Gończy szorstkowłosy z Nivernais

Gończy szorstkowłosy z Nivernais

FCI #17Uznanie FCI: 2004Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 17

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

FR

Wysokość

55-62 cm

Waga

23-27 kg

Długość Życia

11-13 lat

Temperament

Średniej wielkościOdważnyNiezależny

Przegląd

Griffon Nivernais, znany również jako Szorstkowłosy gończy z Nivernais, to niezwykle interesująca rasa psa, która przyciąga uwagę zarówno miłośników psów, jak i doświadczonych myśliwych. Unikalna historia tej rasy sięga czasów starożytnych, kiedy to przodkowie tych psów, zwani Canis Segusius, byli wykorzystywani przez Galów do efektywnych polowań na dziką zwierzynę. Wyjątkowy wygląd Szorstkowłosego gończego z Nivernais sprawia, że niemożliwe jest pomylenie go z jakąkolwiek inną rasą. Charakteryzuje się twardą, szorstką i nastroszoną sierścią, która doskonale chroni go przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, czyniąc go idealnym kompanem podczas długich wypraw myśliwskich i wycieczek na łono natury.

Ta rasa zawdzięcza swoją trwałą popularność nie tylko charakterystycznemu wyglądowi, ale przede wszystkim doskonałym zdolnościom łowieckim. Jest to pies średniej wielkości, ceniony za niezwykły instynkt łowiecki, wybitną wytrzymałość oraz doskonały zmysł węchu. Szczególnie wysoko oceniany jest za swoją umiejętność tropienia dzików, zarówno w sforach, jak i podczas polowań indywidualnych, co czyni go niezastąpionym towarzyszem podczas trudnych polowań na tę zwierzynę.

Historia tej rasy nie była jednak pozbawiona poważnych trudności i okresów zagrożenia wyginięciem. W czasach panowania króla Franciszka I, popularność Szorstkowłosego gończego z Nivernais znacząco zaczęła maleć na rzecz białych psów myśliwskich, które zyskały uprzywilejowaną pozycję w królewskich sforach. Na szczęście niektórzy szlachcice z regionu Nivernais kontynuowali hodowlę tej rasy nawet po Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Dopiero pod koniec XIX i na początku XX wieku pasjonaci rasy podjęli systematyczne działania na rzecz jej pełnego odtworzenia, krzyżując zachowane okazy z innymi rasami gończymi, takimi jak Griffon Vendéen, Foxhound oraz Otterhound. Dzięki tym wysiłkom udało się ustabilizować rasę, a w 1925 roku powołano do życia oficjalny klub rasowy.

Szorstkowłosy gończy z Nivernais to pies charakteryzujący się nie tylko silnym instynktem łowieckim, ale także towarzyskim i przyjaznym usposobieniem. Doskonale czuje się w towarzystwie ludzi i innych psów, co czyni go wspaniałym towarzyszem w życiu codziennym, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej socjalizacji. Jego niezależny i czasami uparty charakter wymaga jednak konsekwentnego szkolenia przez właściciela, który powinien stosować pozytywne metody wzmacniania. Rasa ta wymaga regularnej aktywności fizycznej i stymulacji umysłowej, co czyni ją idealnym wyborem dla osób prowadzących aktywny tryb życia i ceniących sobie długie spacery oraz wyprawy na świeże powietrze. Warto pamiętać, że mimo swojej ogólnej odporności na choroby, Szorstkowłosy gończy z Nivernais potrzebuje zbilansowanej diety bogatej w wysokiej jakości białko, aby utrzymać właściwą kondycję zdrowotną i formę fizyczną przez całe życie.

W dalszej części tego kompleksowego przewodnika znajdziesz szczegółowe informacje dotyczące zdrowia, pielęgnacji, wymagań dotyczących ćwiczeń, metod szkolenia, zasad odżywiania, fascynującej historii, charakterystycznego wyglądu oraz złożonego zachowania tej wyjątkowej rasy. Poznaj wszystkie niezwykłe cechy Szorstkowłosego gończego z Nivernais i odkryj, dlaczego ta dawna rasa francuska nadal zachwyca entuzjastów psów gończych na całym świecie.

Griffon Nivernais to pies o bardzo charakterystycznym i rozpoznawalnym wyglądzie, który natychmiast przyciąga uwagę każdego, kto ma okazję spotkać przedstawiciela tej rasy. Jest to pies średniej wielkości, przy czym samce osiągają wysokość w kłębie od 55 do 62 cm, natomiast samice są nieco mniejsze i mierzą od 53 do 60 cm. Mimo że standard FCI nie precyzuje dokładnej wagi, dobrze zbudowany osobnik waży zazwyczaj od 23 do 27 kg.

Budowa ciała jest mocna, dobrze umięśniona i proporcjonalna, co świadczy o wyjątkowej wytrzymałości tej rasy oraz zdolności do wielogodzinnej pracy w trudnym terenie. Sylwetka sprawia wrażenie solidności i sprawności fizycznej, jednocześnie zachowując elegancję właściwą psom gończym. Klatka piersiowa jest dobrze rozwinięta i głęboka, co zapewnia odpowiednią pojemność płuc niezbędną podczas długich polowań.

Sierść stanowi najbardziej rozpoznawalną cechę rasy - jest szorstka, długa, gęsta i nastroszona, tworząc charakterystyczny "rozczochrany" wygląd (po francusku określany jako "barbouillaud"). Barwa sierści najczęściej to płowy z ciemnymi końcówkami (tzw. fawn charbonné), czasami z białymi plamkami lub jasnymi odcieniami. Tego typu okrywa włosowa doskonale chroni psa przed chłodem, wilgocią i zranieniami podczas pracy w gęstych zaroślach.

Głowa jest sucha, wydłużona i lekka, z równoległymi liniami czaszki i kufy. Oczy są ciemne, o żywym i przenikliwym spojrzeniu, wyrażającym inteligencję i uwagę. Uszy są średniej długości, wiszące, miękkie i dobrze osadzone, opadające wzdłuż policzków, co nadaje psu łagodny i przyjazny wyraz. Nos jest zawsze czarny, dobrze rozwinięty, z szerokimi nozdrzami charakterystycznymi dla psów tropiących.

Ogon jest średniej długości, stosunkowo mocny u nasady, zwężający się ku końcowi, noszony nieco poniżej linii grzbietu lub na jej poziomie, co sprawia, że pies wygląda na zrelaksowanego i pewnego siebie. Kończyny są proste, mocne i suche, o dobrze rozwiniętych mięśniach, idealnie przystosowane do długich marszów i szybkiego biegu w zróżnicowanym terenie.

Cała sylwetka Griffon Nivernais emanuje wrażeniem siły, wytrzymałości i funkcjonalności, co czyni go doskonałym towarzyszem do aktywnego życia i pracy w terenie, szczególnie podczas polowań na dziką zwierzynę.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Skłonny do Szczekania
Wymaga Dużej Przestrzeni
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wyjątkowy
  • rozpoznawalny wygląd
  • Doskonałe zdolności łowieckie i zmysł węchu
  • Towarzyski i przyjazny charakter
  • Ogólna odporność na choroby
  • Stosunkowo prosta pielęgnacja

Wady

  • Wymaga konsekwentnego i cierpliwego szkolenia
  • Może być uparty i niezależny
  • Potrzebuje dużej ilości aktywności fizycznej
  • Silny instynkt łowiecki (ściganie zwierząt)
  • Może być głośny (szczekanie)

Oceny behawioralne

Historia rasy

Historia Griffon Nivernais jest fascynującą opowieścią o rasie, która przetrwała wieki, przeszła przez okresy rozkwitu i niemal całkowitego zaniku, aby ostatecznie zostać pieczołowicie odtworzoną przez pasjonatów psów gończych. Początki tej rasy sięgają czasów galijskich, gdzie jego odlegli przodkowie, znani jako Canis Segusius (psy Segusjów - galijskiego ludu zamieszkującego Alpy), byli wykorzystywani przez Galów jako efektywne psy tropicielskie do polowań na dziką zwierzynę.

Według badaczy historycznych, Griffon Nivernais może także pochodzić od szarych psów św. Ludwika (grey Saint Louis dogs), które były cenione na dworach francuskich w średniowieczu. Rasa ta cieszyła się ogromnym uznaniem przez okres około 200 lat, szczególnie za panowania królów francuskich do czasów Ludwika XI, który wysoko cenił te psy za ich wyjątkowe zdolności łowieckie i wytrzymałość w trudnym terenie.

Jednak w czasach panowania króla Franciszka I (1515-1547), sytuacja uległa dramatycznej zmianie. Król ten wyraźnie preferował białe psy myśliwskie, które zyskały uprzywilejowaną pozycję w królewskich sforach, co spowodowało stopniowy spadek popularności Griffon Nivernais. Rasa została w dużej mierze porzucona przez królewskie sfory, co mogło doprowadzić do jej całkowitego wyginięcia.

Na szczęście pewni szlachcice z regionu Nivernais (historyczny region w środkowej Francji, obecnie część Burgundii) pozostali lojalni wobec tej rasy i kontynuowali jej hodowlę mimo braku królewskiego wsparcia. Dzięki ich uporowi Griffon Nivernais przetrwał aż do czasu Rewolucji Francuskiej w 1789 roku, kiedy to większość arystokratycznych sfor została rozproszona, a wiele linii hodowlanych zaginęło. W tym burzliwym okresie Griffon Nivernais praktycznie zniknął jako odrębna rasa.

Dopiero pod koniec XIX wieku, około 100 lat po Rewolucji, grupa oddanych pasjonatów i hodowców podjęła systematyczne działania na rzecz odtworzenia rasy. Poszukiwano ocalałych osobników, które zachowały cechy charakterystyczne dla oryginalnego Griffon Nivernais w ich kolebce rasowej - regionie Nivernais. Te psy, często nazywane lokalnie "psami regionu" (chiens du pays), stanowiły podstawę dla programu odbudowy rasy.

Na przełomie XIX i XX wieku hodowcy, aby wzmocnić pulę genetyczną i poprawić pewne cechy użytkowe, zdecydowali się na kontrolowane krzyżowanie zachowanych okazów Griffon Nivernais z innymi rasami gończymi:

  • Griffon Vendéen - francuska rasa gończa o podobnej szorstkie sierści
  • Foxhound - angielski gończy o doskonałych zdolnościach tropiących
  • Otterhound - brytyjski gończy o wyjątkowym zmyśle węchu i odporności

Te przemyślane krzyżówki pozwoliły na ustabilizowanie rasy, poprawę zdrowotności, zachowanie szorstkie sierści oraz wzmocnienie instynktów łowieckich. Dzięki tym wysiłkom udało się stworzyć psa, który w dużej mierze zachował cechy swojego pierwotnego wzoru, jednocześnie będąc bardziej wytrzymałym i wszechstronnym.

W 1925 roku powołano do życia oficjalny klub rasowy Griffon Nivernais (Club du Griffon Nivernais), co było kamieniem milowym w historii tej rasy. Klub ustanowił oficjalny standard, organizował pokazy i konkursy robocze, a także promował rasę zarówno we Francji, jak i za granicą. Od tego momentu rasa pozostaje niezmieniona w swoich podstawowych cechach fizycznych i charakterologicznych.

Dziś Griffon Nivernais jest uznawany przez FCI (Fédération Cynologique Internationale) pod numerem standardu 17, zaliczany do Grupy 6 (Psy gończe i pokrewne), Sekcji 1.2 (Gończe średniej wielkości). Choć nie jest to rasa masowo popularna, zachowała swoją niszową pozycję wśród myśliwych, szczególnie we Francji, gdzie nadal jest ceniona za umiejętność polowania na dziki zarówno w sforach, jak i indywidualnie.

Historia Griffon Nivernais to wspaniały przykład determinacji, miłości do tradycji i oddania hodowców, którzy uratowali od zapomnienia rasę o wielowiekowej historii. Jest to także przypomnienie, jak kruche mogą być losy ras psów i jak ważna jest ich ochrona oraz promowanie dziedzictwa kulturowego związanego z kynologią.