Leonberger

Leonberger to pies o niezwykle imponującym i harmonijnym wyglądzie, który łączy w sobie elegancję z potęgą. Ich sylwetka jest dobrze zbudowana, mocno umięśniona i proporcjonalna, emanująca siłą przy jednoczesnym zachowaniu wdzięku. Wysokość w kłębie u samców wynosi od 72 do 80 cm, podczas gdy suki są nieco mniejsze - od 65 do 75 cm. Pomimo braku oficjalnych danych wagowych w standardzie rasy, dorosłe samce zazwyczaj ważą od 50 do 75 kg, a suki od 45 do 60 kg, co czyni Leonbergera jedną z większych ras psów.

Głowa Leonbergera jest proporcjonalna do reszty ciała, z lekko wypukłą czaszką i długą, ale nigdy nie spiczastą kufą. Charakterystyczną cechą rasy jest czarna maska, która pokrywa pysk i rozciąga się wokół oczu, nadając psu wyjątkowo ekspresyjny wyraz. Oczy mają różne odcienie brązowego - od jasnego miodowego po głęboki ciemnobrązowy - i wyrażają inteligencję, łagodność oraz pewność siebie. Nos jest zawsze czarny, dobrze rozwinięty. Uszy są średniej wielkości, mięsiste, wiszące i doskonale przylegające do policzków, osadzone wysoko na głowie.

Najbardziej charakterystyczną cechą wyglądu Leonbergera jest jego wspaniała, długa sierść. Okrywa całe ciało i jest gęsta, dobrze przylegająca, z wyraźnym, miękkim podszerstkiem. Sierść jest prosta lub lekko falista, ale nigdy nie kędzierzawa. Na szyi i klatce piersiowej, szczególnie u samców, tworzy się obfita, majestatyczna kryza przypominająca lwią grzywę, co było zamierzonym efektem twórcy rasy. Przednie kończyny mają obfite pióra, podobnie jak tylne części nóg. Ogon jest bardzo dobrze owłosiony i stanowi naturalną kontynuację linii grzbietu - w spoczynku zwisa, a w ruchu może być lekko zakręcony, ale nigdy nie przekracza linii grzbietu.

Umaszczenie Leonbergera jest równie imponujące jak jego rozmiar. Akceptowane są następujące kolory: lwi (żółtawobrązowy, złoty), czerwonobrązowy (czerwony, mahoniowy) oraz piaskowy (jasny żółtobrązowy, kremowy), zawsze z czarną maską. Czarna końcówka włosa jest dopuszczalna i dodaje sierści głębi. Biała gwiazda na klatce piersiowej oraz białe włosy na palcach są dopuszczalne, ale nie pożądane.

Budowa ciała jest solidna i mocna. Szyja jest muskularna, bez luźnej skóry, łagodnie przechodząca w kłąb. Grzbiet jest prosty i szeroki, lędźwie silne i dobrze umięśnione. Klatka piersiowa jest głęboka, sięgająca co najmniej do łokci, i szeroka, zapewniająca dużą pojemność płuc. Kończyny są proste, równoległe, mocne i dobrze ukostowane. Łapy są okrągłe, zwarte, sklepione, z grubymi poduszkami. Całościowy wygląd Leonbergera przypomina majestatycznego lwa, co było oryginalnym zamysłem twórcy rasy i pozostaje jego najbardziej rozpoznawalną cechą do dziś.

Leonberger to rasa o wyjątkowo zrównoważonym i łagodnym temperamencie, która doskonale sprawdza się w roli psa rodzinnego i towarzysza. Ich charakterystyczne cechy to pewność siebie, spokój, opanowanie oraz brak agresji i lęku. Są niezwykle przyjaźnie nastawieni do dzieci i wykazują wobec nich szczególną cierpliwość i delikatność. Leonberger naturalnie wyczuwa, kiedy powinien być ostrożny i łagodny, co czyni go idealnym towarzyszem dla rodzin z małymi dziećmi.

Jako pies stróżujący i towarzyszący, Leonberger jest posłuszny, uważny i chętny do współpracy. Pomimo imponujących rozmiarów i potencjalnej siły fizycznej, nie wykazują skłonności do dominacji czy agresji. W sytuacjach, które mogą stanowić zagrożenie dla ich rodziny lub terytorium, potrafią jednak wykazać odwagę i zdecydowanie - nie z powodu lęku czy niepokoju, ale z naturalnego instynktu ochronnego. Ich reakcja jest zawsze przemyślana i proporcjonalna do sytuacji.

Leonbergery wyróżniają się wysoką inteligencją i zdolnością do uczenia się. Są uważne, chłoną wiedzę szybko i z entuzjazmem uczestniczą w treningach. Ich chęć do zadowolenia właściciela sprawia, że są stosunkowo łatwe w szkoleniu, pod warunkiem zastosowania pozytywnych metod opartych na nagrodach i pochwałach. Nie są nadmiernie pobudliwe - ich temperament jest umiarkowany, co oznacza, że w domu są spokojne i opanowane, ale na świeżym powietrzu chętnie biorą udział w zabawach i aktywnościach.

Ważną cechą Leonbergerów jest ich zdolność do tolerowania samotności, pod warunkiem że od szczenięcego wieku były stopniowo i pozytywnie przyzwyczajane do pozostawania samych. Nie są to psy wymagające nieustannej obecności właściciela, choć oczywiście preferują towarzystwo swojej rodziny. Są wrażliwe na zmiany w otoczeniu i rutynie, dlatego ważna jest wczesna i systematyczna socjalizacja, która pozwoli im spokojnie reagować na różne sytuacje, ludzi i zwierzęta.

Leonbergery są niezwykle uważne i czujne, co czyni je doskonałymi psami stróżującymi. Potrafią intuicyjnie rozróżnić prawdziwe zagrożenie od normalnej sytuacji (jak np. przyjście gościa) i reagują adekwatnie. Nie są niepotrzebnie szczekliwe, ale informują właściciela o nieoczekiwanych zdarzeniach głębokim, donośnym szczekaniem. W stosunku do obcych ludzi zachowują się z rezerwą i godnością, ale bez lęku czy agresji - po odpowiednim przedstawieniu przez właściciela akceptują nowe osoby.

Rasa ta charakteryzuje się także dobrą kompatybilnością z innymi psami i zwierzętami, szczególnie jeśli była prawidłowo socjalizowana od młodości. Leonbergery nie mają silnego popędu łowieckiego i zazwyczaj spokojnie współżyją z innymi zwierzętami domowymi. Ich spokojne, przyjazne usposobienie oraz wrażliwość na emocje ludzi sprawiają, że są także wykorzystywane jako psy terapeutyczne i ratownicze. Podsumowując, Leonberger to inteligentny, zrównoważony, lojalny i łagodny towarzysz, który łączy w sobie najlepsze cechy psa rodzinnego, stróża i przyjaciela.

Leonberger jest generalnie zdrową i odporną rasą, jednak jak wszystkie duże psy, może być podatny na określone schorzenia charakterystyczne dla psów gigantycznych ras. Średnia długość życia Leonbergerów wynosi od 9 do 12 lat, co jest typowe dla psów ich rozmiaru. Właściwa opieka zdrowotna, zbilansowana dieta i regularna aktywność fizyczna mogą znacząco przyczynić się do długiego i zdrowego życia.

Do najczęstszych problemów zdrowotnych występujących u Leonbergerów należy dysplazja stawów biodrowych. Jest to genetycznie uwarunkowane schorzenie, w którym panewka stawu biodrowego i głowa kości udowej nie pasują do siebie idealnie, prowadząc do nieprawidłowego rozkładu obciążeń, zużycia chrząstki stawowej, bólu i ograniczenia ruchomości. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania radiologiczne psów hodowlanych i dopuszczają do rozrodu jedynie osobniki wolne od tej wady lub z minimalnymi zmianami. Właściciele powinni unikać nadmiernego obciążania stawów młodych psów (intensywne bieganie, skoki, wchodzenie po schodach) oraz kontrolować wagę ciała.

Kolejnym istotnym problemem jest kardiomiopatia rozstrzeniowa, choroba serca polegająca na rozszerzeniu komór sercowych i osłabieniu siły skurczu mięśnia sercowego, co prowadzi do niewydolności serca. Objawy mogą obejmować zmęczenie, osłabienie, kaszel, przyspieszony oddech i omdlenia. Regularne badania kardiologiczne, szczególnie u starszych psów, mogą pomóc we wczesnym wykryciu problemu i wdrożeniu odpowiedniego leczenia.

Polineuropatia Leonbergerów to specyficzne schorzenie neurologiczne występujące u tej rasy, dotyczące układu nerwowego obwodowego. Objawia się stopniową utratą siły mięśniowej, szczególnie w tylnych kończynach, trudnościami w chodzeniu, chwiejnym chodem i osłabieniem refleksów. Choroba jest dziedziczna, a odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy genetyczne, aby wykluczyć nosicieli z programów hodowlanych.

Właściciele Leonbergerów powinni zwracać szczególną uwagę na kontrolę wagi ciała. Tendencja do przybierania na wadze jest istotnym problemem, zwłaszcza u dużych ras, a nadwaga dodatkowo obciąża stawy, serce i narządy wewnętrzne, znacząco pogarszając jakość życia i skracając jego długość. Zaleca się regularne monitorowanie wagi, zbilansowaną dietę wysokiej jakości oraz odpowiednią ilość ruchu.

Leonbergery nie tolerują dobrze wysokich temperatur ze względu na gęstą, długą sierść z obfitym podszerstkiem. W upalne dni niezbędne jest zapewnienie im cienia, chłodnego miejsca do odpoczynku, nieograniczonego dostępu do świeżej wody oraz unikanie intensywnej aktywności fizycznej w najgorętszych porach dnia. Przegrzanie może prowadzić do udaru cieplnego, który jest stanem zagrażającym życiu. Z drugiej strony, ich gęsty podszerstek doskonale chroni przed zimnem - Leonbergery uwielbiają zimową pogodę i zabawy na śniegu.

Regularne wizyty u weterynarza, odpowiednia profilaktyka (szczepienia, odrobaczanie, ochrona przed pasożytami zewnętrznymi), monitorowanie stanu zdrowia oraz szybka reakcja na wszelkie niepokojące objawy są kluczowe dla utrzymania Leonbergera w dobrej kondycji. Wczesne wykrywanie problemów zdrowotnych znacznie zwiększa szanse na skuteczne leczenie i długie, szczęśliwe życie.

Leonberger posiada długą, gęstą sierść z obfitym podszerstkiem, która wymaga regularnej i systematycznej pielęgnacji, aby zachować zdrowie i piękny wygląd. Odpowiednia pielęgnacja nie tylko poprawia estetykę, ale także zapobiega problemom skórnym, kołtunom i nadmiernemu gromadzeniu brudu.

Zaleca się szczotkowanie sierści co najmniej raz w tygodniu przy użyciu odpowiednich narzędzi - szczotki z metalowymi zębami lub grzebienia dla psów długowłosych. Szczotkowanie powinno być dokładne, sięgające aż do podszerstka, aby skutecznie usunąć luźne, martwe włosy oraz zapobiec tworzeniu się kołtunów, szczególnie w miejscach narażonych na tarcie (za uszami, pod pachami, na brzuchu, między tylnymi łapami). Regularne szczotkowanie także stymuluje krążenie krwi w skórze i rozprowadza naturalne oleje po całej sierści, nadając jej zdrowy połysk.

W okresie intensywnego linienia, który występuje dwa razy w roku (wiosną i jesienią), utrata sierści jest znacznie większa - Leonberger zrzuca ogromne ilości podszerstka. W tym czasie codzienne szczotkowanie staje się koniecznością, aby skutecznie usuwać luźne włosy i znacznie zmniejszyć ilość sierści w domu. Warto zaopatrzyć się w specjalne narzędzia do usuwania podszerstka (np. furminator), które ułatwiają ten proces.

Interesującą cechą sierści Leonbergera jest jej samooczyszczająca się natura - brud i błoto po wyschnięciu często same odpadają z sierści, co zmniejsza potrzebę częstych kąpieli. Kąpiele powinny być przeprowadzane tylko w razie rzeczywistej potrzeby (gdy pies jest bardzo brudny lub brzydko pachnie), zwykle kilka razy w roku. Zbyt częste mycie może uszkodzić naturalną warstwę ochronną skóry i sierści, prowadząc do wysuszenia i podrażnień. Podczas kąpieli należy używać łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów długowłosych, dokładnie wypłukać wszystkie pozostałości mydła i bardzo starannie wysuszyć sierść, szczególnie podszerstek.

Szczególną uwagę należy poświęcić uszom Leonbergera, które są długie, wiszące i doskonale przylegające do głowy. Taka budowa sprzyja gromadzeniu się wilgoci, brudu i woskowiny, co może prowadzić do infekcji uszu. Zaleca się regularne sprawdzanie i delikatne czyszczenie uszu raz w tygodniu lub w razie potrzeby, używając specjalnych płynów do czyszczenia uszu dla psów lub wilgotnego wacika. Po kąpieli lub pływaniu szczególnie ważne jest sprawdzenie, czy uszy są suche.

Regularne przycinanie pazurów jest niezbędne, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów po twardych powierzchniach. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort, problemy z chodzeniem i zmiany w postawie ciała. Pazury należy skracać ostrożnie co 3-4 tygodnie, używając odpowiednich obcinaczy dla dużych psów.

Higiena jamy ustnej jest często zaniedbywana, ale jest niezwykle ważna dla ogólnego zdrowia psa. Zaleca się regularne czyszczenie zębów (kilka razy w tygodniu) przy użyciu pasty i szczoteczki przeznaczonej dla psów, aby zapobiegać tworzeniu się kamienia nazębnego, chorób dziąseł i utraty zębów. Dodatkowe gryzaki dentystyczne mogą wspierać higienę jamy ustnej. Przy systematycznej i odpowiedniej pielęgnacji, Leonberger będzie nie tylko pięknie wyglądał, ale także cieszył się dobrym zdrowiem i komfortem.

Leonberger to pies, który wymaga umiarkowanej, ale regularnej aktywności fizycznej, aby zachować zdrowie, dobrą kondycję i zrównoważenie psychiczne. Choć nie są to psy sportowe wymagające ekstremalnych ilości ruchu jak niektóre rasy pasterskie czy myśliwskie, ich duży rozmiar i mocna budowa ciała wymagają odpowiedniego poziomu aktywności.

Po zakończeniu okresu wzrostu, który trwa do około drugiego roku życia, dorosłe Leonbergery powinny otrzymywać codzienną aktywność fizyczną. Idealne formy ruchu to długie, spokojne spacery (2-3 razy dziennie po 30-60 minut), wędrówki po różnorodnym terenie, swobodna zabawa na ogrodzonej przestrzeni oraz zabawy z właścicielem (aportowanie, szukanie ukrytych przedmiotów). Leonbergery szczególnie uwielbiają pływanie - ich przodkowie nowofundlandy były doskonałymi pływakami, a ta cecha została przekazana Leonbergerom. Pływanie jest świetną formą aktywności, szczególnie w upalne dni, ponieważ pozwala psu się schłodzić i jednocześnie zapewnia doskonałe, niskoobciążeniowe ćwiczenia dla stawów i mięśni.

Warto pamiętać, że szczenięta i młode psy w fazie wzrostu nie powinny być nadmiernie obciążane. Intensywny wysiłek, długie biegi, skoki, wchodzenie po schodach czy bieganie obok roweru mogą negatywnie wpłynąć na rozwijające się stawy i kości, zwiększając ryzyko dysplazji stawów biodrowych i innych problemów ortopedycznych. Młode Leonbergery powinny mieć możliwość swobodnej zabawy i samodzielnego określania poziomu aktywności, ale bez wymuszania intensywnego wysiłku.

Chociaż Leonbergery nie są typowymi psami sportowymi, mogą doskonale odnaleźć się w różnych dyscyplinach psich sportów i aktywności, takich jak obedience (posłuszeństwo), rally obedience, tracking (tropienie), mantrailing (poszukiwanie osób), praca ratownicza, czy nawet agility dla dużych psów. Tego rodzaju aktywności nie tylko zapewniają wysiłek fizyczny, ale także cenną stymulację umysłową, wzmacniają więź z właścicielem i dają psu poczucie celu i spełnienia.

Ważną cechą Leonbergerów jest to, że nie są psami skłonnymi do ucieczek. Mają umiarkowany instynkt wędrówki i zazwyczaj pozostają w pobliżu właściciela, co pozwala na bezpieczne spacery na otwartych terenach. Są niezależne w sensie pewności siebie, ale nie w sensie chęci oddalania się czy ignorowania właściciela.

Regularna aktywność fizyczna jest kluczowa nie tylko dla utrzymania zdrowej wagi ciała (co jest szczególnie istotne dla dużych ras podatnych na problemy ze stawami), ale także dla zdrowia psychicznego i emocjonalnego. Leonbergery bez odpowiedniej ilości ruchu i stymulacji mogą stać się znudzone, sfrustrowane i rozwinąć problemy behawioralne. Odpowiednia ilość ćwiczeń, dostosowana do wieku, kondycji i indywidualnych potrzeb psa, zapewni mu szczęśliwe, zdrowe i długie życie.

Leonberger to rasa inteligentna, chętna do nauki i współpracy, co sprawia, że szkolenie jest zazwyczaj przyjemnym i efektywnym procesem, pod warunkiem zastosowania właściwych metod. Ich umiarkowana do wysokiej inteligencja oraz chęć do zadowolenia właściciela sprawiają, że są stosunkowo łatwe w szkoleniu w porównaniu do niektórych bardziej niezależnych czy upartych ras.

Szkolenie powinno rozpocząć się jak najwcześniej, najlepiej już od momentu, gdy szczenię trafi do nowego domu (około 8-10 tygodnia życia). Wczesne rozpoczęcie nauki podstawowych zasad dobrego zachowania, elementarnych komend (Siad, Zostań, Do mnie, Leżeć, Nie) oraz akceptacji rutynowych czynności (pielęgnacja, wizyta u weterynarza, noszenie smyczy) jest kluczowe dla zapobiegania rozwojowi złych nawyków i budowania solidnych fundamentów przyszłego szkolenia.

Wczesna i intensywna socjalizacja jest absolutnie niezbędna dla prawidłowego rozwoju Leonbergera. Szczenię musi być wystawiane na szeroki wachlarz doświadczeń - kontakt z różnymi ludźmi (różnego wieku, wyglądu, ubioru, zachowania), innymi psami i zwierzętami, różnorodne otoczenia (miasto, wieś, sklepy, parki, tłumy, ruch uliczny), dźwięki (samochody, pociągi, petardy, odkurzacz) oraz sytuacje. Prawidłowa socjalizacja pomaga szczeniętom nauczyć się, że świat jest bezpiecznym miejscem, i zapobiega rozwojowi lęków, niepewności czy nadmiernych reakcji obronnych w dorosłym życiu.

Najskuteczniejsze są pozytywne metody szkoleniowe oparte na wzmacnianiu pożądanych zachowań poprzez nagrody (smakołyki, pochwały, zabawki, zabawę) oraz ignorowanie lub delikatne korygowanie zachowań niepożądanych. Leonbergery są wrażliwe i dobrze reagują na łagodne, konsekwentne podejście. Surowość, krzyk, kary fizyczne czy metody oparte na dominacji są nie tylko nieskuteczne, ale mogą być szkodliwe dla relacji z psem oraz jego zdrowia psychicznego. Pozytywne wzmocnienie buduje zaufanie, pewność siebie i chęć do współpracy.

Leonbergery są inteligentne, ale mogą szybko nudzić się powtarzalnymi ćwiczeniami. Dlatego warto urozmaicać sesje treningowe, wprowadzać nowe komendy i zadania, pracować w różnych lokalizacjach i warunkach. Sesje powinny być krótkie (10-15 minut), ale częste (kilka razy dziennie), aby utrzymać uwagę i motywację psa. Kończenie treningu na pozytywnej nucie (udanym ćwiczeniu i nagrodzie) pozostawia psa z przyjemnym skojarzeniem i chęcią do kolejnej sesji.

Ze względu na duży rozmiar dorosłego Leonbergera, niezwykle ważne jest nauczenie go chodzenia na luźnej smyczy od najmłodszych lat. Dorosły Leonberger ciągnący na smyczy może być nie do opanowania dla wielu właścicieli. Konsekwentny trening luźnej smyczy od szczenięcego wieku zapewni komfortowe i bezpieczne spacery przez całe życie psa.

Właściciele powinni być konsekwentni, cierpliwi i pozytywni w swojim podejściu do szkolenia. Wszystkie członkowie rodziny powinni stosować te same zasady i komendy, aby nie wprowadzać psa w zakłopotanie. Regularne sesje treningowe, które obejmują zarówno ćwiczenia posłuszeństwa, jak i zabawy, pomagają w budowaniu silnej więzi między psem a właścicielem, zapewniają niezbędną stymulację umysłową i rozwijają pewność siebie oraz zrównoważenie emocjonalne. Dobrze wyszkolony Leonberger to radość dla właściciela i doskonały przedstawiciel swojej rasy.

Żywienie Leonbergera jest kluczowym elementem jego zdrowia i długowieczności, a ze względu na duży rozmiar i specyficzne potrzeby tej rasy wymaga szczególnej uwagi i staranności. Właściwa dieta powinna być zbilansowana, wysokiej jakości i dostosowana do wieku, poziomu aktywności, stanu zdrowia oraz indywidualnych potrzeb psa.

Jako przedstawiciel ras gigantycznych, Leonberger ma tendencję do przybierania na wadze, co jest poważnym problemem zdrowotnym. Nadwaga dodatkowo obciąża stawy (zwiększając ryzyko i nasilenie dysplazji stawów biodrowych), serce, narządy wewnętrzne oraz znacząco skraca długość życia i pogarsza jego jakość. Dlatego właściciele powinni starannie kontrolować ilość spożywanego pokarmu i regularnie monitorować wagę oraz kondycję ciała psa.

Zaleca się wybór wysokiej jakości karmy specjalnie przeznaczonej dla dużych lub gigantycznych ras psów. Tego typu karmy są sformułowane z uwzględnieniem specyficznych potrzeb dużych psów - odpowiednia proporcja wapnia i fosforu dla zdrowia kości i stawów, dodatki wspierające stawy (glukozamina, chondroityna), kontrolowana zawartość kalorii, odpowiedni rozmiar granulek. Karma powinna zawierać wysokiej jakości białko zwierzęce jako główny składnik, zdrowe tłuszcze (omega-3 i omega-6 dla zdrowej skóry i sierści), węglowodany o niskim indeksie glikemicznym, błonnik oraz pełen zakres witamin i minerałów.

Właściciele mogą wybierać spośród różnych opcji żywienia: gotowa karma przemysłowa (sucha lub mokra) wysokiej jakości, dieta domowa przygotowywana samodzielnie pod nadzorem weterynarza lub dietetyka zwierzęcego, lub dieta BARF (surowe mięso, kości, warzywa). Niezależnie od wybranej metody, kluczowe jest zapewnienie pełnej równowagi składników odżywczych.

Zaleca się dzielenie dziennej porcji na dwa lub trzy mniejsze posiłki zamiast podawania całej ilości jednorazowo. Taki sposób karmienia jest łatwiej przyswajany przez układ trawienny, utrzymuje stabilny poziom energii przez cały dzień i - co szczególnie ważne dla dużych psów o głębokiej klatce piersiowej - zmniejsza ryzyko niebezpiecznego wzdęcia i skrętu żołądka. To zagrażające życiu schorzenie częściej występuje u dużych psów karmionych jednym dużym posiłkiem dziennie i wykonujących intensywną aktywność bezpośrednio przed lub po jedzeniu.

Niezwykle ważne jest unikanie intensywnej aktywności fizycznej bezpośrednio przed i po posiłkach. Zaleca się co najmniej godzinną przerwę przed karmieniem i 1-2 godzinną przerwę po karmieniu, zanim pies będzie mógł biegać, skakać czy brać udział w intensywnych zabawach. Spokojny, krótki spacer po posiłku jest w porządku, ale nic więcej.

Świeża woda musi być dostępna dla psa przez cały czas, szczególnie po intensywnych ćwiczeniach fizycznych, w upalne dni oraz podczas karmienia suchą karmą. Odpowiednie nawodnienie jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania wszystkich układów organizmu. Należy regularnie wymieniać wodę i dbać o czystość misek.

Potrzeby żywieniowe różnią się w zależności od wieku. Szczenięta Leonbergera potrzebują specjalnej karmy dla szczeniąt dużych ras, która wspiera prawidłowy wzrost, ale nie prowadzi do zbyt szybkiego przyrostu masy ciała (co może szkodzić rozwijającym się stawom). Dorosłe psy (od około 2 roku życia) wymagają zbilansowanej diety utrzymaniowej. Starsze psy (od około 7-8 roku życia) często potrzebują karmy łatwiej strawnej, o niższej kaloryczności, wzbogaconej w dodatki wspierające zdrowie stawów, funkcje poznawcze i układ sercowo-naczyniowy.

Należy unikać przekarmiania i nadmiernego pobłażania w kwestii przekąsek i smakołyków. Przysmaki powinny stanowić maksymalnie 10% dziennego spożycia kalorii. Pozostałości ze stołu, tłuste mięsa, słodycze, czekolada, winogrona, cebula, czosnek i inne produkty toksyczne dla psów są absolutnie zabronione. Regularne monitorowanie wagi (ważenie co miesiąc), obserwacja sylwetki (powinna być widoczna talia, a żebra wyczuwalne pod cienką warstwą tłuszczu) oraz konsultacje z weterynarzem pomogą w utrzymaniu Leonbergera w optymalnej kondycji przez całe życie.