Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski

FCI #45Uznanie FCI: 2003Standard PLStandard EN

Grupa FCI

2FCI 45

Rozmiar

Duże

Kraj Pochodzenia

CH

Wysokość

58-70 cm

Waga

40-60 kg

Długość Życia

8-10 lat

Temperament

CzułyInteligentnySpokojny

Przegląd

Berneński pies pasterski, znany także jako Berner Sennenhund, to majestatyczna rasa pochodząca ze szwajcarskiego kantonu Berno. Charakteryzuje się imprezującą trójkolorową sierścią - czarną z rudymi podpalaniami i białymi znaczeniami na klatce piersiowej, łapach i czubku ogona. To duży pies osiągający 58-70 cm wysokości w kłębie i wagę 40-60 kg, o mocnej, harmonijnej budowie ciała łączącej siłę ze zręcznością.

Historia rasy sięga czasów, gdy berneńczyki pełniły na szwajcarskich farmach rolę psów pociągowych, stróżujących i pomocnych przy wypasie bydła. Pierwotnie znane jako Dürrbächler - od nazwy wioski Dürrbach koło Riggisberg - psy te szczególnie licznie zamieszkiwały region Burgdorf. W 1907 roku hodowcy założyli Szwajcarski Klub Dürrbachlera, aby utrwalić charakterystyczne cechy rasy. Już w 1910 roku na wystawie w Burgdorf zaprezentowano 107 osobników.

Współcześnie berneński pies pasterski to przede wszystkim doskonały pies rodzinny. Wyróżnia go łagodne, przyjazne usposobienie i silne przywiązanie do opiekunów. Doskonale czuje się w towarzystwie dzieci, z którymi jest cierpliwy i delikatny. Jego inteligencja i chęć do współpracy sprawiają, że szkolenie przebiega stosunkowo łatwo, choć dojrzałość emocjonalna przychodzi nieco później niż u innych ras.

Ciemnobrązowe, migdałowate oczy wyrażają inteligencję i czułość, a średniej wielkości trójkątne uszy dodają dostojności. Długie, gęste futro wymaga regularnej pielęgnacji - szczotkowania co najmniej raz w tygodniu, a podczas linienia nawet codziennie. Berneńczyk potrzebuje umiarkowanej aktywności fizycznej - codziennych spacerów i zabaw, ale bez nadmiernego obciążania, szczególnie w okresie wzrostu.

Ze względu na duży rozmiar najlepiej sprawdza się w domach z ogrodem, gdzie ma przestrzeń do życia i uczestnictwa w rodzinnych aktywnościach. Nie toleruje długotrwałej samotności i potrzebuje stałego kontaktu z rodziną. Właściwe socjalizowanie od szczenięcego wieku oraz pozytywne metody szkolenia pozwalają wykształcić zrównoważonego, szczęśliwego towarzysza, który będzie cieszyć się życiem u boku swoich bliskich przez 8-10 lat.

Berneński pies pasterski to duży, harmonijnie zbudowany pies o wysokości 58-70 cm w kłębie i wadze 40-60 kg. Sylwetka łączy w sobie siłę i elegancję - mocny, dobrze umięśniony tułów z szeroką klatką piersiową sięgającą do łokci sprawia wrażenie zarówno potężne, jak i zgrabne. Linia grzbietu jest prosta i pozioma, a lędźwie mocne i szerokie.

Głowa jest mocna, proporcjonalna do reszty ciała, z lekko wypukłą czaszką i wyraźnie zaznaczonym stopem. Ciemnobrązowe oczy mają migdałowaty kształt, nadając spojrzeniu wyraz czułości i inteligencji. Uszy średniej wielkości, trójkątne i lekko zaokrąglone na końcach, opadają przy głowie, co nadaje psu łagodny, przyjazny wyraz.

Charakterystyczną cechą rasy jest piękne, długie i gęste futro o naturalnym połysku. Umaszczenie trójkolorowe: czarna maść podstawowa z rudawymi podpalaniami na policzkach, nad oczami, na klatce piersiowej i kończynach oraz symetrycznymi białymi znaczeniami na głowie, klatce piersiowej, łapach i czubku ogona. Ten charakterystyczny wzór czyni berneńczyka jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras na świecie i przyciąga uwagę majestatyczną urodą i elegancją.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Dobry z Kotami
Dla Początkujących Właścicieli
Toleruje Zimno
Łatwy w Pielęgnacji
Wymaga Dużej Przestrzeni
Nie skłonny do gryzienia
Nie ucieka

Zalety

  • Przyjazny dla dzieci
  • Łagodny temperament
  • Łatwy w szkoleniu
  • Oddany rodzinie
  • Dobry z innymi zwierzętami

Wady

  • Duże wymagania przestrzenne
  • Potrzebuje codziennej aktywności
  • Intensywne linienie
  • Krótszy czas życia
  • Skłonność do otyłości

Oceny behawioralne

Historia rasy

Historia berneńskiego psa pasterskiego sięga czasów starożytnych i związana jest ściśle z regionem szwajcarskiego kantonu Berno. Rasa wywodzi się od psów używanych przez rolników w górskich obszarach przedalpejskich, gdzie pełniły role psów pasterskich, stróżujących i pociągowych. Pomagały przy wypasie bydła, pilnowały gospodarstw oraz transportowały towary na wózkach - ich siła i wytrzymałość były nieocenione w trudnym alpejskim terenie.

Pierwotnie rasa była znana jako Dürrbächler - od nazwy wioski i gospody Dürrbach niedaleko Riggisberg w kantonie Berno, gdzie te długowłose, trójkolorowe psy były szczególnie liczne. W 1902, 1904 i 1907 roku osobniki tej rasy prezentowano już na wystawach psów, a w 1907 roku hodowcy z regionu Burgdorf postanowili zorganizować się, aby promować czystą hodowlę tych psów.

Założyli Schweizerischer Dürrbach-Klub (Szwajcarski Klub Dürrbachlera) i rozpoczęli systematyczną pracę nad utrwaleniem charakterystycznych cech rasy. Przełomowy moment nastąpił w 1910 roku podczas wystawy w Burgdorf, gdzie rolnicy z całego regionu zaprezentowali aż 107 osobników. Od tego momentu pies został przemianowany na Berner Sennenhund (Berneński Pies Pasterski) i rozpoczął swoją drogę do międzynarodowego uznania.

W miarę upływu lat rasa zyskiwała popularność nie tylko w Szwajcarii, ale także w Niemczech, Francji i innych krajach europejskich, a później na całym świecie. Współcześnie berneński pies pasterski jest ceniony przede wszystkim jako doskonały pies rodzinny, choć niektóre osobniki nadal wykorzystywane są w tradycyjnych rolach - do pracy pociągowej czy w terapii zwierzęcej. Jego wyjątkowy wygląd i łagodne usposobienie przyciągnęły rzesze miłośników, czyniąc go jedną z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych ras na świecie.