia agresji — stanowczość w obronie rodziny łączy z łagodnością w codziennym życiu.

Wymagania i opieka: Bernardyn wymaga regularnych, umiarkowanie długich spacerów oraz pozytywnych interakcji z właścicielem, aby utrzymać dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Choć jego budowa nie sprzyja intensywnym treningom sportowym, spokojne, ale regularne spacery są idealne do spożytkowania energii. Warto pamiętać o pewnych problemach zdrowotnych charakterystycznych dla dużych ras, takich jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych czy schorzenia serca. Właściwa dieta, regularna aktywność i kontrole weterynaryjne są kluczowe dla długiego, zdrowego życia tego wspaniałego psa.

Pielęgnacja: Pielęgnacja Bernardyna jest stosunkowo łatwa, choć wymaga regularności — zwłaszcza podczas sezonowego linienia. Regularne czesanie zapobiega matowieniu sierści i utrzymuje ją w doskonałym stanie. Rasa ta ma także tendencję do łzawienia oczu, dlatego ważne jest codzienne sprawdzanie i czyszczenie okolic oczu.

Szkolenie i socjalizacja: Trening powinien rozpocząć się jak najwcześniej, najlepiej w wieku szczenięcym, aby uniknąć problemów behawioralnych typowych dla dużych psów. Choć jego imponująca postawa może wydawać się nieco onieśmielająca, Bernardyn to inteligentny pies pragnący współpracy z właścicielem. Dzięki swojej inteligencji szybko przyswaja nowe umiejętności, a pozytywne metody szkolenia (nagrody, pochwały) przynoszą najlepsze rezultaty.

Odkryj więcej o tej niezwykłej rasie, zagłębiając się w kolejne sekcje poświęcone zdrowiu, pielęgnacji szczegółowej, treningowi i fascynującej historii Bernardyna. Bądź gotów na pełne przygód życie z lojalnym, spokojnym i oddanym towarzyszem u boku!

Bernardyn to rasa psów o wyjątkowo imponującym wyglądzie, charakteryzująca się dużą, masywną posturą oraz mocną, muskularną budową ciała. To jedna z największych ras psów na świecie, wyróżniająca się harmonijną sylwetką pomimo swojej masywności.

Wymiary i waga:

  • Wysokość w kłębie (psy): 70-90 cm
  • Wysokość w kłębie (suki): 65-80 cm
  • Masa ciała: 50-90 kg (w zależności od płci i budowy)

Głowa i pysk: Bernardyn posiada masywną, szeroką głowę z wyraźnie zaznaczonymi kośćmi policzkowymi, która nadaje mu majestatyczny i godny wygląd. Oczy są średniej wielkości, ciemne, o łagodnym, przyjacielskim wyrazie, który idealnie odzwierciedla jego spokojny temperament. Uszy są średniej wielkości, trójkątne, osadzone wysoko i lekko opadające wzdłuż policzków, co dodaje mu przyjaznego wyrazu.

Rodzaje sierści: Rasa występuje w dwóch odmianach:

  • Krótkowłosa: Sierść jest gęsta, twarda, przylegająca do ciała i łatwa w pielęgnacji. Mimo krótkiej długości, jest podwójna i zapewnia doskonałą ochronę przed zimnem.
  • Długowłosa: Sierść jest dłuższa, lekko falista, obfita, szczególnie w okolicach szyi (kołnierz), ogona i kończyn tylnych. Wymaga intensywniejszej pielęgnacji i regularnego czesania.

Umaszczenie: Podstawową maścią jest biała z rudymi łatami w różnych odcieniach — od jasnego brązu po intensywny rudy. Charakterystyczne białe znaczenia występują na:

  • Klatce piersiowej
  • Łapach (tzw. białe skarpetki)
  • Końcu ogona
  • Grzebiecie nosa (pręga)
  • Kołnierzu wokół szyi

Często spotyka się również charakterystyczną maskę ciemną na pysku, która dodaje Bernardynowi wyrazistości.

Budowa ciała: Bernardyn ma silny, harmonijnie zbudowany tułów z szeroką, głęboką klatką piersiową oraz mocnymi kończynami zapewniającymi stabilność i siłę. Grzbiet jest prosty i szeroki, lędźwie mocne, a zad lekko opadający. Ogon jest długi, gruby u nasady, opadający w spoczynku, a w stanie pobudzenia lekko uniesiony (ale nigdy nie podwinięty nad grzbiet).

Ruch: Pomimo masywnej budowy, Bernardyn porusza się z harmonią i gracją. Jego chód charakteryzuje się dobrym wykrokiem przednim i mocnym napędem tylnym, co sprawia wrażenie płynności i siły jednocześnie. Ta elegancja ruchu, połączona z imponującymi rozmiarami, czyni Bernardyna jedną z najbardziej rozpoznawalnych i podziwanych ras na świecie.

Ogólne wrażenie: Wygląd Bernardyna budzi szacunek i podziw, ale jednocześnie jego łagodny wyraz pyska natychmiast sygnalizuje przyjazny, spokojny charakter. To pies, który łączy w sobie majestat, siłę i delikatność.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dobry z Kotami
Dla Początkujących Właścicieli
Toleruje Zimno
Wymaga Dużej Przestrzeni
Nie skłonny do gryzienia
Nie ucieka
Pies asystujący

Zalety

  • Łagodny i przyjazny dla dzieci
  • Lojalny i oddany rodzinie
  • Doskonały pies stróżujący bez agresji
  • Łatwo nawiązuje relacje z innymi zwierzętami
  • Inteligentny i szybko się uczy

Wady

  • Wymaga regularnej aktywności i towarzystwa
  • Tendencja do dysplazji stawów i problemów z sercem
  • Wrażliwy na upał
  • wymaga klimatu umiarkowanego
  • Znaczne ślinianie się

Oceny behawioralne

Historia rasy

Historia Bernardyna jest fascynującą opowieścią o odwadze, lojalności i niezwykłej więzi między człowiekiem a psem, sięgającą aż XI wieku. To jedna z najstarszych i najbardziej zasłużonych ras psów w historii ludzkości, której dzieje są nierozerwalnie związane z malowniczymi Alpami Szwajcarskimi i heroiczną misją ratowania ludzkiego życia.

Początki rasy — XI wiek:

Wszystko zaczęło się na Wielkiej Przełęczy Św. Bernarda (Col du Grand-Saint-Bernard), położonej na wysokości 2469 metrów nad poziomem morza, na granicy między Szwajcarią a Włochami. W XI wieku (około roku 1050) mnisi augustianie założyli tam hospicjum, które miało służyć jako schronienie dla podróżnych i pielgrzymów przemierzających niebezpieczną przeprawę górską.

Przełęcz była niezwykle niebezpieczna — częste burze śnieżne, lawiny, mgły i ekstremalne zimno powodowały, że wielu podróżnych ginęło w trudnych warunkach. Mnisi podjęli się misji ratowania zaginionych, a od połowy XVII wieku zaczęli w tym celu wykorzystywać wielkie psy górskie.

Narodziny rasy ratowniczej — XVII-XVIII wiek:

Od około 1660 roku mnisi zaczęli systematycznie hodować duże, silne psy o gęstej sierści, które doskonale radziły sobie w ekstremalnych warunkach górskich. Pierwsza pisemna wzmianka o tych psach w hospicjum pochodzi z 1707 roku, a przedstawienia graficzne sięgają 1695 roku.

Psy te miały niezwykły zmysł węchu, dzięki któremu potrafiły:

  • Wyczuć ludzi zasypanych śniegiem nawet na głębokości kilku metrów
  • Odnaleźć zaginionych w gęstej mgle
  • Przewidywać nadchodzące lawiny
  • Znaleźć drogę powrotną do hospicjum w najgorszych warunkach pogodowych

Bernardyny (wówczas nazywane psy Barry lub psy hospicjum) pracowały często w parach lub grupach — jeden pies ogrzewał ciałem rannego podróżnego, drugi biegł do klasztoru po pomoc.

Barry — legendarny bohater (1800-1814):

Najbardziej znanym przedstawicielem rasy był pies o imieniu Barry, który żył w latach 1800-1814. Zgodnie z przekazami historycznymi, Barry uratował życie około 40-45 osób podczas swojej 12-letniej służby w hospicjum. Jedna z najsłynniejszych historii mówi, że Barry odnalazł małego chłopca zaspanego śniegiem, ogrzał go swoim ciałem i zaniósł na grzbiecie do hospicjum, ratując mu w ten sposób życie.

Barry stał się symbolem rasy i do dziś jego imię jest synonimem odwagi i oddania. Po śmierci jego ciało zostało wypreparowane i znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie, gdzie można je oglądać do dziś. Na jego cześć przez wiele lat każdy pies w hospicjum nosił imię Barry.

Rozpowszechnienie rasy w Europie — XIX wiek:

Sława Bernardyna rozprzestrzeniła się po całej Europie w XIX wieku, szczególnie po 1800 roku, gdy armia Napoleona Bonaparte przemierzała Wielką Przełęcz Św. Bernarda. Żołnierze opowiadali o niezwykłych psach ratunkowych, co wywołało ogromne zainteresowanie rasą.

Kroniki i opowieści o heroicznych dokonaniach tych psów, publikowane w wielu językach, uczyniły Bernardyna jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów na świecie. W tym czasie rasa była nazywana różnymi nazwami:

  • Psy Barry (Barry-Hund)
  • Psy hospicjum (Hospice Dogs)
  • Psy Alpejskie (Alpine Mastiff)

Oficjalne uznanie rasy — XIX wiek:

W 1867 roku hodowca Heinrich Schumacher rozpoczął prowadzenie pierwszych ksiąg hodowlanych dla Bernardynów. W 1884 roku w Bazylei (Szwajcaria) powstał Szwajcarski Klub Bernardynów (Schweizerischer St. Bernhardsclub), pierwszy klub hodowców tej rasy na świecie.

W 1887 roku, podczas Międzynarodowego Kongresu Kynologicznego w Zurychu, Bernardyn został oficjalnie uznany za szwajcarską rasę narodową. Ustalono pierwsze standardy rasy, które opisywały zarówno odmianę krótkowłosą, jak i długowłosą.

Mit o beczce z alkoholem:

Popularna legenda przedstawia Bernardyny z małą beczką alkoholu (zazwyczaj brandy lub rumu) zawieszoną na szyi. Mit ten powstał prawdopodobnie w XIX wieku, a jego autorem był angielski malarz Edwin Landseer, który w 1820 roku namalował obraz Alpine Mastiffs Reanimating a Distressed Traveler, przedstawiający Bernardyna z beczką.

W rzeczywistości psy NIE nosiły beczek z alkoholem — alkohol nie jest odpowiednim środkiem pierwszej pomocy dla osób wychłodzonych (rozszerza naczynia krwionośne, co prowadzi do utraty ciepła). Mit ten jednak utrwalił się w kulturze popularnej i do dziś Bernardyn jest często przedstawiany z beczką na szyi.

Bernardyn w XX i XXI wieku:

W XX wieku rola Bernardyna jako psa ratunkowego stopniowo malała — rozwój technologii ratowniczych (helikoptery, profesjonalne służby ratunkowe, nowoczesny sprzęt) uczynił użycie psów mniej koniecznym. Ostatni pies ratunkowy w hospicjum przeszedł na emeryturę w latach 50. XX wieku.

Współcześnie Bernardyn jest przede wszystkim psem towarzyszącym, choć jego historia jako psa ratunkowego wciąż żyje w pamięci i kulturze. Hospicjum na Wielkiej Przełęczy Św. Bernarda nadal hoduje Bernardyny, które służą jako ambasadorzy rasy i przypominają o jej heroicznej przeszłości.

Bernardyn jako symbol Szwajcarii:

Bernardyn stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Szwajcarii, obok sera, czekolady i zegarków. Jego wizerunek pojawia się na pamiątkach, pocztówkach i w filmach. Rasa cieszy się ogromną popularnością na całym świecie — zarówno w Europie, Ameryce Północnej, jak i Azji.

Podsumowanie:

Historia Bernardyna to niezwykła opowieść o odwadze, oddaniu i służbie ludzkości. Przez setki lat psy te ratowały życie podróżnym w najgorszych warunkach, stając się żywą legendą Alp. Dziś, choć ich rola zmieniła się — z ratowników na towarzyszych — ich lojalność, łagodność i majestatyczna uroda czynią je jednymi z najbardziej cenionych i kochanych ras psów na świecie. Bernardyn to nie tylko pies — to żywy symbol bohaterstwa i niezłomnej więzi człowiek-pies.