Hovawart

Hovawart

FCI #190Uznanie FCI: 2025Standard PLStandard EN

Grupa FCI

2FCI 190

Rozmiar

Duże

Kraj Pochodzenia

DE

Wysokość

58-70 cm

Waga

30-45 kg

Długość Życia

12-14 lat

Temperament

CzułyFiglarnyInteligentny

Przegląd

Hovawart to wyjątkowa rasa psów pochodząca z Niemiec, mająca długą i fascynującą historię sięgającą średniowiecza. Jej nazwa wywodzi się ze średnio-wysoko-niemieckiego języka: słowo Hova oznaczało podwórze, gospodarstwo lub posiadłość, natomiast wart to strażnik, opiekun. Hovawarty były pierwotnie wykorzystywane jako psy stróżujące, a ich głównym zadaniem była ochrona mienia, rodziny i zwierząt gospodarskich przed dzikimi zwierzętami i intruzami.

Rasa ta niemal wyginęła podczas industrializacji, jednak została odtworzona w latach 20. XX wieku dzięki pasji i determinacji niemieckich hodowców. W procesie rekonstrukcji wykorzystano lokalne psy wiejskie przypominające typem dawne Hovawarty oraz dokonano krzyżówek z owczarkami niemieckimi, nowofundlandami i leonbergerami. Efektem tej pracy jest dzisiejszy Hovawart – pies pełen elegancji, siły i niezwykłych umiejętności.

Hovawart to pies średniej wielkości, o mocnej budowie i długiej, pięknej sierści. Różnice między płciami są wyraźnie zauważalne, zwłaszcza w budowie ciała i kształcie głowy – samce są masywniejsze i bardziej muskularne. Ich harmonijna sylwetka wyróżnia się mocnymi kośćmi, szeroką klatką piersiową oraz proporcjonalnym korpusem, który jest nieznacznie dłuższy niż wysokość w kłębie. Sierść gęsta i długa występuje w trzech podstawowych umaszczeniach: czarnym, czarnym podpalanym oraz blond. To właśnie ta różnorodność kolorystyczna oraz szlachetny wygląd sprawiają, że Hovawarty są niezwykle atrakcyjne wizualnie.

Jednak to nie tylko wygląd czyni Hovawarty wyjątkowymi. Te psy są znane ze swojego łagodnego, zrównoważonego temperamentu oraz głębokiego przywiązania do rodziny. Są przyjazne, lojalne i pełne entuzjazmu, co czyni je doskonałymi towarzyszami dla rodzin z dziećmi. Ich inteligencja, samoświadomość i chęć do współpracy z właścicielem sprawiają, że szkolenie tych psów jest prawdziwą przyjemnością. Hovawarty mają naturalny instynkt obrony i ochronny, dzięki czemu sprawdzają się jako czujne stróże domu.

Aby jednak w pełni docenić te psy, warto zwrócić uwagę na ich potrzeby. Hovawarty wymagają dużej ilości aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej, co czyni je świetnymi towarzyszami dla osób prowadzących aktywny tryb życia. Ich historia pełna jest heroicznych czynów – legendy mówią o Hovawartach, które ratowały ludzi podczas ataków na zamki i bronily swoich właścicieli z odwagą godną rycerza. To wszechstronne psy, które sprawdzają się w pracy ratunkowej, terapeutycznej, a także w sportach kynologicznych.

Każdy, kto zdecyduje się na posiadanie Hovawarta, odkryje psa pełnego życia, energii i głębokiego oddania, gotowego by stać się nieodłącznym członkiem rodziny. W dalszych częściach przewodnika dowiesz się więcej o zdrowiu, pielęgnacji, potrzebach treningowych i bogatej historii tej niezwykłej rasy. Pozwól Hovawartowi stać się częścią Twojego życia i odkryj, jakie wspaniałe przygody mogą czekać na was razem!

Hovawart to pies średniej wielkości o mocnej, długowłosej sylwetce. Jego wysokość w kłębie wynosi od 63 do 70 cm w przypadku samców oraz od 58 do 65 cm u suk. Waga zazwyczaj mieści się w przedziale od 30 do 45 kg, przy czym samce są cięższe i bardziej masywne. Hovawarty charakteryzują się harmonijną budową, z mocnym, prostym grzbietem, szeroką, głęboką klatką piersiową i dobrze umięśnionymi kończynami, które zapewniają im siłę i wytrzymałość.

Głowa Hovawarta jest mocna i szlachetna, z szerokim, lekko wypukłym czołem oraz dobrze zaznaczonym stopem. Pysk jest silny, o średniej długości, z czarnym nosem i dobrze rozwiniętymi nozdrzami. Oczy są owalne, w kolorze ciemno- lub średnio brązowym, co nadaje psowi wyrazu inteligencji i czujności. Uszy są trójkątne, średniej wielkości, wiszące i dobrze przylegające do głowy, dzięki czemu głowa wydaje się szersza i bardziej potężna.

Sierść i umaszczenie: Hovawart ma długą, gęstą sierść o lekko pofalowanej strukturze, która przylega do ciała. Podszerstek jest niewielki, co sprawia, że sierść nie jest nadmiernie kłaczkowata. Sierść jest dłuższa na klatce piersiowej, brzuchu, tylnych kończynach oraz ogonie, tworząc charakterystyczne ufryzowanie. Hovawarty występują w trzech podstawowych umaszczeniach:

  • Czarny – jednolity, głęboki czarny kolor bez odcieni
  • Czarny podpalany – czarne umaszczenie z jasno-blond podpalaniem nad oczami, na pysku, klatce piersiowej, łapach i pod ogonem
  • Blond – jednolity jasny, złocisty odcień blond, bez białych znaczeń

Ogon i kończyny: Ogon jest dobrze owłosiony, długi, sięgający poniżej stawu skokowego, noszony wysoko lub zwisający w zależności od nastroju psa. Kończyny są mocne, proste i równoległe, z zwartymi, okrągłymi łapami wyposażonymi w mocne pazury i dobrze wysklepione palce, co zapewnia doskonałą stabilność i zwrotność w terenie.

Cechy charakterystyczne

Dobry z Dziećmi
Dobry z Innymi Psami
Toleruje Zimno
Toleruje Upał
Łatwy w Pielęgnacji
Wymaga Dużej Przestrzeni
Mało ślinienie
Nie skłonny do otyłości
Nie skłonny do gryzienia
Nie ucieka

Zalety

  • Lojalność i oddanie wobec rodziny
  • Inteligencja i łatwość w szkoleniu
  • Doskonałe zdolności obronne i stróżujące
  • Wszechstronność w pracy ratunkowej i terapeutycznej
  • Zrównoważony temperament
  • Przyjaźń wobec dzieci

Wady

  • Wymaga dużo aktywności fizycznej i umysłowej
  • Potrzebuje konsekwentnego szkolenia
  • Może być zbyt opiekuńczy wobec obcych
  • Wymaga regularnej pielęgnacji sierści

Oceny behawioralne

Historia rasy

Hovawart to jedna z najstarszych ras psów pracujących, której historia sięga co najmniej średniowiecza, a pierwsze wzmianki o psach o podobnej nazwie i funkcji pojawiają się już w XIII wieku. W średniowiecznych kronikach i dokumentach prawnych wspominano o psach zwanych Hovawart lub Hovawarth, które pełniły rolę strażników gospodarstw, zamków i posiadłości szlacheckich.

Rasa ta zyskała popularność jako pies stróżujący i obronny, a jej nazwa dosłownie oznacza strażnika podwórza (z języka średnio-wysoko-niemieckiego: Hova = podwórze, gospodarstwo; wart = strażnik, opiekun). W ciągu wieków Hovawarty były cenione za swoje umiejętności obronne, lojalność wobec właścicieli oraz odwagę. Legendy mówią o heroicznych czynach tych psów – jedno z najsłynniejszych opowiadań pochodzi z 1210 roku, kiedy to Hovawart uratował życie młodego lorda poprzez obudzenie jego rodziny podczas ataku na zamek.

Niestety, wraz z industrializacją i zmianami społeczno-gospodarczymi w XIX wieku, rasa niemal całkowicie wyginęła. W początkach XX wieku pozostało zaledwie kilka osobników przypominających typem dawne Hovawarty, utrzymywanych głównie przez hodowców na odludnych farmach.

Odbudowa rasy rozpoczęła się w latach 20. XX wieku dzięki pasji i determinacji niemieckich kynologów, w szczególności Kurta Friedricha Königa, biologa i miłośnika psów, który poświęcił swoje życie rekonstrukcji Hovawarta. W procesie tym wykorzystano:

  • Lokalne psy wiejskie przypominające typem dawne Hovawarty
  • Owczarki niemieckie (dla inteligencji i zdolności do pracy)
  • Nowofundlandy (dla łagodnego temperamentu i budowy ciała)
  • Leonbergery (dla rozmiaru i charakteru)

Dzięki starannemu doborowi hodowlanych osobników oraz systematycznej selekcji udało się przywrócić pierwotny typ Hovawarta. W 1937 roku rasa została oficjalnie uznana przez związki kynologiczne, a w 1964 roku – uznana jako pies roboczy. Od lat 60. XX wieku prowadzono intensywną selekcję w kierunku eliminacji dysplazji stawów biodrowych, co przyniosło spektakularne rezultaty – choroba ta została niemal całkowicie wyeliminowana z linii hodowlanych.

Dziś Hovawarty są cenione na całym świecie jako wszechstronne psy towarzyszące, robocze i ratunkowe, które łączą w sobie inteligencję, lojalność, przyjazny temperament oraz doskonałe zdolności do pracy. Rasa zyskała uznanie nie tylko w Niemczech, ale również w innych krajach europejskich, Ameryce Północnej i Południowej oraz Australii. Hovawarty sprawdzają się jako psy rodzinne, stróżujące, ratunkowe, terapeutyczne oraz w sportach kynologicznych, co świadczy o ich wyjątkowej wszechstronności i adaptacyjności.