Gończy włoski krótkowłosy

Gończy włoski krótkowłosy

FCI #337Uznanie FCI: 2015Standard PLStandard EN

Grupa FCI

6FCI 337

Rozmiar

Średnie

Kraj Pochodzenia

IT

Wysokość

48-58 cm

Waga

18-28 kg

Długość Życia

10-15 lat

Temperament

Pies gończyŚredniej wielkościSolidna budowa

Przegląd

Gończy włoski krótkowłosy, znany również jako Segugio Italiano a Pelo Raso, to wyjątkowa rasa psów o bogatej, wielowiekowej historii. Pochodzi z Włoch i od czasów starożytnych jest ceniona za swoje niezwykłe zdolności łowieckie oraz wszechstronność w polowaniu. Jego historia sięga czasów starożytnego Egiptu, gdzie prymitywne psy myśliwskie stały się przodkami współczesnych gończych włoskich. Feniccy kupcy przywieźli te niezwykłe zwierzęta na wybrzeża Morza Śródziemnego, gdzie trafiły do Włoch i dały początek obecnej rasie.

Liczne freski, rzeźby i malowidła z czasów dynastii egipskich faraonów przedstawiają psy niezwykle podobne do dzisiejszych gończych włoskich. Charakterystyczne zwisające uszy, będące znakiem zaawansowanej domestykacji, są widoczne już na tych starożytnych przedstawieniach. Możemy podziwiać sylwetki tych psów na posągach Diany Łowczyni w Muzeum w Neapolu oraz Diany z łukiem i strzałą w Muzeach Watykańskich. Zamek Borso d'Este z XVII wieku zawiera malowidła przedstawiające idealny typ współczesnego gończego włoskiego.

Ta rasa szczególnie wyróżnia się w polowaniu na zające i dziki, gdzie jej wyjątkowy węch, wytrzymałość i inteligencja sprawiają, że jest niezastąpionym towarzyszem dla myśliwych. Gończy włoski krótkowłosy to nie tylko doskonały pies roboczy – to także wspaniały kompan dla rodzin i aktywnych właścicieli. Łączy w sobie energię, odwagę i wytrzymałość z łagodnym, przyjaznym usposobieniem, co czyni go wszechstronnym psem zarówno do pracy, jak i towarzystwa.

Jest to pies średniej wielkości o eleganckiej, harmonijnej budowie ciała i krótkiej, łatwej w pielęgnacji sierści. Pomimo swojego łowieckiego przeznaczenia doskonale odnajduje się także jako pies towarzyszący – jest lojalny, oddany i szybko staje się pełnoprawnym członkiem rodziny. Jego inteligencja i chęć do współpracy sprawiają, że nawiązuje głęboką więź ze swoim właścicielem.

W kolejnych sekcjach tego przewodnika szczegółowo omówimy wszystkie aspekty życia z gończym włoskim krótkowłosym: zdrowie, pielęgnację, wymagania dotyczące ćwiczeń, metody treningu, optymalne żywienie, fascynującą historię rasy, szczegółowy opis wyglądu oraz temperamentu. Dzięki temu kompleksowemu przewodnikowi poznasz wszystkie unikalne cechy i zalety tej intrygującej rasy oraz dowiesz się, jak zapewnić swojemu czworonożnemu przyjacielowi najlepszą opiekę i jakość życia.

Gończy włoski krótkowłosy to pies o średnich proporcjach i harmonijnej budowie, która łączy w sobie elegancję z mocną, funkcjonalną konstrukcją ciała. Jego sylwetka jest dobrze zrównoważona, z mocnym szkieletem i dobrze rozwiniętą muskulaturą, co czyni go idealnym do długotrwałych polowań w trudnym terenie.

Wymiary i budowa ogólna: Wysokość w kłębie wynosi od 48 do 58 cm, a masa ciała oscyluje w granicach 18–28 kg. Te proporcje zapewniają psu odpowiednią zwinność i wytrzymałość podczas pracy w terenie. Konstrukcja ciała jest zwarta, ale nie ciężka – pies powinien sprawiać wrażenie lekkości i gibkości.

Sierść jest krótka, gładka i ściśle przylegająca do ciała, co nadaje psu schludny, elegancki wygląd oraz ułatwia poruszanie się w gęstych zaroślach podczas polowań. Krótka struktura włosa minimalizuje ryzyko zabrudzeń i ułatwia pielęgnację, co jest praktycznym atutem dla aktywnych właścicieli.

Głowa jest długoszłotna i wysmukła, z lekko wypukłą czaszką i wyraźnie zaznaczonym stopem. Proporcje głowy są harmonijne i typowe dla psów gończych. Uszy są długie, szerokie i zwisające, sięgające poza koniec kufy – to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów wyglądu rasy, nadający psu rozpoznawalny, szlachetny wyraz.

Oczy są duże, w kształcie migdałów, o ciemnobursztynowym kolorze, który nadaje spojrzeniu łagodny, przyjazny i inteligentny wyraz. Ciemne powieki podkreślają kształt oka i dodają głębi spojrzeniu.

Ogólnie rzecz biorąc, gończy włoski krótkowłosy prezentuje harmonijną, zrównoważoną budowę ciała, która idealnie łączy funkcjonalność psów roboczych z eleganckim, arystokratycznym wyglądem typowym dla włoskich ras myśliwskich.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Skłonny do Szczekania
Wymaga Dużej Przestrzeni
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Pies myśliwski
Silne zdrowie

Zalety

  • Wyjątkowy węch i zdolności tropicielskie
  • Wysoka wytrzymałość i energia
  • Łagodne i przyjazne usposobienie
  • Łatwość pielęgnacji krótkiej sierści
  • Lojalność i oddanie właścicielowi
  • Doskonały do pracy w zespole

Wady

  • Wymaga bardzo dużo ruchu i aktywności
  • Silny instynkt łowiecki może utrudniać przywołanie
  • Powściągliwy wobec obcych
  • Może wykazywać upór podczas treningu
  • Potrzebuje doświadczonego właściciela

Oceny behawioralne

Historia rasy

Gończy włoski krótkowłosy, znany jako Segugio Italiano a Pelo Raso, posiada niezwykle bogatą i fascynującą historię sięgającą epoki starożytnej, co czyni go jedną z najstarszych ras psów myśliwskich w Europie. Jego korzenie można prześledzić aż do starożytnego Egiptu, gdzie prymitywne psy myśliwskie były wykorzystywane do polowań na dziką zwierzynę już tysiące lat temu.

Starożytne pochodzenie:

Gończy włoski jest prawdopodobnie bezpośrednim potomkiem prymitywnych psów gończych ze starożytnego Egiptu. Te psy były cenione za swój wyjątkowy węch, wytrzymałość oraz zdolności tropicielskie. Zostały one wprowadzone na wybrzeża Morza Śródziemnego przez fenickich kupców, którzy prowadzili intensywny handel morski i przemieszczali zwierzęta między różnymi portami.

Dowody archeologiczne i artystyczne potwierdzają obecność psów o cechach bardzo podobnych do współczesnych gończych włoskich już w starożytności. Liczne rysunki, freski i rzeźby wykonane pod rządami różnych dynastii egipskich faraonów przedstawiają psy o charakterystycznych cechach: zwisających uszach (znak zaawansowanej domestykacji), wysmukłej budowie oraz proporcjach typowych dla psów gończych.

Obecność w sztuce europejskiej:

Po dotarciu do Włoch rasa ta szybko zyskała popularność wśród arystokracji i myśliwych. Psy o typie i budowie zgodnej z dzisiejszym gończym włoskim można zobaczyć na:

  • Posągach Diany Łowczyni w Muzeum Narodowym w Neapolu
  • Rzeźbie Diany z łukiem i strzałą w Muzeach Watykańskich
  • Malowidłach w zamku Borso d'Este z XVII wieku, które przedstawiają idealny typ współczesnego Segugio

Te artystyczne przedstawienia dowodzą, że rasa zachowała swoje podstawowe cechy anatomiczne przez wieki, co świadczy o jej stabilności genetycznej oraz trwałości selekcji funkcjonalnej.

Rozwój we Włoszech:

Po przybyciu na półwysep apeniński gończy włoski stał się integralną częścią włoskiej tradycji łowieckiej. Przez stulecia był wykorzystywany głównie do polowania na zające oraz dziki, gdzie jego wyjątkowy węch, wytrzymałość, szybkość oraz zdolność do pracy w trudnym terenie czynią go niezastąpionym. Rasa rozwijała się w różnych regionach Włoch, co doprowadziło do powstania dwóch odmian: krótkowłosej (a pelo raso) oraz szorstkowłosej (a pelo forte).

Uznanie przez FCI:

Gończy włoski został oficjalnie uznany przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) i sklasyfikowany w grupie 6 (psy gończe i rasy pokrewne), sekcji 1.2 (gończe średniej wielkości). Standard rasy został ostatecznie zatwierdzony w 2015 roku, co potwierdza międzynarodowe uznanie i ustalone wzorce rasowe.

Współczesność:

Dziś gończy włoski krótkowłosy pozostaje popularną rasą we Włoszech, szczególnie wśród myśliwych, którzy cenią jego zdolności robocze. Poza Italią rasa jest mniej znana, ale stopniowo zyskuje uznanie w innych krajach europejskich jako doskonały pies roboczy oraz towarzysz dla aktywnych rodzin.

Podsumowując, gończy włoski krótkowłosy to rasa o wielowiekowej, nieprzerwanej tradycji, która łączy starożytne dziedzictwo egipskich psów myśliwskich z włoską kulturą łowiecką. Jego historia, zachowane cechy anatomiczne oraz funkcjonalność czynią go żywym dziedzictwem historii kynologii.